กลับถึงจวนโหวหย่งชาง ลู่เว่ยอิ่นตรงไปยังว่านโส่วถัง
“ท่านย่า อาอิ่นครานี้เกรงว่าจะนำภัยมาสู่จวนโหว”
ไท่จวินเพิ่งตื่นจากงีบยามบ่าย กำลังถือถ้วยชาดับความง่วง ฟังนางกล่าวเช่นนั้นก็ถามด้วยความฉงน “เกิดอันใดขึ้น”
ลู่เว่ยอิ่นเล่าเรื่องในงานเลี้ยงให้ฟัง
ได้ยินว่านางถือกระบองทุบตีลู่รองเสียยกหนึ่ง ไท่จวินหัวเราะจนหน้าพับไปด้วยรอยยิ้ม เกือบจะตบมือเชียร์แล้ว
ครั้นเล่าถึงกำไลอาบยาพิษ ไท่จวินก็ดำหน้าในบัดดล เกือบจะขว้างถ้วยชาลงกับโต๊ะ พลางเอ่ยคำว่า ‘ดี’ ติดต่อกันสามหน
ช่างเป็นสตรีตระกูลลู่ผู้มีใจอำมหิตยิ่งนัก!
นางดึงมือซ้ายของลู่เว่ยอิ่นขึ้นดู เห็นนิ้วมือมีผ้าพันแผล จึงเลิกชายแขนเสื้อขึ้นอีก
ปล่อยพิษเลือดจนหมดแล้ว แขนกลับคืนสู่สีปกติ แต่ยังเห็นได้ชัดว่าบวม มีรอยแดงเล็กๆ ปรากฏบนจุดที่ฝังเข็มเงิน และมีรอยฟกช้ำดำคล้ำคล้ายเมล็ดถั่วกระจายอยู่รอบ
ไท่จวินรีบบอกแม่นมชิวไปตามหมอ
ลู่เว่ยอิ่นดึงชายแขนเสื้อลง “ไม่ต้อง ท่านย่า ล้วนหายดีแล้ว”
“ดีอะไรกัน หมอบอกว่าดีจึงจะดี เชื่อฟังย่า ให้หมอตรวจดูเถิด อย่าให้หญิงชราอย่างข้าต้องกังวล”
ลู่เว่ยอิ่นจำต้องรับคำ ในที่สุดแล้วจึงเล่าเรื่องที่ตนขอให้ถอนชื่อออกจากทะเบียนตระกูล
“เจ้าทำถูกต้องแล้ว” ไท่จวินจับมือนางไว้
“ครอบครัวที่อำมหิตเช่นนี้ ไม่ต้องก็ได้ ต่อจากนี้จวนโหวคือบ้านของเจ้า พวกเราล้วนเป็นครอบครัวของเจ้า เซิ่งหยวนรักใคร่แม่ของเจ้า ย่อมปฏิบัติต่อเจ้าอย่างดี เยียนเอ๋อร์ไม่มีพี่สาว เจ้ามานางดีใจยิ่งนัก เมื่อวานยังถามข้าว่าจะเปลี่ยนมาเรียกเจ้าว่าพี่สาวเมื่อใด เกรงว่าหากรวบรัดเกินไปเจ้าจะอึดอัด
“พี่ชายทั้งสาม อาไหวนิสัยอ่อนโยน ไม่ต้องกังวล อาถังแก่นเซี้ยวไปบ้าง แต่ไม่มีจิตใจร้ายกาจ รอให้เวลาผ่านไป คุ้นเคยกันมากขึ้น ย่อมรับเจ้าเข้าสู่ครอบครัวเอง มีเพียงอาถิง… ตอนที่เจียงซื่อเสียชีวิต เขาก็เข้าใจเรื่องราวแล้ว ในใจจึงยึดมั่นอยู่กับอดีต หากเขาไม่อาจยอมรับพวกเจ้าสองแม่ลูกได้จริงๆ พวกเราก็อย่าฝืนบังคับ เขาเป็นบุตรชายคนโตของภรรยาเอก รู้การรักษาผลประโยชน์ส่วนรวม อยู่ร่วมกันโดยไม่มีเรื่องใดก็พอแล้ว ข้าจะเตือนเขาให้มากขึ้นด้วย”