สายลมร้อนฤดูร้อนพัดพลิกคัมภีร์หัวใจบนโต๊ะเตี้ยไปมา ลู่เว่ยอิ่นเก็บสายตากลับมา คุกเข่าลง
ควันธูปสีเขียวอ่อนลอยวนเป็นเกลียว กลิ่นหอมล้ำลึกของไม้จันทน์ทำให้จิตใจสงบนิ่ง
ความคิดหวนกลับไปเมื่อเช้านี้
นางไปชิงอวิ๋นเซวียนหาเซียวตงถิงตั้งแต่เช้าตรู่ สารภาพว่าคืนก่อนแอบออกจากจวนไปหาฉิวเยว่ แล้วถูกลู่จิ้นเฉียนพบเข้า
"ข้าเองก็รู้ว่าไม่ควรแอบออกนอกจวน แต่ฉิวเยว่ส่งคนมาส่งข่าว บอกว่าพบว่ามีคนมาเดินวนเวียนหน้าบ้านอย่างลับๆ ล่อๆ สงสัยว่าพี่ชายนักพนันของนางจะตามไปหาแล้ว ข้าบอกแล้วว่าจะช่วยนาง จะกลับคำไม่ได้... เพียงแต่ไม่คาดคิดว่าจะถูกลู่จิ้นเฉียนพบเข้า"
"ยามนี้ข้ากับตระกูลลู่ได้ฉีกหน้ากันอย่างสิ้นเชิงแล้ว ลู่จิ้นเฉียนย่อมต้องฉวยโอกาสนี้เล่นงานครั้งใหญ่ ข้าไม่กลัวเขาสาดโคลนใส่ แต่กลัวว่าจะทำให้โหวฝูมัวหมอง ไท่จวินไม่อยู่ ข้าเองก็จนปัญญา จึงต้องรบกวนท่านชายใหญ่"
ได้ยินว่าพระเสวียนเจินออกจากที่วิปัสสนาวันนี้ ไท่จวินจึงไปวัดฝูกวงจากสกุลเจี่ยงตั้งแต่เมื่อวาน พักค้างแรมที่วัดตั้งแต่ค่ำ ยังไม่กลับมา
นางใช้อารมณ์และเหตุผลเกลี้ยกล่อม
ขณะนั้นเซียวตงถิงกำลังให้อาหารนก ฝ่ามือรองรับอาหารนก นกกิ้งโครงสีดำทั้งตัวเกาะอยู่บนที่เท้าแขนรถเข็น เอียงคอน้อยๆ มองซ้ายมองขวาอย่างคล่องแคล่ว
นางพูดจบ เซียวตงถิงก็เงียบมาตลอด จู่ๆ นกกิ้งโครงก็ร้องขึ้นด้วยน้ำเสียงชัดถ้อยชัดคำว่า 'สาดโคลน'
เซียวตงถิงหัวเราะอย่างจนใจ ปลายนิ้วดีดหัวน้อยๆ ของนกเบาๆ
"เจ้านี่พูดมากจริง"
แล้วหันไปทางลู่เว่ยอิ่น กล่าวเพียงสี่คำว่า "อย่าให้มีครั้งหน้า!"
ลู่เว่ยอิ่นรู้ดีว่า หากนางยึดประโยชน์ของโหวฝูเป็นสำคัญในทุกเรื่อง เซียวตงถิงก็ไม่มีทางไม่สนใจนาง
ไท่จวินเอ็นดูนาง เซียวเป่ยยวนสนิทกับนาง ชีวิตของเซียวซีถังก็เป็นนางช่วยไว้ แถมยังฝึกวิทยายุทธให้ก้าวหน้าขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ล้วนเป็นข้อต่อรองของนาง
นางมีธุระของตนที่ต้องทำ ไม่มีเวลาไปตอแยกับคนตระกูลลู่ ถือโอกาสตอนไท่จวินไม่อยู่จวน ขอเชิญพระโพธิสัตว์เซียวตงถิงออกมาปราบผีน้อยของตระกูลลู่สักหน่อย ต่อให้ไม่อาจแก้ไขได้ถาวร อย่างน้อยก็ได้ความสงบชั่วขณะ
บัดนี้ เซียวตงถิงคงจะบอกเรื่องของนางให้ไท่จวินทราบแล้วล่ะ