ฝนตกตั้งแต่กลางคืนจนถึงเช้าวันรุ่งขึ้น ทำให้เส้นแบ่งระหว่างกลางวันและกลางคืนเลือนรางไม่ชัดเจน
เจียนเจียนถือถ้วยชา แววตาหวนกลับมาจากม่านฝนที่มืดครึ้มนอกระเบียง แล้วก้าวเข้ามาในห้อง
"ฝนนี่จะตกไปถึงเมื่อไหร่กัน!"
ตกไม่รู้จบ ชวนให้หงุดหงิดใจ
ลู่เว่ยอิ่นยืนอยู่หน้าลานเขียนหนังสือ ปลายพู่กันเฉิดฉายราวมังกรเลื้อยคลาย ร่างกายตั้งตระหง่านมั่นคงดั่งต้นสน
"เดี๋ยวก็หยุดเอง"
ฝนย่อมหยุด เรื่องราวก็ย่อมมีวันสิ้นสุด เพียงแต่จะช้าหรือเร็วเท่านั้น
เจียนเจียนพับกระดาษที่เขียนเต็มตัวอักษรทีละแผ่นเก็บไว้
ลู่เว่ยอิ่นวันนี้ตื่นแต่เช้าเป็นพิเศษ เพิ่งจะพ้นช่วงฉือฉือไปได้ไม่นาน ก็เขียนไปแล้วเจ็ดแปดแผ่น
ด้านนอกมืดครึ้มจนมองไม่เห็นแสงตะวันแม้แต่น้อย เจียนเจียนจึงจุดตะเกียงให้สว่างขึ้น แล้วไปจุดเพิ่มอีกดวงหนึ่ง
ลู่เว่ยอิ่นไม่แม้แต่จะเงยหน้า เขียนแผ่นแล้วแผ่นเล่า
ใกล้เที่ยง ฝนเริ่มเบาลง ไฉโหรวก้าวเข้ามาจากด้านนอก วางร่มไว้ที่ระเบียง พาเอาความชื้นชุ่มติดตัวเข้ามาในห้อง
"คุณหนู"
ลู่เว่ยอิ่นวางพู่กันลง นวดรอยลึกที่ก้านพู่กันกดทับไว้บนนิ้วเพราะเขียนนานเกินไป
เดินไปนั่งลงข้าง ๆ แล้วถามว่า "เป็นอย่างไรบ้าง ราบรื่นหรือไม่?"
คดีของสองพี่น้องตระกูลฉู่ วันนี้เปิดศาลไต่สวนแล้ว
การไต่สวนคดีของที่ทำการทางกลาโหมนั้นปกปิดเป็นความลับเสมอมา ไม่ให้ผู้ใดเข้าไปฟังการพิจารณา
แต่เช้าตรู่ของวันนี้ ที่ทำการทางกลาโหมได้ติดประกาศ เชิญชวนราษฎรเข้าไปเป็นสักขีพยานร่วมไต่สวนคดีนี้ด้วยกัน ไฉโหรวจึงไปรอตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง
ไฉโหรวดูสีหน้าเคร่งเครียด เกาหัวอย่างลังเล ไม่แน่ใจว่านี่จะถือว่าราบรื่นหรือไม่ราบรื่นกันแน่ สุดท้ายก็เล่าเหตุการณ์ทั้งหมดในศาลตั้งแต่ต้นจนจบให้ฟัง
เผยซู่คือผู้ได้รับบาดเจ็บที่เกี่ยวข้องกับคดี ตามหลักการแล้วต้องไม่ให้เข้ามามีส่วนร่วมในการพิจารณาคดี แต่พอเปิดศาลกลับเห็นเขานั่งอยู่เบื้องบน สองพี่น้องตระกูลฉู่จึงโกรธเคืองด่าทอว่าเขาใช้อำนาจส่วนตัวบิดเบือนกระบวนการยุติธรรม เหล่าราษฎรในศาลก็พากันวิพากษ์วิจารณ์ไม่หยุด
เผยซู่ฉวยโอกาสนี้ กล่าวอย่างฮึกเหิมถึงความมุ่งมั่นของตนในการยึดมั่นความยุติธรรม เรียกเสียงชื่นชมยกย่องจากคนทั้งศาล