ในหางตา น้ำแกงแดงๆ หนึ่งถ้วยพุ่งตรงมายังลู่เว่ยอิ่น
สมองยังไม่ทันสั่งการ ร่างกายก็ตอบสนองด้วยสัญชาตญาณแล้ว
ลู่เว่ยอิ่นเขย่งปลายเท้าเบาๆ พลิกข้างหลบ พร้อมกับชายกระโปรงสีดั่งจันทรากระเพื่อมเป็นระลอก แวววาวราวกับดอกไม้ที่เบ่งบานแล้วร่วงโรยในพริบตา
วูช
น้ำแกงแดงยังร้อนกรุ่นราดลงบนจุดที่นางยืนอยู่เมื่อครู่ แต่แม้แต่ปลายรองเท้าก็ไม่ได้เปียกแม้แต่น้อย
"คุณหนู!"
เจียนเจียนที่เดินขึ้นบันไดไปได้ครึ่งทาง รีบวิ่งลงมาทันที "คุณหนู ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"
ยามนี้มิใช่เวลาแห่งการกิน ข้างล่างมีเพียงลูกค้าสองโต๊ะ ได้ยินเสียงเอะอะก็พากันหันมามอง
ลู่เว่ยอิ่นส่ายหน้า เงยหน้ามองสาวใช้ตัวน้อยที่ยืนถืออ่างเปล่าอยู่ไม่ไกลนัก
นางสายตาดี ความจำก็ดี เห็นเพียงครั้งเดียวก็จำได้ว่า คือสาวใช้ของเถาอี๋ ชื่อเหมยเซียง
เหมยเซียงสายตาหลบเลี่ยง ตัวสั่นเทา "คุณหนูลู่โปรดอภัย บ่าว เท้าบ่าว...ลื่น..."
เจียนเจียนไม่เชื่อคำโกหกของนางแม้แต่น้อย เอ่ยแย้งทันที "เท้าลื่นก็ควรจะล้มทั้งอ่างทั้งแกงลงบนตัวตัวเองสิ เหตุใดถึงราดออกไปข้างนอกเล่า?"
เหมยเซียงรู้สึกผิด "ข้า ข้าแค่พลั้งมือ..."
เจียนเจียนดวงตาโตกลมนั้นพลุ่งพล่านด้วยไฟ ม้วนแขนเสื้อขึ้นก้าวยาวเข้าไป จับแขนเหมยเซียงกระชากจนเซ
เหมยเซียงมิทันตั้งตัว ร้องตกใจแล้วเผลอซบหน้าลงบนน้ำแกงที่นางเพิ่งราดออกมาเอง
เจียนเจียนตบมือ เอามือเท้าเอว "ข้าก็พลั้งมือเหมือนกัน คุณหนูอย่าถือสาเลยนะเจ้าคะ"
แต่ก่อนอยู่ที่จวนแม่ทัพ เวลาเห็นคุณหนูถูกกลั่นแกล้ง นางทำได้เพียงร้องไห้อยู่ข้างๆ หากออกโรงเอง ก็มิเพียงช่วยอะไรไม่ได้ กลับจะพลอยทำให้คุณหนูลำบากไปด้วย
แต่ยามนี้เปลี่ยนไปแล้ว
คุณหนูได้ไท่จวินที่จวนโหวทะนุถนอม ทั้งยังมีพี่น้องคอยปกป้อง เมื่อนายได้ดี บ่าวก็พลอยได้ดีไปด้วย เอวของนางจึงตั้งตรงได้สักที
แมวบ้า หมาจรจัด หนูตาย มาจากแห่งใดกัน อยากจะมารังแกคุณหนูของนาง เช่นนั้นก็จงไปให้พ้นๆ อย่ามาเกะกะทาง
ลู่เว่ยอิ่นไม่พูดอะไร มีเพียงรอยยิ้มที่ส่งให้เจียนเจียนอย่างชื่นชม
เหมยเซียงเปื้อนน้ำแกงทั้งมือทั้งตัว ทั้งอายทั้งโมโห