เซียวเป่ยยวนเงยหน้าขึ้น ก็เห็นลู่ฮวนเกอยืนอยู่ตรงประตู
อาภรณ์สีชมพูกลีบบัวร่วงพรูขับให้นางอ่อนหวานอ่อนแอราวกับจะร้องไห้ได้ทุกเมื่อ กำผ้าเช็ดหน้าแน่น ดูประหนึ่งได้รับความคับแค้นใจใหญ่หลวง
เพราะคำพูดของนาง แขกผู้อื่นในร้านจึงพากันมองมา
เซียวเป่ยยวนหันไปทางเสี่ยวเอ้อ
เสี่ยวเอ้อน้อยเหงื่อตกแทบพลั่ง “เข้าใจผิดขอรับ เข้าใจผิด ข้าน้อยไปหยิบกล่อง กลับมาไม่เห็นคุณหนูลู่ นึกว่าท่านไม่เอาแล้วเสียอีก”
ซวงอวี๋โมโหโกรธา “ในเมื่อให้ท่านเก็บใส่กล่องแล้ว เหตุใดจะไม่เอา? คุณหนูของข้ากลับไปที่รถเพื่อจัดชายกระโปรงเพียงชั่วครู่ ท่านก็จะขายให้คนอื่นเสียแล้ว มีที่ไหนทำการค้าเช่นนี้?”
เซียวเป่ยยวนหางตาเหลือบมองนาง “ปากคอเราะร้ายดีแท้!”
ซวงอวี๋หดคออย่างกลัดกลุ้ม ถอยหลังไปอยู่ด้านหลังลู่ฮวนเกอ
ต่อหน้าเสี่ยวเอ้อของร้านนางวางท่าผยองได้ แต่คุณหนูแห่งจวนโหวหย่งชางนั้นนางหาได้กล้าล่วงเกิน
เซียวเป่ยยวนคลึงปิ่นในมือเล่นพลางถามเสี่ยวเอ้อ “คุณหนูลู่ได้จ่ายเงินแล้วหรือ หรือได้วางมัดจำไว้?”
เสี่ยวเอ้อตอบตามจริง “หามิได้ขอรับ”
“ในเมื่อยังไม่ได้ให้เงิน ตามธรรมดาก็ย่อมขายได้อย่างเสรี ไฉนจึงกลายเป็นของคุณหนูลู่ไปได้?”
หากลู่ฮวนเกอไม่กล่าวคำว่าแย่งพี่หญิง ปิ่นนี้จะยกให้นางก็ได้ อย่างไรก็เพียงเห็นว่าแปลกตา หาใช่ของวิเศษอันใด
แต่ลู่ฮวนเกอกล่าวเช่นนี้แล้ว นางก็จำต้องเอาให้ได้
เซียวเป่ยยวนกวาดตามองลู่ฮวนเกออย่างแผ่วเบา แฝงความรังเกียจเดียดฉันท์อย่างเห็นได้ชัด จากนั้นยกมือขึ้น เสียบปิ่นเข้ากับมวยผมของชุ่ยอวี้ กล่าวยิ้มๆ ว่า “งามดี ให้เจ้าแล้ว”
การกระทำนี้ไม่ต่างอะไรกับการประกาศแก่คนทั้งหลายว่า ปิ่นที่ลู่ฮวนเกอหมายปองควรค่าพอให้สาวใช้สวมใส่เท่านั้น
ลู่ฮวนเกอกัดกรามแน่น โทสะลุกโชน
เซียว! เป่ย! ยวน!
คุณหนูแห่งจวนโหวผู้สูงศักดิ์ เย่อหยิ่งทรนง ไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตา
ในชาติก่อน นางไปจวนโหวอยู่นานแล้ว เซียวเป่ยยวนก็มิเคยเรียกนางว่าพี่หญิงเลยสักครั้ง
ภายหลังจึงแสร้งเปลี่ยนคำเรียก ก็เพียงตอบสนองกฎเกณฑ์ของสกุลสูงศักดิ์อย่างผิวเผิน มิให้ถูกนินทา หาได้มาจากใจจริงไม่
และยังส่งของไร้ค่ามาให้นางเป็นครั้งคราว ทำทีเปิดรับใกล้ชิด
ชิ!