เรื่องที่เซียวตงถิงต้องรับใช้พระพุทธเจ้ากลายเป็นมุกตลกร้อนของชาวบ้านที่พูดกันไปทั่วตรอกซอกซอย
บางคนด่าว่าเขาช่างเหลวไหล บางคนก็สงสารว่าเขาป่วยหนักจนถึงขั้นลองผิดลองถูก อีกทั้งยังมีคนพูดอีกว่าเขาถูกขังอยู่ในจวนนานเกินไป จนสมองอึดอัดไปหมด
ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีคนพูดว่า การกระทำเช่นนี้ช่างเป็นการลบหลู่หน้าตาของจวนโหวหย่งชางเสียเหลือเกิน หากไท่จวินทราบเข้า คงได้โกรธจนกระดูกแก่ ๆ แทบแตกสลายเป็นแน่
“โมโหรึ? ฮึ!”
หลังจากฟังแม่นมชิวกราบทูลจบ ไท่จวินก็คีบชิ้นเนื้อจากหม้อทองแดงที่ไอร้อนลอยขึ้นวางลงในจานให้เย็น จากนั้นก็ไปคีบขนมปลาแดงที่ลอยขึ้นมาอีกชิ้น ท่าทางไม่แม้แต่จะเสียเวลาสนใจกับคำพูดเหล่านั้น
ขอเพียงอาถิงมีความสุข เต็มใจออกไปเที่ยวไปชมอะไรบ้าง ไม่หมกตัวอยู่แต่ในจวนทั้งวัน ไม่ต้องพูดถึงการรับใช้พระพุทธเจ้า ต่อให้ต้องรับใช้มาร นางก็ไม่มีความเห็นเป็นอื่น
ไท่จวินมีชีวิตมาจนถึงวัยปูนนี้ ย่อมมองอะไรทะลุปรุโปร่ง แต่บางคนกลับไม่ได้ใจกว้างเหมือนนาง
หลังจากกินอาหารเช้าที่ห้องฉันอาหารเสร็จ ลู่เว่ยอิ่นกับสองพี่น้องสกุลเซียวก็ไปชมใบเมเปิลที่ภูเขาหลังวัด
ตลอดทางเป็นบันไดหินทั้งหมด เซียวตงถิงไม่สะดวกจะไป จึงให้หลิวกวงเข็นรถไปเที่ยวเล่นในวัดแทน
จ้องมองบันไดหินที่สูงขึ้นทีละขั้นใต้ฝ่าเท้า เซียวเป่ยยวนรู้สึกจมูกตึง ตาแดงก่ำ อยากจะร้องไห้ขึ้นมา
“พี่หญิง” นางเกาะแขนลู่เว่ยอิ่น “พี่ใหญ่จะต้องอยู่ที่นี่ให้ครบร้อยวันจริง ๆ หรือเจ้าคะ”
ตอนแรกที่เสวียนเจินบอกว่าเซียวตงถิงเป็นธรรมกายเพชรคู่บุญ นางยังดีใจอยู่เลย แต่ใครจะไปรู้ว่าธรรมกายอะไรนั่นจะต้องอยู่ติดวัดเพื่อรับใช้พระพุทธเจ้าอีก
ยังพูดอีกว่าการรับใช้พระพุทธเจ้าร้อยวันจะทำให้ขาหายดี...พูดจาเหลวไหลอะไรกัน!
ที่น่าขนลุกยิ่งกว่าคือ คำพูดนกกระจอกแบบนี้แม้แต่นางยังไม่หลงเชื่อ แต่พี่ใหญ่กลับเชื่อสนิทใจ
เซียวซีถังที่ถือกิ่งไม้เดินนำอยู่หันกลับมามองอย่างเงียบ ๆ ว่าลู่เว่ยอิ่นจะพูดว่าอย่างไร
ท่ามกลางใบเมเปิลแดงสดใส ลู่เว่ยอิ่นในชุดกระโปรงยาวสีขาวหยกยิ่งดูเย็นชาห่างเหินจากผู้คน