ตระกูลเถาจงรักภักดีต่อองค์รัชทายาท แยกขาดจากองค์ชายองค์อื่น ๆ อย่างชัดเจนมาตลอด
แต่ทว่าก็ไม่ได้ทำให้เซวียนหยวนจิ่งในยามนี้กลายเป็นแสงสีทองที่เจิดจ้าและแข็งแกร่ง ตกลงมาตรงกลางใจของเถาอี๋ได้
องค์ชาย... ทรงต้องการเอาเรื่องให้แกน่ะหรือ?
เถาอี๋รวบผมที่กระจัดกระจายอยู่ตรงหน้าไปไว้หลังหู แสดงท่าทางที่ทั้งอับจนราวกับดอกไม้ที่ร่วงหล่นลงสู่ธุลี แต่ยังคงชวนให้หลงใหล
เมื่อมองเห็นลู่เว่ยอิ่นก้มหน้าเสียใจ ริมฝีปากเม้มแน่น กล้าโกรธก็ไม่กล้า กล้าพูดก็ไม่กล้า เถาอี๋ในใจก็รู้สึกสะใจนัก
ลู่เว่ยอิ่นนิ่งเงียบไม่พูดจา เซวียนหยวนจิ่งกลับยิ่งน้ำเสียงเย็นชาลงอีกหลายส่วน
"หากไม่เคยศึกษาหาความรู้ให้ดี ก็กลับไปเขียนคนละร้อยรอบซะ"
ลู่เว่ยอิ่นสีหน้าเผยความไม่ยอมแพ้ ริมฝีปากขยับจะพูด ท้ายที่สุดก็เหมือนยอมจำนนต่อชะตากรรม กัดฟันรับคำ
เซวียนหยวนจิ่งสั่งซิงหลาน "ไปเอาเสื้อคลุมของข้ามาที่รถมา"
พอได้เสื้อคลุมมาแล้ว เซวียนหยวนจิ่งก็ให้เขาส่งให้เถาอี๋
"เอาไว้คลุมตัว"
เถาอี๋รู้สึกเป็นเกียรติยิ่งนัก
รับเสื้อคลุมสีดำสนิทมาด้วยสองมือ ลวดลายมังกรพันเมฆปักด้วยไหมทองเลือนราง ๆ แอบเงยหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาสง่างามของเซวียนหยวนจิ่งแวบหนึ่ง แล้วก็รีบหลบสายตากลับอย่างรวดเร็ว
หัวใจในอกเต้นระส่ำระสายไปหมด ใบหน้าขึ้นสีชมพูระเรื่อ ราวกับดอกท้อที่เบ่งบานอย่างงดงาม
เซวียนหยวนจิ่งยังจัดการให้คนส่งเถาอี๋กลับจวน
เถาอี๋ห่มเสื้อคลุมไว้ เชิดหน้าอกผายออกจากหอร้อยรส
แม้ใบหน้าจะเจ็บจนแทบทนไม่ไหว ผมยุ่งเหยิง ร่างกายยังอบอวลไปด้วยกลิ่นฉุนของน้ำแกง แต่ด้วยมีเสื้อคลุมผืนนี้อยู่ ก็ไม่มีใครกล้ามองต่ำใส่แก
ขึ้นไปนั่งในรถม้า ผ่านหน้าร้านหอร้อยรส ยกม่านรถออก มองเห็นลู่เว่ยอิ่นยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น หญิงสารเลวนั่นก็ยังคุกเข่าอยู่ ส่วนอ๋องเจาสีหน้าหม่นหมอง ดูเหมือนกำลังตำหนิ เถาอี๋ในใจก็ยิ่งรู้สึกสะใจนัก
เมื่อส่งรถม้าไปไกลแล้ว เซวียนหยวนจิ่งหันกลับมามองลู่เว่ยอิ่น "อยากลงมือกับเถาจี๋หรือ?"
เขาทำหน้าดำนิ่ง ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เพื่อหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัว ยิ่งมีซิ่งหลัวเว่ยคอยยืนรักษาการณ์อยู่ ก็ยิ่งไม่มีใครเข้าใกล้ได้