ฟ้ายังไม่สาง เชียนจือเก๋อก็คึกคักขึ้นแล้ว ผู้คนต่างรีบเร่ง
ไท่จวินนำแม่นมชิวเดินเร็วเข้าไป เปิดม่านเข้าห้องด้านใน “อยู่ดี ๆ เหตุใดจึงล้มป่วยกะทันหัน”
เจียนเจียนตอบ “เมื่อวานตอนเย็นคุณหนูบอกว่าร้อน ให้นายห้องครัวต้มน้ำหวานดับร้อน พอดื่มเสร็จก็เริ่มปวดท้อง หลังเที่ยงคืนก็ปวดท้องมาก แล้วผื่นพวกนี้ก็ขึ้น”
ลู่เว่ยอิ่นนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าเล็กซีดขาวมีจุดแดงเล็ก ๆ ขึ้นมากมาย เมื่อเห็นไท่จวินก็เรียกท่านย่าอย่างอ่อนแรง แล้วก็หลับตาลงอีก ดูอิดโรยยิ่งนัก
หมอกำลังจับชีพจร ไท่จวินยกมือจะแตะหน้าผากของลู่เว่ยอิ่น แม่นมชิวรีบห้ามไว้ แล้วดึงท่านถอยไปหนึ่งก้าว
“ไท่จวิน มิได้!”
จุดแดงดูน่าหวาดกลัว หากเป็นโรคระบาดที่ติดต่อก็จะอันตราย
ไท่จวินชักมือกลับ มองหมอ “เป็นอย่างไร”
หมอลุกขึ้นตอบ “คุณหนูเป็นพิษร้อนกำเริบ ข้าถามแม่ครัวแล้ว น้ำหวานนั้นล้วนใช้วัตถุดิบเย็นขับไฟ และเคี่ยวจนข้นหน่อย ดื่มเกินขนาดคราวเดียว ทำให้พิษร้อนในกายพุ่งพล่าน จึงเกิดอาการเช่นนี้ สองสามวันนี้พักผ่อนให้มาก กินยาสองขนานปรับธาตุก็จะดีขึ้น”
พูดพลางยกมือเชิญไท่จวินไปด้านนอก “คนมีไฟแรง ย่อมไม่เป็นผลดีต่อคุณหนู ให้นางพักผ่อนเองเถิด”
เขียนใบสั่งยาส่งให้สาวใช้ไปจับยา หมอกำชับอีกครั้ง “จงจำไว้ ให้นางพักสงบสองวัน อย่าให้คนอยู่รอบข้างมากเกิน กระถางธูปก็อย่าเพิ่งจุด”
เจียนเจียนรับคำ “ทราบแล้ว”
บังเอิญเวลานั้น เซียวเป่ยยวนได้ยินข่าวก็มาเยี่ยม
ไท่จวินทำตามคำหมออย่างเคร่งครัด มิให้เซียวเป่ยยวนเข้าไป กำชับเจียนเจียนและคนอื่น ๆ ให้ดูแลปรนนิบัติอย่างดี แล้วก็พาเซียวเป่ยยวนจากไป
เจียนเจียนวกกลับเข้าห้อง บนเตียงไร้ร่างลู่เว่ยอิ่น เหลือเพียงเสื้อผ้าที่เปลี่ยนแล้วสองชุด
เจียนเจียนเก็บเสื้อผ้าพับไว้เรียบร้อยอย่างคล่องแคล่ว สั่งการให้รีบต้มยา
จวนถึงยามซื่อ ตะวันทอแสงแล้ว ริมทะเลสาบเป้าเยวี่ยเนืองแน่นด้วยผู้คน
นางคณิกาเอกแห่งสิบหลี่ชุนเฟิง แม้เพียงพบหน้าก็มีค่าใช้จ่ายที่คนธรรมดาทั่วไปไม่อาจแบกรับได้ ดังนั้นทุกครั้งที่นางคณิกาออกเที่ยวชม จึงมีผู้คนมากมายมุงดูอยู่ริมทะเลสาบ
แม้จะมองหน้าไม่ชัด แต่ก็พอเห็นความงามสง่าของนางคณิกาเอกได้บ้าง อย่างไรเสียก็ไม่ต้องเสียเงิน