ริมทะเลสาบเงียบสงัด เสียงร้องโหยหวนของหวังจินป่างดังสะท้อนไปไกล
ห่างออกไปร้อยจั้ง ชิวซานหัวโล้นและหวังซุ่นหนวดเคราแพะที่ซ่อนตัวอยู่ในพงหญ้าพร้อมกระสอบป่านฟังแล้วขนหัวลุก
ชิวซานตบหัวล้านของตนหนึ่งที บี้ยุงตายสองตัว แล้วเกาหัวที่เต็มไปด้วยตุ่มอย่างแรง
“จบเห่แล้ว พี่น้องหวังคราวนี้แหกไม่ขึ้นแน่”
หวังซุ่นกลืนน้ำลายแรง “งั้นเรา……ไปดีไหม”
ในความมืดสลัว ทั้งสองสบตากัน แล้วตกลงกันได้ในพริบตา
เงินนั้นดีอยู่หรอก แต่ก็ต้องมีชีวิตใช้ด้วย จวนโหวหย่งชางนี่เป็นดั่งแผ่นเหล็ก อย่าไปแหยมเลยดีกว่า เงินที่รีดมาจากตระกูลหลินนั่นก็พอให้พี่น้องเราสำมะเลเทเมาได้สักพักแล้ว
ทว่าเพิ่งลุกขึ้น หวังซุ่นก็ถูกชิวซานเอามือปิดปากกดกลับลงไป
“ชู่ว ชู่ว ดูนั่น”
เงยหน้ามอง บนคันดินไม่ไกล มีหญิงสาวนางหนึ่งกำลังเดินมาทางนี้
เมื่อถึงหน้าพงหญ้า นางก็หยุดยืน โยนก้อนหินเล็กๆ ลงน้ำ ท่วงท่าดูเศร้าสร้อยยิ่งนัก หันหน้าไปทางทะเลสาบแล้วถอนหายใจอย่างโศกเศร้า
ชิวและหวังสบตากันอีกครั้ง
นี่มันเทพเจ้าแห่งโชคลาภส่งเงินมาให้ชัดๆ!
ทั้งสองกางกระสอบป่านออก ย่องเข้าไปข้างหลัง คลุมแล้วมัดอย่างง่ายดาย
“ผู้ใดกัน ข้าคือบุตรีคนที่สี่แห่งจวนโหวหย่งชาง ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ”
หญิงสาวดิ้นรนอย่างสุดแรงในกระสอบ ประกาศฐานะตน หวังใช้ข่มขวัญอีกฝ่าย
ชิวซานจับตัวนางให้ตั้งตรง แล้วใช้สันมือฟาดจนสลบ โยนขึ้นรถม้าที่จอดอยู่ไม่ไกล
แม้เมื่อครู่จะยังคิดล่าถอย แต่เมื่อเนื้ออ้วนพีมาถึงปาก จะมีเหตุอันใดให้ปล่อยผ่านไปได้เล่า
กลเม็ดของไอ้หวังนั่นพวกเขาก็เรียนจนสิ้นแล้ว อย่างมากก็แค่ไม่โลภมาก เรียกค่าไถ่น้อยหน่อย อย่าให้จวนโหวโกรธเคืองจนเกินไป พอได้เงินก็ส่งตัวกลับ ยังไงก็ได้กำไรก้อนหนึ่ง
ทั้งสองคิดอย่างชื่นบาน พลางหวดแส้บังคับม้ากลับถิ่นเก่า
ที่ว่าเป็นถิ่นเก่า แท้จริงก็คือเรือนร้างแห่งหนึ่งทางใต้ของเมืองหลวง
ในเรือนนั้นมีคนเป็นฝีดาษ ตายไปหลายคน คนที่ยังมีชีวิตก็ย้ายหนีไป เหลือแต่เรือนว่างเปล่า
ชาวบ้านหวาดกลัวโรคที่คร่าชีวิตนี้ แม้จะผ่านไปหลายปีแล้วก็ยังไม่กล้ากรายเข้าไป เหมาะนักที่จะใช้เป็นรังโจร