เสียงของฮ่องเต้ทุ้มต่ำ พระพักตร์นิ่งเฉยไม่เปิดเผยว่าพระองค์ทรงพระพิโรธหรือไม่
บารมีแห่งราชันราวเมฆหนาทึบรวมตัวเหนือพระเศียร อัดแน่นกดลงมาอย่างหม่นหมอง
"ทูลฝ่าบาท ใช่ฝ่าบาท ข้าพเจ้าเป็นคนเขียนเอง"
ลู่เว่ยอิ่นก้าวขึ้นหน้าไปสองก้าวกราบทูล ฉะฉานแต่ไม่หวาดหวั่น ท่าทางสง่างามเป็นธรรมชาติ
ฮ่องเต้ทรงเปิดคัมภีร์ขึ้น ตรัสอ่านประโยคหนึ่ง
"พิชัยสงครามไม่มีรูปแบบตายตัว การศึกไม่มีวิธีที่กำหนดไว้ ดังนั้นแม่ทัพที่ดีจึงต้องตัดสินใจเฉพาะหน้า โดยยึดประโยชน์ของแผ่นดินเป็นใหญ่ ไม่ยึดติดกับระเบียบเดิม หากพระบัญชาแย้งกับสถานการณ์สงคราม ยอมรับโทษฐานปลอมแปลงราชโองการ แต่อย่าได้ทำให้เสียการศึก — ตามความหมายของเจ้า เมื่อแม่ทัพอยู่นอกเมือง แค่ถืออ้างว่าสถานการณ์คับขัน ก็ไม่ต้องสนใจราชโองการของข้าแล้วหรือ?"
คดีความใหญ่โตเช่นนี้กดลงมา เซียวซีถังตกใจจนเหงื่อแตกพลั่ก รีบเข้ายึดแขนลู่เว่ยอิ่นให้คุกเข่าลง
"ฝ่าบาทโปรดทรงระงับพระพิโรธ นางมิได้หมายความเช่นนั้น!"
ตอนที่เขาอ่านถึงตรงนี้ ถึงแม้จะรู้สึกว่ากล้าเกินไปหน่อย แต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรผิด
สถานการณ์ในสนามรบเปลี่ยนแปลงในชั่วพริบตา ราชโองการจากนครหลวง ต้องข้ามเขาข้ามภูเขากว่าจะถึงสนามรบ หากเป็นการศึกระยะสั้น บางทีศึกอาจจบไปแล้วก็เป็นได้
แต่มองจากจุดยืนของผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดิน ถ้อยคำตอนนี้ก็ถือว่ากบฏจริงๆ
ใครกันแน่ที่เป็นคนใจดำ ถึงได้นำคัมภีร์นี้ทูลเกล้าขึ้นถึงเบื้องพระพักตร์?
อีกด้านหนึ่ง เซวียนหยวนจิ่งกำลังดื่มชา ทันใดนั้นก็จามออกมาโดยไม่มีปี่มีกลอง
"ฝ่าบาทโปรดทรงสดับ" ลู่เว่ยอิ่นคารวะอย่างนอบน้อม
"ย้อนไปในอดีต ฮองเฮาผู้ร่วมสถาปนาทรงทำลายทัพข้าศึกในคืนหิมะ หากทรงดื้อรั้นรอราชโองการจากนครหลวง โอกาสในการรบก็คงสูญสิ้น ไม่สามารถกวาดล้างทัพใหญ่ของชนเผ่าหูได้ในคราวเดียว และคงไม่มีอีกหลายสิบปีแห่งความสงบสุขต่อมา"
นางเงยหน้าขึ้น ดวงเนตรคมเข้มเป็นประกายแฝงความสุขุมและแน่วแน่เกินวัย
"การที่แม่ทัพฝ่าฝืนราชโองการ มิใช่การท้าทายราชัน แต่คือการปกป้องแผ่นดิน!"
ฮ่องเต้ทรงหรี่พระเนตรลง "ตามที่เจ้าว่า ในสนามรบ ราชโองการกลับกลายเป็นตัวถ่วงให้เสียการแล้วงั้นหรือ?"