หลิวกวงใช้ช้อนคนข้าวต้มในชาม
"พระเน๋งจิงเหนิงส่งมาให้เจ้าค่ะ อาหารช่วงนี้ท่านพระองค์นั้นส่งมาทุกวัน มีอะไรหรือไม่เพคะคุณชาย?"
ข้าวต้มลูกเดือยธรรมดาๆ สีเหลืองอ่อนเข้มข้น เท่านั้นจริงๆ
เซียวตงถิงขยับริมฝีปาก ฟันกัดเส้นใยบางๆ ไว้ กลิ่นหอมหวานของพุทราแดงจางๆ ลอยขึ้น
ข้าวต้มลูกเดือยพุทราแดง
ในโลกนี้มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่รู้ว่าเขาชอบข้าวต้มลูกเดือยพุทราแดง—อันที่จริงไม่ใช่ชอบ แต่คนผู้นั้นเข้าใจผิดคิดว่าเขาชอบ
บังเอิญกระมัง จะเป็นนางไปได้อย่างไรกัน!
เซียวตงถิงค่อยๆ ส่ายหน้า สายตามองลวดลายบนยอดม่านอย่างเหม่อลอย กินข้าวต้มหมดทีละคำ แล้วหลับตาลง กลบเงาร่างที่ผุดขึ้นจากก้นบึ้งหัวใจลงทีละน้อย
หลิวกวงเปิดประตู วางกล่องอาหารไว้ที่ศาลาในลาน เมื่อถึงเวลาพระเน๋งจิงเหนิงจะมารับไปล้าง
สายตาเหลือบมองโดยบังเอิญ เห็นชายกระโปรงสีเขียวหยกมุมหนึ่งโผล่พ้นขอบประตูนอกลาน ราวกับมีคนซ่อนอยู่ตรงนั้น
เดินไปด้วยความสงสัยและระวังตัว อีกฝ่ายหันหน้ากลับมาทันใด เผชิญหน้ากับใบหน้าที่คุ้นเคย
หลิวกวงผ่อนคลายลงทันที "เป็นเจ้านี่เอง มาทำอะไรตรงนี้?"
ฉ่ายเซียงหันหน้ามองไปรอบๆ "ตอนที่ข้ามาถึง เห็นหญิงสาวคนหนึ่งแอบดูอยู่นี่ พอข้าเดินมา นางก็จากไป ซุ่มซ่ามแปลกประหลาดนัก"
หลิวกวงมองตามสายตานาง เห็นเพียงพระเณรน้อยสองรูปกวาดลานอยู่
ฉ่ายเซียงมองอีกทีก็ไม่เห็นคนแล้ว ทั้งสองพูดคุยกันแล้วหันหลังเดินเข้าลานไป
ไม่ไกลนัก เงาร่างสีเขียวทะเลสาบอันสงบงามเดินออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ที่โอบรอบหลายคน จ้องมองไปทางลานเล็กๆ นานพอควรจึงจากไป
วันรุ่งขึ้นก็ยังเป็นข้าวต้มลูกเดือยที่โรยด้วยพุทราแดงเส้นเล็กๆ เซียวตงถิงคิด ว่านี่คงเป็นวิธีหุงข้าวต้มของโรงครัววัดกระมัง
หลังจากทานอาหารเช้า เหล่าจินที่สวมหมวกคลุมศีรษะแบกกล่องยาเดินเข้ามาตรวจบาดแผล
"ดีมาก จำไว้อย่างแผลโดนน้ำ ยังคงกินยาเมื่อวานต่อไป พรุ่งนี้ข้ากลับมาแล้วค่อยปรับเปลี่ยนใบสั่งยาใหม่"
หลิวกวงฟังแล้วเริ่มร้อนใจ "ท่านหมอเทวดาจะไปไหนหรือ?"
อย่าบอกนะว่าเหนื่อยแล้วเห็นว่าไม่มีทางรักษา เลยคิดจะหนี?
บนเตียง เซียวตงถิงจ้องมองหัวตุ๊กตาตัวใหญ่ที่น่าเอ็นดูนั้นด้วยสายตาเย็นชา ความคิดตรงกับหลิวกวงไม่ผิดเพี้ยน