ซิงหลานเอ่ยถามด้วยความสงสัยว่า “ทางเมืองสวินว่าอย่างไรหรือ”
เซวียนหยวนจิ่งยื่นจดหมายให้ดูเอง
อ่านจบ ซิงหลานยกมือเกาหน้าผาก
“เช่นนั้นคุณหนูลู่ตั้งใจไปดูแข่งเรือมังกร แต่สุดท้ายกลับไม่ได้เข้าเมืองสวิน กลางทางไปท่าเรือดูอะไรที่เรียกว่าส่งมงคลแข่งเรือมังกร บังเอิญช่วยหญิงชราคนหนึ่งไว้ แล้วก็บังเอิญเจอชาวบ้านหมู่บ้านหยูเจียก่อความวุ่นวาย แล้วก็บังเอิญที่นายอำเภอพอดีนำคนมาจับโจรในตำบล สุดท้ายบังเอิญพบหญิงชราคนนั้นระหว่างทาง แล้วพากลับนครหลวงด้วยกัน”
นี่มันบังเอิญเกินไปหรือไม่
เซวียนหยวนจิ่งยกจอกสุราและเหยือกสุรามานั่งบนแท่นนอนนุ่ม “ในจดหมายก็เขียนไว้มิใช่หรือ”
หญิงชราสกุลหยีไปส่งมงคลแข่งเรือมังกรที่ท่าเรือทุกปี เพื่อนบ้านล้วนเป็นพยานได้
ก่อนเทศกาลตวนอู่สองวัน ร้านของเก่าในเมืองสวินสูญเสียภาพวาดโบราณล้ำค่าไปภาพหนึ่ง นายอำเภอตามร่องรอยมาถึงตำบลซานหรง ดังนั้นวันนั้นเขาจึงไปจับโจรจริงๆ
บัดนี้ภาพวาดโบราณตามกลับคืนมาแล้ว แต่วายร้ายหนีไปได้
ชาวบ้านหมู่บ้านหยูเจียกินไข่แล้วคันไปทั่วร่าง สงสัยว่าหญิงชราสกุลหยีวางยาพิษ จึงก่อความวุ่นวาย แต่หญิงชราสกุลหยกินแล้วกลับไม่เป็นไร
อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าข้อสงสัยใด มองเผินๆ ล้วนไม่เกี่ยวพันกับลู่เว่ยอิ่น
ทว่าดูเหมือนทุกแห่งหนกลับมีส่วนเกี่ยวข้องกับนาง
เซวียนหยวนจิ่งแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย ลูกกระเดือกขยับกลืนสุราลงคอ
น่าสนใจยิ่งนัก!
ซิงหลานเก็บจดหมาย คิดแล้วกล่าวว่า “ก็อาจเป็นเรื่องบังเอิญจริงๆ ก็ได้ สตรีทั่วไปคิดสิ่งใดก็ทำสิ่งนั้น มิใช่เรื่องแปลก”
ประโยคสุดท้ายเป็นคำพูดเดิมของซิงหมิง
เซวียนหยวนจิ่งไม่เอ่ยวาจา ขณะรินสุราต่อ จอกสุราด้านหน้ากลับเห็นเป็นภาพซ้อน ทันใดนั้นสายตาพลันเลือนราง
สุราหกนอกจอก ซึมเป็นหย่อมเงาทึบบนอาภรณ์แพรสีดำสนิท
เซวียนหยวนจิ่งหลับตา “ซิงหลาน!”
ซิงหลานเข้าใจทันทีว่าเกิดสิ่งใดขึ้น รับจอกสุราและเหยือกสุรามาวางไว้ หยิบขวดน้ำยาออกจากอกเสื้อ เทลงบนริบบิ้นแพรอย่างคล่องแคล่ว แล้วปิดลงบนเนตรของเซวียนหยวนจิ่ง
สุดท้ายผูกเงื่อนให้แน่น
ใบหน้าคมคายองอาจแจ่มจ้าปรากฏรอยยิ้มเย้ยตน “ยังต้องเป็นคนตาบอดต่อไปกระนั้นรึ!”