เสียงบุรุษดังมาจากด้านนอก “คุณหนูลู่ องค์อ๋องเย่ทรงเชิญพบพ่ะย่ะค่ะ!”
ฉ่ายเซียงยกนิ้วโป้งให้อย่างเงียบ ๆ
คุณหนูช่างคาดการณ์ราวกับเทพจริง ๆ ตอนออกจากจวนยังพูดว่าวันนี้เซวียนหยวนเฮ่ออาจมาหาเรื่อง ไม่คิดว่าจะมาจริง ๆ
ลู่เว่ยอิ่นยิ้มจาง ๆ
อันที่จริงเรื่องนี้คาดเดาได้ไม่ยาก
ครั้งก่อนที่สูญเสียชีวิตไปหนึ่งก็ยังป้ายความผิดให้นางไม่สำเร็จ เซวียนหยวนเฮ่อย่อมไม่ยอมเลิกราเป็นแน่
เซียวเป่ยยวนเล่าว่า ในวันเทศกาลตวนอู่ ขณะที่คณะของจวนโหวเพิ่งมาถึงริมแม่น้ำ เซวียนหยวนเฮ่อก็มาหานางด้วยตนเอง เมื่อรู้ว่านางไม่ได้มา เขาก็โยนกล่องของขวัญในมือทิ้งลงแม่น้ำทันที
ครั้นถึงการแข่งเรือมังกร เรือมังกรของจวนอ๋องเย่ก็ยังถูกเรือของจวนอ๋องเจานำหน้าและชิงรางวัลสูงสุดไป เซวียนหยวนเฮ่อกริ้วถึงขนาดไม่รับรางวัลรองชนะเลิศอันดับสองแล้วจากไป
ลู่เว่ยอิ่นคาดว่าเซวียนหยวนเฮ่อคงเตรียม ‘ของขวัญ’ ดี ๆ ไว้ให้นางไม่น้อยในวันนั้น แต่ถูกนางใช้กลอุบายหลบหนีไปได้
ครั้นพ่ายแพ้การแข่งเรือมังกรอีก ทั้งยังอารมณ์ค้างคา ย่อมต้องหาคนมาระบายโทสะ
นางกลับนครหลวงเมื่อวาน วันนี้ออกนอกจวน เซวียนหยวนเฮ่อย่อมได้รับข่าวสาร คนผู้นี้ไม่ใช่คนที่อดทนอดกลั้นเก่ง ย่อมต้องมาหาถึงที่
ฉ่ายเซียงคลานออกจากรถม้า เปิดม่านรถขึ้น แล้วประคองลู่เว่ยอิ่นลงมา
วันนี้ลู่เว่ยอิ่นสวมอาภรณ์ผ้าฝูกวงจิ่นสีชมพูแดง ตัดกับไฝแดงที่หางตา ช่วยลดทอนความสง่างามกล้าหาญระหว่างคิ้ว เพิ่มความงามสง่าออดอ้อนขึ้นหลายส่วน
ปิ่นจินปู้เหยาสีทองประดับอัญมณีที่ขมับสะท้อนแสงอาทิตย์ ยิ่งเพิ่มความสง่างาม
ต่อให้ไม่ได้ทำสิ่งใด เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนี้ ก็เด่นสะดุดตาเพียงพอแล้ว
มีสายตาร้อนแรงจากเบื้องบนส่องลงมา ลู่เว่ยอิ่นเหมือนไม่รู้สึก ก้มศีรษะให้ทหารองครักษ์นำทาง
หอน้ำชาชิงเฟิง ชั้นสอง ห้องส่วนตัวริมถนน เซวียนหยวนเฮ่อเอนกายริมหน้าต่าง ร่างของหญิงสาวสะท้อนในดวงตา จุดประกายไฟร้อนผ่าว
ปลายลิ้นแตะฟันกราม นัยน์ตารียาวหรี่ลงเล็กน้อย ยิ่งดูดุร้าย
เขารู้อยู่แล้ว สายตาเขาย่อมไม่ผิด
เซวียนหยวนเฮ่อหัวเราะออกมา ก้าวฉับ ๆ วิ่งลงบันไดมาต้อนรับ