"วันนั้นต้องขอขอบคุณพระองค์ท่านที่ทรงช่วยเหลือ ข้าน้อยรู้สึกซาบซึ้งเป็นอย่างยิ่ง"
เถาอี๋สองมือประคองเสื้อคลุมลายมังกรพันกษัตริย์ที่ตนเองล้างมือสะอาด พับไว้อย่างเป็นระเบียบ และอบด้วยเครื่องหอมแล้ว
หลุบตาลงต่ำ ภายในอกราวกับมีกวางน้อยวิ่งชนจนเสียงที่เอ่ยออกมาทั้งเขินทั้งอายสั่นระริก
ไม่ได้รับการตอบรับ เถาอี๋จึงเงยหน้าอย่างสงสัย พอดีกับที่เห็นเซวียนหยวนจิ่งชักสายตากลับไป
นางเผลอไล่ตามสายตาที่เซวียนหยวนจิ่งเพิ่งมองไปเมื่อครู่ เพียงเหลือบเห็นแผ่นหลังหนึ่งอย่างเร่งรีบ มือในพริบตาก็เบาบางลง นางจึงรีบชักสายตากลับมาทันที
เซวียนหยวนจิ่งรับเสื้อคลุมไปกล่าวว่า "เพียงแค่ยกมือช่วยเท่านั้น คุณหนูเถาไม่ต้องคิดมาก"
ซิงหลานก้าวขึ้นไปรับเสื้อคลุม เซวียนหยวนจิ่งถามขึ้นลอย ๆ ว่า "คุณหนูเถาจัดการที่พักเรียบร้อยแล้วหรือ?"
เถาอี๋ใจเต้นระรัว มุมปากแทบจะควบคุมรอยยิ้มไว้ไม่อยู่ "ทูลพระองค์ท่าน จัดการเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ"
กระโจมขององค์ชายยังอยู่ด้านหน้า เซวียนหยวนจิ่งจึงก้าวเท้าเดินไปข้างหน้า
เถาอี๋ดวงตาโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว เผยความร่าเริงจริตจี้ออกมาเล็กน้อย เมื่อเซวียนหยวนจิ่งเดินผ่านหน้าไป นางก็กล้าตามไปอย่างเหลือล้น ก้าวแทรกไปข้างหน้าซิงหลาน แล้วเดินไปหยุดอยู่ข้างกายเซวียนหยวนจิ่งในตำแหน่งที่ถัดไปหนึ่งก้าว
ซิงหลาน: ...
ที่นี่คือบริเวณกระโจมของสตรีมีตำแหน่งและคุณหนูสูงศักดิ์ สายตาหลายสิบคู่ทอดมาบนตัวนาง ทั้งอิจฉา ทั้งชื่นชม เถาอี๋รู้ดีว่าต้องมีคำพูดเยาะเย้ยถากถางว่านางไม่รู้จักอายอยู่แน่ ๆ
นางเงยหน้าตลอดเวลา กดความตื่นเต้นในใจไว้ พยายามแสดงท่าทีสงบนิ่งภายใต้สายตาของผู้คน
เพียงแค่ยืนอยู่ข้างกายอ๋องเจา ก็ได้รับการเหลียวมองจากผู้คนมากมาย หากได้เป็นพระชายาของอ๋องเจาจริง ๆ –
"อี๋เอ๋อร์!"
เถาอี๋ยังไม่ทันได้เพ้อฝัน เสียงของเถาจี๋บิดาของนางก็ดังขึ้นขัดจังหวะ
เถาจี๋เร่งฝีเท้าจากทิศทางกระโจมของเถาอี๋วิ่งตรงมา ใบหน้าดำเกรียมผอมแห้งแฝงความโมโหไว้บาง ๆ
เขาจัดการที่พักเรียบร้อยแล้วก็รีบมาหาลูกสาวทันที ใครจะคิดว่าเพียงชั่วครู่เดียว นางก็ไปอยู่กับอ๋องเจาเสียแล้ว