อากาศยามฤดูใบไม้ร่วงสดชื่นแจ่มใส ท้องฟ้าสีครามบริสุทธิ์ดั่งถูกชำระล้าง เป็นฤดูกาลเหมาะแก่การออกเที่ยวชมพอดี
วัดฝูกวงเป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมในฤดูใบไม้ร่วงมาแต่โบราณ
ใบเมเปิลแดงฉานดั่งเปลวเพลิง ทอดชั้นซ้อนทับกันย้อมทั่วขุนเขา จากเชิงเขาจนถึงยอดเขา คลื่นสีแดงพล่านไหว มองจากไกลดุจดอกบัวแดงเบ่งบาน โอบอุ้มศาสนสถานไว้ท่ามกลางกลีบดอกบัวซ้อนชั้น
โดยเฉพาะช่วงเช้าก่อนพระอาทิตย์ขึ้น หมอกภูเขาลอยละล่อง กำแพงวัดสีชาดปรากฏครึ่งซ่อนครึ่งเห็น กระดิ่งทองสัมฤทธิ์ที่ชายคาส่งเสียงกังวานแผ่วเบาท่ามกลางความคลุมเครือ ประหนึ่งเสียงสวดแห่งสวรรค์หล่นลงสู่โลกมนุษย์ ยิ่งเพิ่มกลิ่นอายเซียนเหนือโลกให้วัดฝูกวงภายใต้ร่มไม้ใบหนา
วันนี้ ธูปดอกแรกที่มาจุดเข้าวัด เป็นหญิงชราที่มาขอความปลอดภัยให้สามีที่ป่วยอยู่บ้าน
นางอาศัยอยู่เชิงเขา มาถึงประตูวัดขณะฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ และในเวลานั้น ท่านเสวียนเจินก็ยืนอยู่ที่บันไดแล้ว
ธูปเข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ ท่านอาจารย์ไม่เคยลืมตาแม้แต่น้อย ประดุจเข้าฌานสมาบัติ
บางคนสงสัยจึงถามสามเณรน้อยที่ยืนอยู่ข้างๆ ว่า “หลวงพี่น้อย ท่านอาจารย์จำวัดร้อยวันยังไม่ครบ เหตุใดจู่ๆ ถึงออกจากจำวัดเล่า?”
สามเณรน้อยประนมมือตอบว่า “เมื่อวานท่านอาจารย์รุ่นปู่ตรัสรู้ความลับของสรรพสิ่ง เข้าสู่จิตวิญญาณบริสุทธิ์ พระพุทธเจ้าประทานฤทธิ์อานุภาพชี้ทางแก้ข้อข้องใจ รับสั่งว่าวันนี้จักมีธรรมกายเพชรคู่บุญมาโปรด เหตุนี้ท่านอาจารย์รุ่นปู่จึงเฝ้ารอตั้งแต่เช้าตรู่ เพื่อรับคู่บุญเข้าสู่พระอุโบสถ ให้ได้อาบพระเมตตาของพระพุทธเจ้า”
คำกล่าวนี้แพร่กระจายออกไป สั่นสะเทือนไปทั่วบริเวณ
เหล่าชายหนุ่มต่างมีจิตหวังลมๆ แล้งๆ เดินผ่านหน้าเสวียนเจินครั้งแล้วครั้งเล่า อยากรู้ว่าตนจะเป็นคู่บุญที่โพธิสัตว์ชี้แนะหรือไม่
เหล่าสตรีที่มาถวายธูปต่างแหงนคอรอคอย อยากรู้ว่าคู่บุญที่ว่านั้นเป็นใคร หน้าตาเป็นเช่นไร
ธรรมกายล้วนมีรูปกายดุร้าย หรือว่าเป็นนักรบหนุ่มหน้าดำสุดขรึมดุร้ายน่ากลัว?
ชั่วขณะหนึ่ง ตรงประตูวัดแน่นขนัดจนผู้คนผ่านไปมาไม่ได้ วัดต้องส่งพระภิกษุหลายสิบรูปออกมา จึงสามารถเกลี้ยกล่อมให้บรรดาผู้มาถวายธูปแยกย้ายกันไปได้