ร่างสูงใหญ่ของลู่จิ้นคุนกระแทกพื้น เสียงดังสนั่นหวั่นไหว
“นี่มิใช่คุณชายรองลู่หรอกหรือ เกิดอันใดขึ้น”
แขกเหรื่อทั้งหลายพากันลุกขึ้นยืนมุงเข้ามา
ขุนนางฝ่ายบู๊ที่สนิทสนมกับตระกูลลู่นำหน้าเป็นคนแรก “ผู้ใดบังอาจนัก กล้ามาก่อกวนในงานเลี้ยงวันเกิดของท่านแม่ทัพลู่”
สิ้นคำ ผู้นั้นก็มีสีหน้าตะลึงงัน
เหล่าแขกมองไป เห็นคุณหนูสามแห่งตระกูลลู่ ลู่เว่ยอิ่น ถือกระบองยาวเดินออกมา
กระโปรงขาวพลิ้วไหวราวจะลอยไปกับสายลม อาบไปด้วยไอเย็นยะเยือกดุดัน ดั่งเพิ่งมาจากเทือกเขาหิมะแดนน้ำแข็ง แม้แต่ไอร้อนในฤดูก็ถูกบีบให้ถอยร่น
เมฆดำทะมึนพลุ่งพล่านอยู่เหนือศีรษะเบื้องหลังนาง ประหนึ่งกำลังช่วยเสริมและโห่ร้องให้
ลู่ขุยโกรธจนตัวสั่น “ลูกอกตัญญู เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือ”
ในงานเลี้ยงวันเกิด กลับถือกระบองตีพี่ชาย มิใช่บ้าแล้วเป็นอะไร
ลู่เว่ยอิ่นหยุดอยู่ไกลออกไปหนึ่งช่วง ทวนกระบองยาวชี้ตรงไปที่ลู่จิ้นคุน มองจากที่สูงลงมา “เขาสมควรถูกตี”
ลู่จิ้นคุนจ้องเขม็งไปที่กระบองยาวในมือลู่เว่ยอิ่น ราวกับมังกรคลั่งที่ถูกแตะต้องเกล็ดวิปริต ดวงตาแดงก่ำถลึงมองดีดตัวลุกขึ้น แล้วพุ่งเข้าใส่ลู่เว่ยอิ่น
เขาทนมามากพอแล้ว
ลู่เว่ยอิ่นอายุน้อยกว่าเขา ตัวก็เล็กกว่าเขา รูปร่างก็ไม่กำยำเท่าเขา แต่กลับไปกดเขาไว้เบื้องล่างในด้านศิลปะการต่อสู้ที่เขาภาคภูมิใจที่สุด
ลู่จิ้นคุนต่อยหมัดหนึ่งออกไป
มารดามักบอกว่าเขายังไม่ขยันหมั่นเพียรพอ แล้วทำไมเขาต้องขยันด้วยเล่า
เขาเป็นอัจฉริยะโดยกำเนิด กระบวนท่าใหม่ๆ เห็นเพียงครั้งเดียวก็จดจำได้ แข็งแรงมาแต่เกิด เด็กวัยเดียวกันยังใช้กระบี่ไม้ฝึกท่วงท่า แต่เขาสามารถยกทวนยาวขึ้นมาใช้ได้แล้ว
เขาเกิดมาเป็นยอดผู้มีพรสวรรค์ด้านการฝึกยุทธ ไยต้องเหมือนไอ้โง่ลู่เว่ยอิ่นที่ตั้งแต่เช้าจรดค่ำหน้าหนาวฝึกสามเก้าหน้าร้อนฝึกสามฝูด้วยเล่า เขาไม่เห็นจำเป็น
หมัดนั้นจวนจะถูกตัว ลู่เว่ยอิ่นยิ้มบางๆ ร่างพลิกหลบนิดหนึ่ง กระบองตวัดกลับ ดังเพี๊ยะ! เปิดมือเขาออกไป
“อ๊า!” ลู่จิ้นคุนคำรามเกรี้ยวกราด
ลืมไปแล้วว่าเริ่มตั้งแต่เมื่อใด เวลาประลองฝีมือกันเขามักจะแพ้ลู่เว่ยอิ่นเสมอ