รถม้าชนกัน เสียงดังสนั่น
ความแข็งแรงของรถม้าหลวงอ๋องนั้นมิอาจเทียบได้กับรถม้าทั่วไป แต่ก็ยังถูกชนจนขยับเขยื้อนไปด้านข้างหลายนิ้ว
ภายในรถ เซวียนหยวนจิ่งนั่งตัวตรง ตัวสั่นสะเทือนตามแรงกระแทก แทบจะพร้อมกันนั้น แสงสลัวจากแถบผ้าปิดตาทำให้เขาเห็นเงาร่างหนึ่งเคลื่อนไหวพลิ้วไหวเข้ามาทางหน้าต่าง
เบี่ยงศีรษะ ทำท่าใช้เสียงแยกแยะสิ่งของ คิ้วดุจกระบี่ขมวดลึก ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านในพริบตา
“ซิง―”
เพิ่งจะเรียกคน ปากก็ถูกมือคนปิดไว้
ฝ่ามืออุ่นร้อนพร้อมกลิ่นหอมเย็นของหญิงสาว สัมผัสริมฝีปากเบาๆ กลับร้อนผ่าวอย่างไม่มีสาเหตุ
เซวียนหยวนจิ่งเม้มริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว หลีกเลี่ยงการสัมผัส
เสียงกระซิบดังขึ้น หายใจหอบถี่ ราวกับตื่นตระหนก “อ๋องโปรดอภัย หม่อมฉันลู่เว่ยอิ่นเอง”
เซวียนหยวนจิ่งไม่พูดอะไร ไอเย็นรอบกายลดลง
ลู่เว่ยอิ่นหันกลับไปมองประตูรถ แล้วโค้งตัวถอยหลังคุกเข่า “ม้าตกใจ รบกวนขบวนเสด็จ หม่อมฉันผิดมหันต์ขอรับโทษตาย!”
กลิ่นหอมเย็นที่ลอยคลุ้งในจมูกจางหายไปอย่างรวดเร็ว ลูกกระเดือกเซวียนหยวนจิ่งเคลื่อนไหว มือภายใต้แขนเสื้อกว้างกำเข้าหากันเล็กน้อย
“อ๋อง!”
ด้านนอกรถ ซิงหลานตกใจมาก วิ่งพรวดมาถึงหน้ารถ
“ไม่มีอะไร” เสียงเซวียนหยวนจิ่งเรียบเฉยไร้อารมณ์ “ส่งคุณหนูลู่กลับไปที่จวน”
“ขอรับ”
ซิงหลานถอนหายใจโล่งอก เดินไปยังรถม้าที่ลู่เว่ยอิ่นอยู่
ม่านรถที่เอียงขึ้นเปิดให้เห็นภาพในรถครึ่งหนึ่ง แต่ไหนเล่ามีคนอยู่?
กวาดตามองผนังรถสองด้านที่ชิดกันอย่างรวดเร็ว ซิงหลานเข้าใจในใจทันที เดินเข้าไปอย่างไม่แสดงความรู้สึก จัดม่านให้เรียบร้อย
“คุณหนูลู่ ท่านยังดีอยู่หรือไม่?”
ราวกับต้องการฟังเสียงคนในรถให้ชัด เขาเอียงหู โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย
รถม้าของอ๋องเจาค่อยๆ เคลื่อนตัว โดยมีซิงหมิงนำขบวนอารักขากลับจวน
เจียนเจียนมาถึงอย่างหอบเหนื่อย มือค้ำเข่า เหนื่อยจนไม่สามารถยืดตัวได้
ซิงหลานเรียกคนเอากงล้อที่หลุดกลับมาใส่ ซ่อมง่ายๆ แล้วเอาไปสวมกับม้าที่กลับเป็นปกติแล้ว กล่าวกับเจียนเจียนว่า “ไปเถิด ข้าจะส่งเจ้ากับคุณหนูลู่กลับจวน”
เสียงไม่ดังไม่เบา พอให้ชาวบ้านที่มุงดูได้ยิน
พร้อมกันนั้น ในรถม้าของจวนอ๋องเจา กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยฟุ้ง