"คุณหนูลู่" เซวียนหยวนจิ่งยื่นแก้วเหล้าให้ พลางเอ่ยเสียงนุ่ม "นี่คือเหล้าบ๊วยที่พระสนมหรงนำมา ท่านลองชิมดู"
ลู่เว่ยอิ่นค้อมตัวรับ "ขอบพระทัยเพคะ"
บนใบหน้าสวยสะอาดนั้น รอยยิ้มดูสง่างามเหมาะสม ทว่าหากสังเกตดีๆ จะเห็นมุมปากที่ขยับเล็กน้อยเผยความตื่นเต้นที่ควบคุมไว้ไม่มิด
อ๋องเจาผู้สูงศักดิ์ กลับยอมใช้ตัวเองเป็นเหยื่อเพื่อ 'ผลไม้' ของกรมสรรพาวุธลูกนี้ นับว่าทุ่มเทจริงๆ
เซวียนหยวนจิ่งยืนเอามือไพล่หลัง สงบนิ่งดั่งสายน้ำ มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย พอดีที่จะกระตุ้นเถาอี๋โดยไม่ทำให้คนอื่นคิดว่าเขาสนิทกับลู่เว่ยอิ่นเกินไป
ปัง!
แก้วเหล้ากระทบโต๊ะ เถาอี๋ลุกขึ้นอย่างโกรธเคืองแล้วเดินจากไป
เซวียนหยวนจิ่งเหลือบมองครู่หนึ่ง แล้วหันกลับมาพูดกับลู่เว่ยอิ่นต่อ
"คุณหนูลู่ คัมภีร์สตรีที่ให้คัดลอกร้อยรอบ คัดเสร็จแล้วหรือยัง?"
ลู่เว่ยอิ่นตอบอย่างนอบน้อม "ทูลพระองค์ท่าน คัดครบแล้ว ข้าน้อยซาบซึ้งในพระคุณเป็นยิ่งนัก"
เซวียนหยวนจิ่งพยักหน้า แล้วหมุนตัวเดินจากไป
ไม่นานนัก อีกด้านหนึ่งของโต๊ะ เซวียนหยวนจิ่งยื่นแก้วเหล้าให้หญิงสาวคนหนึ่ง "เหล้าบ๊วยที่พระสนมหรงนำมา คุณหนูหวังลองชิมดู"
เขาส่งเหล้าให้คุณหนูและสตรีมีตำแหน่งเจ็ดแปดคนติดกัน ล้วนมาจากตระกูลสูงศักดิ์ทั้งสิ้น
ส่งเหล้าเสร็จก็กลับที่นั่งกินข้าวสองสามคำ ดูเหมือนอาหารจะเย็นลง เขาจึงลุกขึ้นไปเลือกอาหารร้อนๆ ที่เพิ่งปรุงเสร็จจากโต๊ะอาหาร
จักรพรรดิประทับอยู่บนบัลลังก์สูง มองดูโอรสที่กำลังเพลิดเพลินอยู่ไกลๆ ด้วยความยินดีในใจ
การล่าสัตว์ฤดูใบไม้ร่วงปีก่อนๆ เซวียนหยวนจิ่งมองไม่เห็น แม้จะมาร่วมงานแต่ก็ต้องนั่งอยู่กับที่ ไม่ว่าจะทำอะไรก็ต้องพึ่งพาผู้อื่น
แต่ตอนนี้ดีแล้ว ฟ้ามีตา ลูกชายกลับมองเห็นอีกครั้ง
ส่วนดวงตานั้นจะดีขึ้นเพราะหกล้ม หรือมีใครรักษา... ไม่สำคัญ!
หายดีก็พอแล้ว
หรงกุ้ยเฟยรินเหล้าให้องค์จักรพรรดิ องค์จักรพรรดิอารมณ์ดี รินเหล้ากลั้วคอแล้วพูดคุยกับนาง พอเงยหน้าขึ้นอีกครั้งก็ไม่เห็นร่างของเซวียนหยวนจิ่งแล้ว แต่กลับเห็นเซวียนหยวนเฮ่อกำลังพูดคุยกับลูกน้องอยู่