ลู่จิ้นคุนเอ่ยจบก็ไร้เสียงตอบรับอยู่ครู่ใหญ่
“ท่านพ่อ?”
ไปแล้วหรือ? ไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินออกไปนี่นา
ในที่สุด ลู่ขุยก็ได้สติจากความตกตะลึง โกรธจนกระทืบเท้า “ไอ้ลูกทรพี นางรนหาที่ตายชัดๆ!”
“ฮึ!” ลู่จิ้นคุนสมองตันคิดไม่ตก ไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่ “ตายก็ตายสิ!”
ลู่เว่ยอิ่นตายแล้วมันเกี่ยวอะไรกับพวกเขาด้วย
ลู่ขุยถลึงตาใส่ พลันนึกขึ้นได้ว่าเขามองไม่เห็น จึงยกเท้าเตะเข้าให้
“เจ้าโง่ ลืมแล้วรึว่าเหตุใดจึงถูกโบย?”
ลู่เว่ยอิ่นทำร้ายเซวียนหยวนเฮ่อ หรงอวี้’อันก็สาสมกับลู่จิ้นคุนในทันใด ไม่ต้องสงสัยเลยว่าตระกูลลู่ถูกภัยจากลู่เว่ยอิ่นพัวพัน ถูกเซวียนหยวนเฮ่อเกลียดชังเสียแล้ว
ลู่จิ้นคุนหนังหนาทนทาน ถูกโบยยกหนึ่งไม่เป็นไร แต่ที่น่าหวั่นคือแค่นี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้น!
ตระกูลลู่ตื่นตระหนกไม่เป็นสุข ฝั่งสกุลเซียวก็โกลาหลอลหม่าน
ไท่จวินเห็นแม่นมชิวเชื่องช้านัก จึงสะบัดมือนางพ้น ให้อิ๋นจูประคอง ก้าวฉับๆ เข้าไปในเชียนจือเก๋อ
มาถึงใต้ชายคา ก็ประจวบกับสาวใช้ยกอ่างน้ำเลือดใบใหญ่ออกมาจากห้อง
ไท่จวินหัวใจเต้นระรัว เสียงสั่นเทา “อาโหยว!”
ห้องในห้องหอมส่วนตัว ลู่เว่ยอิ่นนอนคว่ำบนเตียง ผมดำห้อยระลงด้านข้าง เสื้อผ้าถูกรั้งลงใต้สะบัก เผยให้เห็นบาดแผลกว้างราวใบหลิว
บาดแผลเนื้อหนังแยกออก รอบๆ ปักเข็มเงินหลายเล่ม โลหิตอาบยาพิษสีดำไหลทะลักไม่หยุด
เจียนเจียนใช้ผ้าซับน้ำเช็ด พลิกมือก็ย้อมน้ำใสทั้งอ่างเป็นสีแดงสด ยิ่งขับให้ใบหน้านั้นซีดขาวดั่งหิมะ
หมอนั่งเกาหัวอยู่หน้าโต๊ะ เบื้องหน้ามีใบสั่งยาเขียนแล้วขีดฆ่า เต็มไปด้วยรอยหมึกแก้ไขไปมา
ไท่จวินเห็นแล้วใจหาย เอ่ยถามเสียงเข้ม “เหตุใดจึงไม่ห้ามเลือด?”
ไหลไม่หยุดเช็ดไม่หยุด ต่างอะไรกับการปล่อยเลือด?
หมอคุกเข่าตอบ “กราบทูลไท่จวิน พิษยังไม่ถอน เลือดก็หยุดไม่ได้ บัดนี้ทำได้เพียงใช้เข็มเงินปิดจุด ชะลอพิษมิให้ลาม”
“เมื่อใดจึงจะถอนพิษได้?”
หมอเหงื่อตกดั่งฝน “นี่ นี่...”
เขาเป็นแค่หมอธรรมดา ดูอาการหวัดไข้ทั่วๆ ไป เรื่องถอนพิษเช่นนี้ เขาจะจัดการได้อย่างไร?
ไท่จวินหลับตาลง ข่มโทสะไว้
โบกมือให้หมอลุกขึ้น ไท่จวินเดินไปห้องนอก ยื่นแผ่นป้ายหนึ่งให้อิ๋นจู กำชับความสำคัญอย่างเคร่งขรึม