ยามเปลี่ยนเวรของผู้คุมเรือนจำกำลังพูดถึงเรื่องนี้อยู่ อู่ฮวนเกอจึงเรียกคนมา ถอดตุ้มหูข้างหนึ่งให้เป็นสินน้ำใจ ถึงได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดอย่างละเอียด
“จริงหรือเท็จ?” ลู่จิ้นเฉียนค่อนข้างคลางแคลง
ต่อให้ลู่เว่ยอิ่นอาจหาญบ้าบิ่นเพียงใด ก็ไม่มีทางกล้าลงไม้ลงมือกับองค์ชายกระมัง?
สิ่งที่นางใช้เป็นที่พึ่งพิงก็หาใช่...
ยามเปลี่ยนกะของผู้คุมเรือนจำกำลังพูดถึงเรื่องนี้อยู่ อู่ฮวนเกอจึงเรียกคนมา ถอดตุ้มหูข้างหนึ่งให้เป็นสินน้ำใจ ถึงได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดอย่างละเอียด
“จริงหรือเท็จ?” ลู่จิ้นเฉียนค่อนข้างคลางแคลง
ต่อให้ลู่เว่ยอิ่นอาจหาญบ้าบิ่นเพียงใด ก็ไม่มีทางกล้าลงไม้ลงมือกับองค์ชายกระมัง?
สิ่งที่นางใช้เป็นที่พึ่งพิงก็หาใช่จวนโหวหย่งชางไม่ ส่วนอ๋องเย่ทรงเป็นถึงองค์ชาย
โทษฐานคิดร้ายต่อองค์ชายมีแต่ประหารสถานเดียว ลู่เว่ยอิ่นจะไร้สมองถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?
“เป็นเรื่องจริงแน่นอน ลมไม่พัดไร้คลื่น บัดนี้ทั่วทั้งนครหลวงลือกันไปหมดแล้ว ลู่เว่ยอิ่นไม่ยอมเข้าจวนอ๋องเย่เป็นนักดนตรี ทำร้ายอ๋องเย่ ตนเองก็ถูกองครักษ์ข้างกายอ๋องเย่สู้กลับจนบาดเจ็บสาหัส มีคนเห็นกับตาว่าหามโลงศพเข้าไปในจวนโหวหย่งชาง เรื่องนี้จะเป็นเท็จได้อย่างไร? บางทีระหว่างที่พวกเราพูดกันอยู่นี้ นางอาจสิ้นลมไปแล้วก็เป็นได้”
อู่ฮวนเกอคิดแล้วยิ่งตื่นเต้น ใบหน้าเปื้อนคราบสกปรก ดวงตาคู่หนึ่งเปล่งประกายเจิดจ้าขึ้นอีกครั้ง
เห็นหรือยัง นางบอกแล้วว่า คนเราเหิมเกริมย่อมนำภัยมาสู่ตน
กล้ารังแกมาถึงหัวนาง ผลลัพธ์ก็เป็นเช่นนี้!
ในใจอู่ฮวนเกอสุขสันต์จนยากจะบรรยาย อารมณ์ดีได้จัดแจงเส้นผมยุ่งเหยิงที่หลายวันมานี้ไม่ได้ดูแล แถมยังเผลอฮัมเพลงเบาๆ อย่างอดใจไม่อยู่
ลู่จิ้นเฉียนพิงกำแพงนั่งอยู่ อ้าปากค้างมองนางอย่างตะลึงงัน
ปกติฮวนเอ๋อร์พร่ำว่าเป็นห่วงพี่สาวอยู่ว่าไม่สบายในจวนโหว เหตุใดเมื่อรู้ว่าลู่เว่ยอิ่นตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต กลับดีใจถึงเพียงนี้?
แม้เขาจะไม่ชอบลู่เว่ยอิ่นมาตลอด ถึงขั้นหลายครั้งเฝ้าหวังให้นางตาย ทว่ายามนี้ในใจก็อดรู้สึกอึดอัดขัดข้องอยู่บ้าง
อย่างไรเสีย ลู่เว่ยอิ่นก็เรียกเขาว่าท่านพี่ใหญ่มาหลายปี