ลู่เว่ยอิ่นโต้กลับอย่างไร้ความเกรงใจ "ท่านพี่รองจะมาเอะอะกับข้าเพื่ออะไร? ผู้ที่ลอบขโมยบทกวีมาแอบอ้างคือฮวนเอ๋อร์ไม่ใช่ข้า ที่ข้าทำทั้งหมดนี้ก็เพื่อจวนแม่ทัพ"
ในชาติที่แล้ว คนตระกูลลู่ชื่นชอบที่จะกล่าววาจาเช่นนี้
ยามที่ช่วงชิงความดีความชอบทางการทหารของนาง ลู่ขุยกล่าวว่า "ข้าล้วนทำเพื่อประโยชน์ของเจ้า เป็นสตรีจะเอาความชอบทางการทหารไปทำไม? ดุดันถึงเพียงนี้ ภายหน้าจะมีครอบครัวดีดีที่ใดกล้าแต่งกับเจ้า?"
ยามที่บีบบังคับให้นางมอบของรักให้แก่อู่ฮวนเกอ ลู่จิ้นเฉียนกล่าวว่า "ข้าล้วนทำเพื่อประโยชน์ของเจ้า ในฐานะพี่สาว ย่อมต้องทะนุถนอมน้องเล็ก นี่คือหน้าที่ของเจ้า เช่นนี้จึงจะได้ชื่อเสียงอันดีงาม หรือว่าเจ้าอยากให้ผู้อื่นกล่าวหาว่าเจ้าเห็นแก่ตัว?"
อู่ฮวนเกอยิ่งกล่าววาจาเช่นนี้อยู่ตลอดเวลา "ท่านพี่ ข้าล้วนทำเพื่อประโยชน์ของท่าน ท่านต้องทำเช่นนี้ จึงจะเอาชนะความพอใจของท่านพ่อและท่านพี่ทั้งหลายได้ พวกท่านพี่ย่อมจะแสดงสีหน้ายิ้มแย้มให้แก่ข้า"
เมื่อคิดทบทวนดูให้ดีแล้ว ลู่จิ้นคุนกลับไม่เคยเอ่ยวาจาเช่นนี้
ความชอบและความชังของเขาล้วนตรงไปตรงมา กับอู่ฮวนเกอ เขาทุ่มเทใจและปอดให้ กับนาง... เขาแทบอยากจะควักใจและปอดของนางออกมา
สายตาที่จับจ้องจากรอบด้านทำลายหน้ากากอันสูงส่งสง่างามของอู่ฮวนเกอทีละน้อย นางโกรธจนอยากจะฉีกปากของลู่เว่ยอิ่น
เอ่ยปากก็ขโมยบทกวี หุบปากก็แอบอ้าง ราวกับเกรงว่าจะไม่มีผู้ใดรู้
น่าเสียดายที่นางไม่อาจกระทำเช่นนั้น
ที่นี่คือจวนโหว ยังมีผู้คนมากมายจับตาดูอยู่ นางต้องรักษาชื่อเสียง
แต่ลู่จิ้นคุนกลับควบคุมอารมณ์ไม่ได้มากกว่านั้น ความโกรธที่อัดอั้นมานานของเขาจำต้องระบายออกมาเสียบ้าง
อีกทั้งเขาอบรมสั่งสอนน้องสาวแท้ ๆ ของตน ผู้ใดกล้าวิพากษ์วิจารณ์?
ฝ่ามือตวัดเข้ามา เสียงดังสนั่น ปลิวเส้นผมปรกข้างหูของลู่เว่ยอิ่น
นางน้อยไม่ไหวติง มุมสายตาชายตามองลู่จิ้นเฉียน
สมดังคาด ในจังหวะที่ลู่จิ้นคุนกำลังจะฟาดลงบนตัวนาง ลู่จิ้นเฉียนกลับยื่นมือมาขวางไว้ได้ทันท่วงที "เหลวไหล"
อย่างไรเสียลู่เว่ยอิ่นก็ยังสวมตำแหน่งคุณหนูแห่งจวนโหว ฝ่ามือนี้ฟาดลงไป เกรงว่าจะจบไม่สวย