ไม่รู้เป็นเพราะพิษหรือไม่ สีหน้าของลู่เว่ยอิ่นดูไม่ค่อยดีนัก
หมอหลวงนำเก้าอี้มาให้นางอย่างนอบน้อม นางกล่าวขอบคุณแล้วจึงนั่งลง
มีมารยาทงดงาม พูดจาอ่อนหวาน ไฝแดงตรงหางตาตัดกับผิวขาวซีด ดั่งดอกเหมยแดงกลางหิมะ ดูหยิ่งยโสแต่ก็แฝงไว้ด้วยเสน่ห์ ต่างจากตอนลงไม้ลงมือก่อนหน้านี้ราวฟ้ากับดิน
นางยกมือกดหน้าอกเบา ๆ สูดหายใจลึก มองไปที่ลู่จิ้นคุน “เจ้าจะพูดเองหรือให้ข้าพูด?”
คนหนึ่งนั่ง คนหนึ่งคุกเข่า ถึงแม้จะมิได้คุกเข่าต่อนาง แต่ลู่จิ้นคุนก็รู้สึกอัปยศอดสูยิ่ง เบือนหน้าหนีไม่ปริปาก
ลู่ขุยฟาดแส้ลงข้างเท้าบุตรชายคนรอง “พูดมา ไอ้ใบ้หรือไง?”
“ขะ... ข้า...”
ลู่จิ้นคุนอ้ำอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงแค่นเยาะของลู่เว่ยอิ่น
เป็นเสียงสั้น ๆ เบา ๆ แต่เต็มไปด้วยการเยาะหยัน เหมือนกำลังเยาะเขาว่ากล้าทำแต่ไม่กล้ารับ
ลู่จิ้นคุนถูกยั่วโทสะถึงขีดสุด ลุกพรวดขึ้น ตวาดลั่น “ใช่ ข้าเป็นคนลงมือก่อน ข้ากล้าทำก็กล้ารับ...”
ลู่ขุยถีบเขาจนคุกเข่าลงไปอีกรอบ “เจ้าเล่นเป็นพ่อใคร? ข้ายังอยู่ตรงนี้เลย!”
เสียงหัวเราะดังแว่วมาจากหมู่แขก
เห็นลู่ขุยจะเข้าไปจัดการลูกชายคนรองอีกรอบ ลู่จิ้นเฉียนรีบรั้งตัวไว้ “ท่านพ่อ ว่ากันด้วยเรื่องสำคัญก่อนเถิด”
วันนี้ตระกูลลู่เป็นที่ขบขันมากพอแล้ว อย่าได้เพิ่มเรื่องน่าขันอีกเลย
ลู่ขุยหอบหายใจแรง ฟาดแส้ในมือใส่หัวลู่จิ้นคุนอย่างแรง “พูดมา!”
ลู่จิ้นคุนยังคงไม่ยอม เชิดคอแข็งพูดว่า “ข้าเป็นคนลงมือก่อน แต่มันมีเหตุผลทั้งนั้น ใครใช้ให้นางส่งสาวใช้ไปพูดจาเหลวไหลต่อหน้าหลันหลัน ทำให้หลันหลันไม่สนใจข้า...”
ลู่จิ้นเฉียนหน้ามืดไปหมด บีบไหล่ลู่จิ้นคุนแน่น หยุดยั้งไม่ให้เขาพูดต่อ
ลู่ขุยฉงนเล็กน้อย “ใครคือหลันหลัน?”
ลู่จิ้นเฉียนไม่สนใจเขา เดินไปหาลู่จิ้นคุนแล้วกล่าวว่า “ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอันใด การที่เจ้ามาก่อเรื่องในงานเลี้ยงวันเกิดท่านพ่อเป็นเรื่องผิด ลงไม้ลงมือกับน้องสาวยิ่งผิดซ้ำผิดซ้อน บัดนี้จงเอ่ยปากขอขมาอาหยินเสีย!”
ลู่จิ้นคุนไม่อยากเชื่อ “ท่านพี่ดื่มเหล้ามากไปแล้วหรือ? นางตีข้า ท่านยังจะให้ข้าขอขมานางอีก?”
“เจ้าถูกตีก็เพราะฝีมือสู้คนอื่นไม่ได้!”