ก่อนวันเดินทางไปลานล่าสัตว์ซีซานเพียงคืนเดียว ไท่จวินส่งชุดหนึ่งมาให้ลู่เว่ยอิ่น
ชุดขี่ม้าสีทับทิมเรืองรองดั่งเปลวไฟ เดินขอบด้วยดิ้นทอง ภายใต้ผ้าแพรเมฆาลวดลายซ่อนเร้นที่พลิ้วไหวตามแสงเป็นดอกแมกโนเลียใหญ่ ๆ
มือเหี่ยวแห้งของไท่จวินลูบไล้ลายเถาวัลย์พันกันที่คอเสื้อ สายตาครุ่นคิดแวบขึ้นมาระหว่างรอยยิ้ม
“ปีนั้นข้าได้ฤกษ์ฉลองวันเกิด พอดีกับช่วงรายงานข่าวศึกทุกสามปีพอดี แม่ของเจ้าเขียนจดหมายมาว่าจะกลับมาพร้อมรองแม่ทัพที่เข้าเมืองเพื่อรายงาน ข้าก็เลยสั่งคนตัดเย็บชุดนี้ให้หล่อน ใครจะคิด...เฮ้อ!”
เมื่อหวนคิดถึงวันวาน ไท่จวินทำได้เพียงถอนหายใจไม่รู้จบ
“เป็นอะไรไปเจ้าคะ?” ลู่เว่ยอิ่นซักถามต่อ
ตอนอยู่ที่จวนแม่ทัพ นางไม่เคยได้ยินแม่พูดถึงจวนโหวหย่งชางมาก่อน ภายหลังไท่จวินบางครั้งก็เอ่ยถึงอดีตอันกระจัดกระจายเป็นเรื่องเป็นราวโดยไม่ตั้งใจ พอนึกขึ้นได้ก็รีบเงียบปากทันที ไม่ยอมพูดให้มากความเด็ดขาด
ครั้งนี้ ไท่จวินก็ยังไม่ยอมพูดให้มากเช่นกัน
“สรุปก็คือชุดนั้นส่งไม่ทันน่ะ ดูสิ ผ้าดีขนาดนี้ เก็บไว้นานหลายปียังใหม่อยู่เลย เจ้าเอาไปใส่ตอนล่าสัตว์ก็เหมาะดี”
แม่ลูกมีรูปร่างใกล้เคียงกัน ถึงไม่ต้องลอง ไท่จวินก็รู้ว่าต้องได้รูปแน่นอน
ลู่เว่ยอิ่นรับชุดมา
ชุดแดงตกต้องตา ดั่งเปลวไฟลุกโชนขึ้นก้อนหนึ่ง
นอกจากวันอภิเษกกับองค์รัชทายาทในชาติก่อน นางไม่เคยสวมสีฉูดฉาดเร่าร้อนเช่นนี้มาก่อน
“ดีเจ้าค่ะ!” มุมปากยกยิ้ม เปลวไฟในแววตากลายเป็นผลึกสีทอง
มองดูสถานการณ์โดยรวม อีกทั้งสิ่งที่จะต้องทำในงานล่าสัตว์ฤดูใบไม้ร่วง ก็ถึงเวลาแสดงความฉูดฉาดสักครั้งแล้ว
หลังจากไท่จวินจากไป ไฉโหรวเดินเข้ามาจากด้านนอก “คุณหนู เมื่อครู่ซวงอวี๋แวะมา ส่งสิ่งนี้ให้เจ้าค่ะ”
ไฉโหรวยื่นหยกขาวแกะลายค้างคาวคาบเห็ดมงคลฝีมือหยาบกร้านชิ้นหนึ่งมาให้
ปลายนิ้วลูบไล้จุดแดงตรงปลายปีกเบา ๆ ลู่เว่ยอิ่นค้นหาข้อมูลที่เกี่ยวข้องในความทรงจำ
“บุตรชายจวนซ่างกั๋วกง ซ่าง...หวายอวี้?”
เหมือนจะชื่อนี้
ไฉโหรวไม่เข้าใจความหมาย เพียงถ่ายทอดคำพูดของซวงอวี๋ตามจริง “ลู่ฮวนเกอบอกว่า อีกไม่นานจะพาซวงอวี๋ไปจวนซ่างกั๋วกงใช้ชีวิตที่ดีเจ้าค่ะ”
“และเมื่อครู่นี้...”