หลิวกวงกลับถึงชิงอวิ๋นเซวียน เซียวตงถิงเรียกเขาไปถามเป็นสิ่งแรกว่าตามลู่เว่ยอิ่นไปทำอะไรมาหรือไม่
“ไปช่วยคน ”หลิวกวงตอบตามตรง
เซียวตงถิงก้มหน้ามองหนังสือในมือ “ช่วยใคร?”
“โจรกลุ่มหนึ่ง มัดตัวคนทั้งครอบครัวของผู้อื่นไป ข่มขู่เรียกค่าไถ่เงินหนึ่งหมื่นตำลึง คุณหนูลู่พาข้าน้อยไปช่วยคน”
“แจ้งทางการแล้วหรือยัง?”
หลิวกวงรู้สึกผิด ก้มหน้ามองพื้นดินใต้เท้า “……ดูเหมือนจะยังไม่ทันได้แจ้ง”
สายตาเซียวตงถิงชะงักไปเล็กน้อย เผลออ่านหนังสือผิดบรรทัดไปไกลโดยไม่รู้ตัว
“นางไม่ได้ให้เจ้าเก็บเรื่องเป็นความลับไว้บ้างหรือ?”
“คุณหนูลู่บอกว่า นางจะมาอธิบายกับคุณชายเอง”
“ดี” เซียวตงถิงเริ่มอ่านหนังสือจากบรรทัดแรกของหน้าเดิมใหม่ “ข้าจะรอฟังคำอธิบายของนาง”
รออยู่เช่นนั้นสองวัน
เช้าตรู่ของวันที่ฝนโปรยปราย เซียวตงถิงเพิ่งกินอาหารเช้าเสร็จ กำลังจะเรียกหลิวกวงไปเชิญตัวคนจากเชียนจือเก๋อ ก็เห็นเงาร่างงดงามหนึ่งถือร่มปรากฏขึ้นกลางลาน
กระโปรงผ้าแพรสีสวยสะพลิ้วตามย่างก้าว ผมมวยสูงเกล้าอย่างงามสง่า ประดับปิ่นมุก
แต่งกายสุภาพอ่อนโยนเพียงใด ย่างก้าวกลับราวสายลมแรงแฝงความองอาจราวหญิงหาญชูธงรบ
เซียวตงถิงวางถ้วยชาลง สายตาที่มองประเมินยิ่งทวีความลุ่มลึกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ลู่เว่ยอิ่นส่งร่มให้เจียนเจียนที่เดินตามมา จากนั้นค้อมศีรษะแสดงคารวะ “ท่านพี่ใหญ่”
เซียวตงถิงผายมือ “นั่งเถิด”
ลู่เว่ยอิ่นนั่งลง
ภายนอกท้องฟ้ามืดครึ้ม แต่นางกลับมีแววตาสุกใสดั่งดวงดาว “ท่านพี่ใหญ่ ได้ยินว่าทิวทัศน์ฤดูใบไม้ร่วงของวัดฝูกวงงดงามยิ่งนัก ข้ากับพี่สามและอาเยียนนัดกันจะไปเที่ยวชม ท่านอยากไปด้วยกันหรือไม่?”
ประโยคแรกที่เปิดปาก เซียวตงถิงก็อยากสั่งให้คนโยนนางออกไปเสียแล้ว
นับตั้งแต่ต้องนั่งรถเข็น หากไม่ใช่เรื่องสำคัญ เขาจะไม่ก้าวออกจากจวนโหวหย่งชางอย่างเด็ดขาด
นางกล้าชวนเขาไปเที่ยวชมใบไม้เปลี่ยนสี ยังเลือกไปวัดฝูกวงซึ่งเต็มไปด้วยบันไดขั้นบันได!
ในความคิดนึกภาพตัวเองนั่งรถเข็นแล้วถูกหามขึ้นบันไดโดยไม่รู้ตัว
เขายังจินตนาการถึงสายตาคนมองจากข้างทางได้ด้วย ไม่ว่าจะความอยากรู้อยากเห็น ความเวทนาสงสาร หรือการเยาะเย้ย ล้วนน่ารังเกียจไม่ต่างกัน