หมีเหล็กกระตุกเกร็งไม่กี่ทีก็สิ้นลม
ทั่วทั้งสถานที่เงียบสงัด แม้เข็มตกยังได้ยิน
จนกระทั่งลู่เว่ยอิ่นประคองอาเหมิงขึ้น ยกมือที่เปื้อนเลือดชูสูง
ไม่มีใครรู้ว่าใครร้อง “ดี” ออกมา ราวกับจุดชนวนไฟ ในพริบตาก็ระเบิดความเดือดดาลและเร่าร้อนไปทั่ว
บางคนกระชากชายเสื้อเผยอกเปล่า เพื่อระบายความสะใจ บางคนถอดเสื้อออกมาเลย โชว์ท่อนแขนเปล่าเปลือยโบกสะบัด วิ่งพล่านไปทั่วสนาม
เสียงโห่ร้องดังกึกก้องประดุจภูผาถล่ม จนฝุ่นทรายเหนือสนามประลองสะเทือนร่วงหล่น
ทองและเงินร่วงหล่นดุจพายุฝน กระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง แทบจะกลบทรายริมขอบหลุมประลองจนมิด
สำหรับเหล่าอนิจจังขาวแล้ว ใครอยู่ใครตายหาได้สำคัญไม่ สิ่งสำคัญคือตายอย่างไร
พวกเขาไม่เคยเห็นการฆ่าอย่างทารุณที่สะใจและเร้าโลหิตเช่นนี้มาก่อน ความปรารถนาอันคลั่งไคล้ต่อเลือดเนื้อและความรุนแรงได้รับการเติมเต็มอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในยามนี้
อนิจจังดำที่เข้าไปในหลุมประลองเตรียมจะเข้าไปจัดการคนได้รับคำสั่ง จึงรีบถอยออกไปโดยเร็ว
คนตีฆ้องนั่งอยู่บนยอดเสาขอบหลุมประลอง เท้าข้างหนึ่งคู้เข่า อีกข้างห้อยลง ดวงตาเบื้องหลังหน้ากากจับจ้องเงาร่างเบื้องล่าง
ครั้นบรรยากาศคลั่งไคล้ลดลงเล็กน้อย เขาก็เคาะฆ้องทองเหลืองรัวๆ เพื่อระงับเสียงอึกทึก
“แขกผู้มีเกียรติท่านนี้ ตามกฎของสนามประลอง การเข้าแทรกแซงการต่อสู้ถึงตาย จะต้องถูกโยนเข้ากรงให้เสือกินนะ”
สนามประลองที่นี่ก็มีการต่อสู้กับสัตว์ร้าย นอกจากเสือแล้ว ก็มีสิงโตและเสือดาว
ลู่เว่ยอิ่นเงยหน้ามองกลับ ราวกับได้ฟังเรื่องตลกอะไรน่าขัน “สนามประลองมีกฎด้วยหรือ”
ตอนพูดตั้งใจกดเสียงต่ำ ฟังออกว่าอายุไม่มาก แต่แยกเพศไม่ออก ไม่เปิดเผยว่าตนเป็นสตรี
ทั้งสองมองกันผ่านหน้ากาก สายตาปะทะกันดั่งสายฟ้าแลบ ต่อสู้กันเงียบๆ
ครู่หนึ่งต่อมา คนตีฆ้องก็หัวเราะก้อง
การแทรกแซงการต่อสู้ถึงตาย เป็นการทำลายกฎก็จริง แต่กฎของสนามประลอง ก็คือไม่มีกฎ
“แขกผู้มีเกียรติพูดถูก แล้ว… ท่านยังไม่หนำใจหรือ”
ลู่เว่ยอิ่นปัดฝุ่นที่ชายเสื้อเบาๆ “พวกขี้แพ้กระจอกเช่นนี้ จะให้หนำใจได้อย่างไร”
ในทีท่าเนิบนาบ กลับแผ่ความยโสโอหังถึงขีดสุด
กลิ่นหอมเย็นลอยเข้าจมูก อาเหมิงเงยหน้ามองนาง ม่านตาขยายเล็กน้อย