ผู้บัญชาการองครักษ์ตำหนักเฟิ่งอี๋ คือชุยสิงโจว เป็นคนที่ฮองเฮาพาติดตัวมาจากตระกูลชุย
"โปรดทรงระงับพระพิโรธด้วยเพคะ!" ชุยสิงโจวก้มศีรษะต่ำ
ฮองเฮาทรงหรี่พระเนตรลง พระหัตถ์ทุบถ้วยชาลงบนโต๊ะอย่างแรง จนน้ำชากระเด็นออกมาหยดหนึ่ง
ปลอกเล็บทองคำประดับอัญมณีชูขึ้นสูง คมกริบราวกับปลายพระขนงที่เรียวสูง “ทั้งที่สืบพบร่องรอยแล้ว เหตุใดกลับหายวับไปในทันใด หรือว่าข่าวรั่วไหลออกไป?”
ชุยสิงโจวส่ายหน้า น้ำเสียงหนักแน่น “เป็นไปไม่ได้ ข้าเลือกพาคนที่ไว้ใจได้มาทั้งหมด”
ที่เรียกว่าคนที่ไว้ใจได้ ก็คือทาสในตระกูลชุย ล้วนส่งเข้ามาในวังให้ฮองเฮาทรงใช้สอย เชื่อใจได้อย่างสิ้นเชิง
ฮองเฮาทรงจ้องมองท้องฟ้าครึ้มฝนนอกหน้าต่าง “ให้สืบต่อไปอย่างลับ ๆ หากพบตัวเมื่อใด ฆ่าทิ้งเสีย ไม่ต้องละไว้!”
เรื่องของหลิวเคอถูกเปิดโปงไม่ได้เด็ดขาด!
องค์รัชทายาทเสด็จตรวจราชการชายแดน หากคลี่คลายคดีใหญ่ขนาดสมคบคิดกับชนต่างชาติไม่ได้ แล้วฝ่าบาทกับเหล่าขุนนางจะทอดพระเนตรเห็นพระองค์อย่างไร?
สองปีแห่งความยากลำบากจะพังทลายลงในพริบตา ประกอบกับความสัมพันธ์ระหว่างหลิวเคอกับตระกูลชุย จะถูกข้องสงสัยว่าทรงเข้าข้างพวกพ้องและบิดเบือนกฎหมายอีกด้วย
ที่สำคัญที่สุด หากสืบไปเจอของที่หลิวเคอแลกมาจากชาวเยว่ซื่อ...
รังมดสามารถทำลายเขื่อนยาวหมื่นลี้ได้ ทั้งสองคนที่หนีมาจากโหยวโจว ต้องตาย!
สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดโชย นครหลวงคลาคล่ำไปด้วยเงื่อนงำ ส่วนแดนเถื่อนอันห่างไกลหมื่นลี้ ก็กำลังเผชิญกับวาตภัยนองเลือดเช่นกัน
ดวงจันทร์โค้งราวธนู ทอแสงสะท้อนลงในนัยน์ตาสีเหลืองอำพันที่แฝงไว้ด้วยความโหดเหี้ยม
เสียงนกหวีดสั้น ๆ ดังขึ้น ชายฉกรรจ์นับไม่ถ้วนถือดาบคู่กรีดร้องพุ่งไปข้างหน้า เสียงอึกทึกกึกก้อง สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งแผ่นดิน
ประชิดตัวเข้าโจมตี ประกายดาบและเลือดเนื้อกระเซ็นไปด้วยกัน
แสงดาบฉีกกระชากดวงจันทร์ เสียงร้องสังหารและเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดประสานกันเป็นกลองสงครามแห่งคืนสังหาร กว่าครึ่งชั่วยามจึงค่อย ๆ สงบลง
สายลมที่แทรกด้วยทรายเหลืองพัดกรีดผ่านใบหน้ากร้านแดด แหวนเงินที่จมูกขยับตามลมหายใจ ร่างสูงใหญ่ถึงแปดฉื่อทอดเงายาวลงบนพื้น