วันนี้ท้องฟ้าสีครามสดใสจนแสบตา แสงตะวันปลายฤดูใบไม้ร่วงแผ้วพานย่นย่อเมฆทุกเส้นสาย สายลมอ่อนๆ พัดโบก ชวนให้จิตใจเบิกบานผ่องใส
ม้าฝีเท้าฉกาจสามตัวหยุดอยู่หน้าประตูใหญ่จวนโหวหย่งชาง เสียงกีบม้ากระทบพื้นทำให้นกกระจอกฝูงหนึ่งตื่นตกใจบินว่อน ตัดผ่านประตูแดงที่เพิ่งทาสีใหม่ในวันที่เซียวซีถังสอบบู๊ติดอันดับ
ทั่วทั้งสวนเปี่ยมด้วยสีสันแห่งฤดูใบไม้ร่วง ไท่จวินอารมณ์ดีผ่อนคลาย พาลูกหลานหญิงสองคนเดินชมดอกเบญจมาศในลานบ้าน
กลีบเบญจมาศสีทองร่วงหล่นราวชายครุย ยามต้องลมเย็นแห่งฤดูใบไม้ร่วงก็สั่นไหวดั่งโคมไฟสำริดประดับทอง
เบญจมาศเขียวเรียงซ้อนกันเป็นชั้นๆ ราวแกะสลักจากหยกเขียว มองใกล้ๆ จะเห็นปลายกลีบทุกกลีบแต้มสีเหลืองอ่อนๆ ราวกับถูกสายลมฤดูใบไม้ร่วงขโมยสีไปครึ่งหนึ่ง
ลู่เว่ยอิ่นไม่ค่อยสนใจการชมดอกไม้สักเท่าไร หันไปมองนกกางเขนตัวหนึ่งที่ส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้วอยู่บนต้นไม้ข้างๆ มานานแล้ว
ไท่จวินมองตามสายตานาง ยิ้มพลางกล่าวว่า “นกกางเขนเกาะกิ่งไม้ ลางมงคลมาเยือน วันนี้——”
ยังพูดไม่ทันจบ เซียวซีถังก็ถืออะไรบางอย่างไว้ในมือวิ่งพรวดพราดเข้ามา
“คุณยาย คุณยาย ท่านดูสิว่านี่คืออะไร”
ชายหนุ่มก้าวกระโดดข้ามมาหยุดอยู่ตรงหน้าไท่จวิน สองมือยกม้วนผ้าไหมถวาย อยากทำท่าทางสงบนิ่ง แต่ทว่ามุมปากที่ยกยิ้มนั้นกดไว้ไม่อยู่เลย
ไท่จวินหยิบม้วนผ้าขึ้นมา “หนังสือแต่งตั้งมาถึงแล้วหรือ?”
เซียวเป่ยยวนได้ยินก็รีบเบียดเข้ามาดู
กวาดสายตาอ่านอย่างรวดเร็วผ่านไปหนึ่งรอบ สุดท้ายจ้องที่ตัวอักษร “ทหารม้าฝีมือเยี่ยมกองกำลังราชองครักษ์” หกตัว รูม่านตาเบิกกว้างด้วยความดีใจ “พี่สาม ท่านได้เป็นนายร้อยแล้วหรือ?”
นางหยิบหนังสือแต่งตั้งไป ใช้เล็บแคะตราประทับขี้ผึ้งด้านบน “หลอกข้าหรือเปล่า?”
ติดอันดับสอบบู๊แล้วเข้ากองกำลังราชองครักษ์ถือเป็นเรื่องปกติ แต่ไม่เคยได้ยินว่าใครเข้ามาปีแรกแล้วได้เป็นนายร้อยเลย
“ไปๆๆ” เซียวซีถังแย่งหนังสือแต่งตั้งกลับมา ม้วนๆ อย่างไม่ใส่ใจแล้วยื่นให้ลู่เว่ยอิ่น ยกคิ้วอย่างภาคภูมิ “ดูสิ”
ลู่เว่ยอิ่นให้เกียรติเป็นอย่างมาก อ่านอย่างละเอียดรอบคอบหนึ่งรอบ แล้วสองมือส่งคืน “เก่งจริง สมกับเป็นพี่สาม!”