กลับถึงจวนโหว ลู่เว่ยอิ่นนำอาหารว่างจากหอร้อยรสและขนมเปาะทอดจากบ้านเชียนสี่ไปส่งที่หอเซียนซิ่วด้วยตนเอง
เซียวเป่ยยวนเบื่ออาหาร ไม่อยากกินสิ่งใด นางจึงนั่งข้างเตียงเป็นเพื่อนสนทนา
เวลาล่วงเลยโดยไม่รู้ตัว ฟ้ามืดค่ำลง เซียวเป่ยยวนรั้งนางไว้ร่วมรับประทานอาหาร
ทั้งสองกำลังกินอยู่ เซียวซีถังก็ร้อนรนวิ่งพรวดเข้ามา นั่งลงบนเก้าอี้อย่างลืมตัว หายใจหอบพลางทุบโต๊ะ
“ยังกินอีก! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”
ลู่เว่ยอิ่นแสดงความอยากรู้อย่างพอเหมาะ ขณะที่เซียวเป่ยยวนทำหน้างุนงง “เกิดอันใดขึ้น?”
“คือลู่ฮวนเกอ! ข้างนอกลือกันไปหมดว่า ผู้คนเห็นนางเสื้อผ้าหลุดลุ่ยวิ่งออกมาจากตรอกซอย มองท่าทางแล้ว…เกรงว่าจะเกิดเรื่องขึ้น”
ข้างนอกลือกันอื้ออึง สารพัดคำเล่าขาน เซียวซีถังไม่อาจพูดตรงไปตรงมาต่อหน้าสตรีทั้งสอง
เซียวเป่ยยวนตกใจตาเบิกกว้าง “ไม่จริงกระมัง? กลางวันแสกๆ…”
เมื่อนึกอะไรขึ้นได้ นางก็หันมามองลู่เว่ยอิ่นด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
เซียวซีถังเพิ่งนึกได้ทีหลังว่า ลู่ฮวนเกอมีความสัมพันธ์เช่นไรกับลู่เว่ยอิ่น
ตั้งแต่เกิดใหม่ ลู่เว่ยอิ่นยิ่งแสดงเก่งขึ้นทุกวัน
ใบบุหน้างดงามปรากฏร่องรอยตื่นตระหนก แล้วจากแววตาดำขลับก็ไหลรินด้วยความเป็นห่วงเล็กน้อย ไม่มากไม่น้อย พอเหมาะกับอาการของพี่สาวแท้ๆ ที่มีความสัมพันธ์ไม่สู้ดี
ดูเหมือนนางจะหมดอยากอาหาร จึงวางตะเกียบลง
เซียวเป่ยยวนจับมือนางไว้ “พี่หญิง ท่านจะไปดูที่จวนแม่ทัพหรือไม่?”
ลู่เว่ยอิ่นได้ยินก็รีบลุกขึ้น ริมฝีปากบางขยับเล็กน้อย แต่แล้วก็นั่งลงอีกครั้ง ส่ายศีรษะอย่างจนใจ
“ข้าไปตอนนี้ เกรงว่าจะถูกมองว่าไปดูความอัปยศของนาง อย่าเลยดีกว่า”
เซียวซีถังก็เสริม “จวนแม่ทัพมีผู้คนมากมาย ย่อมดูแลได้ดี ท่านไปก็ช่วยอะไรไม่ได้”
พวกตระกูลลู่ล้วนไร้สมองและจิตใจต่ำทราม อาจจะกลับมาใส่ความเอาได้ ไม่ควรไปแปดเปื้อนความโสมมนั้น
ทั้งสองปลอบโยนอีกสองสามประโยค ลู่เว่ยอิ่นมีใจลอย ไม่นานก็ขอตัวกลับ
มองแผ่นหลังบอบบางที่ห่างไกลออกไป เซียวเป่ยยวนกังวลจนคิ้วขมวดเป็นปม
น้องสาวแท้ๆ เกิดเรื่องเช่นนี้ พี่หญิงผู้แสนดีต้องเศร้าใจยิ่งนักเป็นแน่!