ยามบ่าย ฝนตกหนักเทกระหน่ำ
ม่านฝนช่วยอำพราง เซวียนหยวนจิ่งให้คนส่งลู่เว่ยอิ่นกลับจวนโหวหย่งชาง
หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว ลู่เว่ยอิ่นนั่งริมหน้าต่าง ทอดตามองสายฝนที่พร่างพรมกลายเป็นละอองน้ำฟุ้งกระจาย
เสียงฝนเซ็งแซ่ ทว่าความคิดฟุ้งซ่านในใจกลับดั่งกระจกที่ถูกฝุ่นจับ ถูกสายฝนนี้ชำระล้างจนใสสะอาด
เรื่องราวในชาติก่อนล้วนเป็นอดีต ต่อให้นางทำให้เซวียนหยวนจิ่งต้องพลอยเดือดร้อน หรือไม่ ก็สุดจะสาวหา และมิอาจเปลี่ยนแปลงสิ่งใดได้อีก
สิ่งสำคัญคือปัจจุบัน
กำลังคนมีขีดจำกัด นางยังมีกิจอันควรแก่การต้องทำ ส่วนบุญคุณความแค้นในชาติก่อน ล้วนพักไว้ก่อนชั่วคราว ทุกอย่างรอให้ภารกิจใหญ่สำเร็จก่อนค่อยว่ากัน
ห่าฝนที่ลงหลังจากแห้งแล้งมานานนี้ ตกลงมาอย่างหนักหน่วงเต็มกำลัง จนกระทั่งยามพลบค่ำถึงได้เบาลงบ้าง
ลู่เว่ยอิ่นกางร่มมาที่ว่านโส่วถัง
ซิงหลานกลับมาส่งรถเปล่าก่อนหน้านี้ ได้เรียนให้ไท่จวินทราบต้นสายปลายเหตุแล้ว ฉะนั้นนางจึงมิได้กังวลจนเกินไป เพียงถามว่าได้รับบาดเจ็บหรือไม่
“ถลอกนิดหน่อย ไม่เป็นไร”
ไท่จวินพยักหน้าอย่างใจลอย กวาดตามองข้างนอกอยู่บ่อยครั้ง
ลู่เว่ยอิ่นครุ่นคิดครู่หนึ่ง ถามว่า “ท่านพี่สามกับอาเยียนยังไม่กลับมาหรือเพคะ”
“ยัง ตามเหตุผลน่าจะกลับตั้งแต่แรกแล้ว ฝนหนักปานนี้...” ไท่จวินมีสีหน้ากังวล
วัดฝูกวงอยู่นอกเมือง ระหว่างทางส่วนใหญ่เป็นทางภูเขา เกรงว่าจะเกิดเรื่องขึ้นระหว่างทาง
ลู่เว่ยอิ่นปลอบเสียงนุ่มนวล “ฝนเริ่มตกตั้งแต่บ่าย ตอนนั้นพวกเขาคงยังไม่ออกเดินทาง อาจถูกฝนใหญ่กักไว้ที่วัด ท่านย่าโปรดวางพระทัย จะไม่เป็นอันใดเพคะ”
สิ้นเสียงนาง สาวใช้ตัวน้อยกางร่มเดินเข้ามาจากข้างนอก
“ทูลไท่จวิน คุณชายสามส่งคนมาแจ้งข่าวว่า วันนี้ฝนตกหนักมากจนหินภูเขาพังถล่มขวางทาง รถม้าผ่านมาไม่ได้ จึงต้องพักค้างคืนที่วัดฝูกวงหนึ่งคืน พรุ่งนี้ค่อยกลับมา”
ไท่จวินโล่งพระทัย
ช้าไปวันหนึ่งก็ช้าไปวันหนึ่ง ขอแค่คนไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว
เที่ยงวันรุ่งขึ้น หลังจากเพิ่งทานอาหารเสร็จ เซียวซีถังกับเซียวเป่ยยวนก็กลับมา
ฝนพึ่งหยุด รองเท้าปักลายปักไข่มุกเหยียบย่ำบนพื้นดินเฉอะแฉะ กระโปรงสีชมพูอ่อนดอกถงแฝงพลิ้วสวยมายังตำหนัก