ลู่เว่ยอิ่นกังวลมาตลอดว่าเซียวเป่ยยวนจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ แต่นางกลับไม่เป็นเช่นนั้น
น้ำตาไหลรินชุ่มเสื้อผ้าตรงหน้าอก เล็บแทบจะทะลวงฝ่ามือ ร่างกายสั่นเทา ทว่ากลับจ้องมองไม่ละสายตา ราวกับกำลังลงโทษตนเอง
เมื่อหารือทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ชายหัวโล้นก็เรียกเด็กสาวสามคนเข้ามา
ลู่เว่ยอิ่นโอบประคองเซียวเป่ยยวนเดินออกมาจากด้านหลังฉากกั้น ทิ้งเสียงลามกอนาจารจากห้องข้างเคียงไว้เบื้องหลัง
“พวกเราไปเถิด”
ทั้งสองลงบันไดไป หมอผีที่พาพวกนางเข้ามาก็เดินเข้ามาต้อนรับ เมื่อเห็นดวงตาของเซียวเป่ยยวนแดงก่ำ ก็อดตกใจไม่ได้
“โอ๊ะ เป็นอะไรไปหรือขอรับนี่...”
ลู่เว่ยอิ่นโยนเศษเงินแท่งก้อนหนึ่งให้ หมอผีก็ยิ้มแย้มเบิกบาน “ทั้งสองท่านเชิญมาใหม่คราหน้า”
กลับขึ้นรถม้า เซียวเป่ยยวนซบลงบนตักของลู่เว่ยอิ่น หัวไหล่สั่นน้อยๆ
ชุ่ยอวี้ปวดใจยิ่งนัก อยากจะเอ่ยปลอบสักสองสามคำ กลับถูกสายตาของลู่เว่ยอิ่นห้ามไว้
ปมในเรื่องความรักนั้น ตามปกติแล้วต้องอาศัยตนเองเป็นผู้คลายเท่านั้น
และนางก็เชื่อว่า คุณหนูแห่งจวนโหวหย่งชางนั้น แม้จะบอบบาง แต่หาได้อ่อนแอไม่ คลื่นลูกเล็กๆ เช่นนี้ ร้องไห้ๆ ไปเดี๋ยวก็ผ่านพ้นไป
ไม่รู้ว่าชาติก่อนเซียวเป่ยยวนถูกหลอกด้วยเหตุใด จึงลงเอยอย่างน่าเวทนาเช่นนั้น เพียงหวังว่าหลังจากได้รับยาขนานแรงนี้แล้ว เด็กสาวจะเข้าใจสัจธรรมที่ว่าเจตนาร้ายของผู้อื่นนั้นมิอาจป้องกันได้ อย่าได้หลงเชื่อผู้อื่นง่ายๆ อีก
กลับถึงจวนโหว ลู่เว่ยอิ่นส่งเซียวเป่ยยวนกลับไปยังหอเซียนซิ่วแล้วก็จะไป
“พี่สาว” เซียวเป่ยยวนเรียกนางไว้ด้วยเสียงแหบพร่า “ต่อไปท่านจะทำอย่างไรหรือ”
โศกเศร้าก็ส่วนโศกเศร้า แต่เรื่องยังไม่จบสิ้น
ลู่เว่ยอิ่นบอกแผนการของตน
นางจะปลอมตัวเป็นเซียวเป่ยยวนไปตามนัด
รูปร่างของทั้งสองใกล้เคียงกัน สวมผ้าคลุมหน้า ใช้ความมืดยามราตรีเป็นเครื่องพรางตา อีกทั้งมีชุ่ยอวี้ไปด้วย ย่อมต้องหลอกหวังจินป่างได้แน่
ชายหัวโล้นจะลักพาตัวนางไปส่งให้คุณหนูหลิน เมื่อถึงเวลานั้นค่อยฉวยโอกาสช่วยคุณหนูหลินออกมา
อันที่จริงหลังจากช่วยคนแล้วยังมีแผนซ้อนอีก เพียงแต่ส่วนนี้ไม่จำเป็นต้องให้เซียวเป่ยยวนรู้ นางจึงไม่ได้บอก