เมื่อเห็นชัดว่าใครนอนอยู่ข้างทาง สีหน้าของซิงหมิงก็ดูประหลาด
“คุณหนูลู่ เป็นยายสกุลหยีขอรับ”
ลู่เว่ยอิ่นให้ฉ่ายเซียงกับเจียนเจียนช่วยกันยกร่างคนขึ้นรถ
ฉ่ายเซียงตรวจดูคร่าวๆ ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง แค่สลบไป
รองเท้าเปื้อนโคลนทั้งคู่ เสื้อผ้าก็มีรอยถูกกิ่งไม้เกี่ยวขาด ดูราวกับเดินลัดป่ามา
เจียนเจียนรินน้ำชุบผ้าเช็ดหน้า เช็ดคราบสกปรกบนใบหน้าของยายชรา พลางถามอย่างสงสัย “นางเดินมาถึงที่นี่ได้อย่างไร?”
ตรงนี้ห่างจากตัวตำบลมาเจ็ดแปดลี้แล้ว ไร้หมู่บ้านรายรอบ
ฉ่ายเซียงเดาว่า “จะเป็นคนจากหมู่บ้านหยูเจียอีกหรือไม่?”
ซิงหมิงว่า “ไม่ใช่หรอก พวกเขาเพิ่งถูกโบยมา ไม่มีใครกล้ามาหาเรื่องนางในเวลานี้”
ทั้งสามหันไปมองลู่เว่ยอิ่น
ลู่เว่ยอิ่นใคร่ครวญสั้นๆ แล้วว่า “ช่างเถิด เมื่อพบแล้ว...”
ซิงหมิงนึกว่านางจะบอกว่า เมื่อพบแล้ว ก็ต้องใช้เวลาสักหน่อยส่งคนกลับบ้าน
แต่กลับได้ยินลู่เว่ยอิ่นว่า “เมื่อพบแล้ว ก็พากลับนครหลวงด้วยเถิด อายุปูนนี้แล้ว ช่างน่าสงสารนัก”
ซิงหมิงขมวดคิ้วน้อยๆ
คุณหนูบ้านร่ำรวยเกิดจิตเมตตา ช่วยเหลือหญิงชราผู้โดดเดี่ยว ดูเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติ แต่เขากลับรู้สึกประหลาดๆ อยู่ในใจ ทว่าไม่อาจระบุได้ว่าแปลกตรงไหน
อย่างไรเสีย ก็ดังที่ว่าไว้ ความคิดของเขาไม่สำคัญ
ขึ้นนั่งหน้ารถ กระชากบังเหียน ล้อเกวียนค่อยๆ หมุน
ในห้องโดยสาร ลู่เว่ยอิ่นเลิกม่านหน้าต่างมองออกไปด้านนอก
ท่ามกลางป่าทึบ สองพี่น้องตระกูลฉู่เดินออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ ลู่เว่ยอิ่นพยักหน้าให้ ก่อนจะปล่อยม่านลงตามเดิม
ขากลับลู่เว่ยอิ่นไม่ได้พักเลยสักครา ถึงนครหลวงยังไม่ทันยามโหย่ว
ซิงหมิงส่งลู่เว่ยอิ่นกลับถึงจวนโหวหย่งชาง แล้วจึงกลับจวนอ๋องไปรายงาน
ลู่เว่ยอิ่นให้เจียนเจียนกับฉ่ายเซียงพายายสกุลหยีกลับไปเชียนจือเก๋อ ส่วนตนเองทั้งที่ยังเต็มไปด้วยฝุ่นธุลีจากการเดินทางก็ตรงไปว่านโส่วถัง
เซียวเป่ยยวนอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนไท่จวินสนทนา เมื่อเห็นนางกลับมา ก็ยินดีปรี่เข้าไปหา “ท่านพี่ ท่านกลับมาแล้ว การแข่งเรือมังกรที่แม่น้ำสวินเจียงสนุกหรือไม่?”
ลู่เว่ยอิ่นทำความเคารพไท่จวินตามธรรมเนียมก่อน ถึงค่อยตอบ “ข้ายังไม่ทันได้เห็นการแข่งเรือมังกรด้วยซ้ำ”