ลู่จิ้นคุนตายแล้ว
ลู่จิ้นเฉียนถูกจับเข้าคุกใต้ข้อหาบุกรุกคุก
ลู่ขุยกลับมาจากท่าเรือร้างแล้วก็อาเจียนเป็นเลือด ต้องกินยาไม่เว้นวัน
ลู่ฮวนเกอหมกตัวอยู่ในจวน ราวกับวันสิ้นโลกจะมาถึง
คดีบุกรุกคุกแล้วตามด้วยการซุ่มสังหาร คดีที่ท่าเรือร้างก่อความวุ่นวายในนครหลวงไม่น้อย แต่ท่ามกลางสายลมแห่งใบไม้ร่วง ก็ถูกคลื่นลูกใหม่กดทับลงไปอย่างรวดเร็ว
วันที่เจ็ดเดือนเจ็ด เทศกาลชีชีจื้อมาถึง
แสงเทียนวูบไหว หน้าโต๊ะเครื่องแป้งทองสัมฤทธิ์ลายบัว ลู่เว่ยอิ่นหยิบดินสอคิ้วเขียนคิ้วอย่างแผ่วเบา ทาปากด้วยสีชมพูพีช สายตาคมคายราวกับดอกไม้นานาพันธุ์เบ่งบานแข่งกัน แม้เงาสะท้อนในกระจกก็ยังเปี่ยมด้วยเสน่ห์แห่งวสันต์
เจียนเจียนปักปิ่นปักผมรูปดอกบัวหลวงเข้าผมดำของนาง ชื่นชมใบหน้าที่งดงามสดใสในกระจกด้วยใจจริง “งามจริงๆ!”
รอยยิ้มเอิบอาบผุดขึ้นในดวงตาของลู่เว่ยอิ่นก่อน แล้วจึงไล้ขึ้นมุมปาก “จวนโหวมีฮวงจุ้ยดี เนรมิตคนให้งดงาม”
จัดแต่งเสร็จสรรพ ลู่เว่ยอิ่นพาฉ่ายเซียงไปหอเซียนซิ่วเพื่อหาเซียวเป่ยยวน
นางทั้งสองนัดกับฉินเจี้ยนเวยไว้ จะไปชมโคมไฟด้วยกันที่ถนน
วันนี้เซียวเป่ยยวนสวมชุดกระโปรงแพรสีชมพูอ่อน บนศีรษะประดับดอกไม้ไหวระริก งดงามอ่อนหวานเช่นเคย
พอเห็นลู่เว่ยอิ่น สาวน้อยก็กลอกตาแป๋ววิ่งวนรอบนาง “พี่หญิง วันนี้ท่าน...ช่างต่างไปจากเดิม!”
ยังเป็นคนคนเดียวกัน เพียงแต่งหน้าบางๆ ไม่ได้แต่งเข้ม แต่กลับรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างเปลี่ยนไป ราวกับคนทั้งคนมีชีวิตชีวาขึ้นมา
ลู่เว่ยอิ่นยกชายกระโปรง ตอบยิ้มๆ “อาจเพราะข้าใส่ชุดใหม่?”
ความสนใจของเซียวเป่ยยวนถูกชุดกระโปรงปักลวดลายเจ็ดชั้นสีม่วงอ่อนของนางดึงดูดทันที ร้องจะตัดชุดแบบเดียวกันบ้าง
เซียวซีถังเดินมาจากระเบียงทางเดิน ตะโกนขึ้น “รีบไปเถอะ เดี๋ยวคนเยอะจะเบียดกันจนขยับไม่ได้”
เขายังไม่ได้รับราชการ ไท่จวินจึงมอบหมายหน้าที่ปกป้องน้องสาวทั้งสองในวันนี้ให้เขา
เซียวเป่ยยวนกวาดตามองเขาขึ้นลง “วันนี้วันชีซี ท่านใส่ชุดนี้เนี่ยนะ?”
เซียวซีถังเอามือเท้าเอว ก้มดูตัวเอง “ข้าใส่แบบนี้ทุกวัน มีปัญหาอะไร?”
ลู่เว่ยอิ่นมองไป