"กักขังราษฎรผู้บริสุทธิ์ ลงโทษทรมานอย่างโหดร้าย ลู่จิ้นเฉียน เจ้ายังเห็นกฎหมายบ้านเมืองอยู่ในสายตาหรือไม่?"
ร่างสูงใหญ่ของจูฮ่วนยืนขวางแสงอยู่หน้าประตู ตวาดถามดั่งพยัคฆ์คำราม ร่างเปี่ยมด้วยพลังแห่งคุณธรรมน่าเกรงขาม
พวกมือปราบจิงจ้าวฝู่หลั่งไหลเข้ามา ชักกระบี่ล้อมลู่จิ้นเฉียนไว้
คนหนึ่งหยิบถุงเงินที่จูฮ่วนขว้างมา ส่งคืนมือเขา
พ่อบ้านพาคนถือกระบองมาช้ากว่าสองก้าว "คุณชายใหญ่ พวกมันจะบุกเข้ามาให้ได้"
ไม่ใช่พวกเขาไม่ห้าม แต่พวกคนจิงจ้าวฝู่หน้าตาดุร้ายน่ากลัว ห้ามอย่างไรก็ไม่อยู่
ลู่จิ้นเฉียนตื่นตระหนกอยู่ชั่วขณะ
อยู่ดีๆ คนของจิงจ้าวฝู่ ไฉนจึงบุกมาถึงเรือนได้?
จัดการอารมณ์เรียบร้อยแล้ว ลู่จิ้นเฉียนยกมือคำนับ "นายทหารเสนาธิการจู ท่านอาจไม่รู้ คนผู้นี้คือหัวขโมย ขโมยของข้า—"
"ข้าไม่ได้! ท่านใต้เท้าตรวจสอบให้กระจ่าง ข้าไม่ได้ขโมยของ"
ฉิวเยว่คำรามออกมาสุดกำลัง เลือดไหลจากมุมปาก สุดท้ายหมดแรง เอนกายบนโครงคุมขัง ถลึงตาใส่ลู่จิ้นเฉียนหอบหายใจแรง
สวรรค์มีตา ฉิวเยว่ยังไม่ถึงฆาต
ลู่จิ้นเฉียนหันหลังให้จูฮ่วน หันไปเผชิญหน้ากับฉิวเยว่ ข่มขู่เสียงต่ำ "ข้าแนะนำให้เจ้าคิดดีๆ ก่อนพูด อย่าให้ตัวเองพลาดแล้วลากทั้งบ้านเดือดร้อน"
"เฮอะ!" ฉิวเยว่หัวเราะ
นางเหลือตัวคนเดียว ส่วนพ่อในคุกนั่น นางอยากให้รีบตายเสียด้วยซ้ำ
ท่าไม้ตายของลู่จิ้นเฉียนใช้กับคนอื่นอาจได้ผล แต่วางผิดที่กับนางนัก
จูฮ่วนขนคิ้วตั้งตรง หน้าดำคร่ำเครียด
"คดีขโมยยังไม่แน่ชัด ต่อให้เป็นจริง ก็ควรส่งทางการดำเนินคดีตามกฎหมาย จะตั้งศาลส่วนตัวทำโทษโดยพลการได้อย่างไร? มา เอาสองคนนี้ไปขังที่จิงจ้าวฝู่ รอให้ใต้เท้าพิจารณา"
ลู่จิ้นเฉียนไม่อยากให้เรื่องใหญ่โต จึงร่วมมือแต่ก็คิดแผนไปด้วย
ระหว่างทาง เขาลดเสียงถามมือปราบนายหนึ่งข้างตัว "ใช่ลู่เว่ยอิ่นเรียกพวกเจ้ามาหรือไม่?"
มือปราบผู้นั้นตรวจดูเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่พูดจา
ลู่จิ้นเฉียนเข้าใจทันที แอบยัดเงินแท่งหนึ่งใส่มือเขา
"ก็คือลู่เว่ยอิ่นใช่ไหม? นางกันแน่—"
"ท่านใต้เท้า!" มือปราบผู้นั้นหัวเราะเย็นเยือกขัดจังหวะ รีบสาวเท้าไล่ตามจูฮ่วนที่อยู่ข้างหน้า "ลู่จิ้นเฉียนคิดจะติดสินบนข้า"
เขายื่นเงินสินบน