แสงตะวันแห่งฤดูใบไม้ร่วงทอแสงขาวเยือกเย็น ทอดต้องบนใบหน้าอันงดงาม คิ้วเข้มดั่งเทือกเขาอันสูงตระหง่าน งามสง่าและมั่นคงไม่แพ้ภูผา
ลู่เว่ยอิ่นสายตาเยียบเย็น แล้วก็สลายความมืดมัวในแววตาลงอย่างรวดเร็ว กลับคืนสู่อาการสงบเย็นชาอันเป็นปกติ
"อืม ข้ารู้แล้ว"
นางก้าวเดินเข้าไปข้างใน ไฉโหรวเดินตามติด "ได้ยินว่าบาดแผลไม่เบา ถูกฟันเข้าที่ไหล่ แผลลึกจนเห็นกระดูกเลยทีเดียว"
ลู่เว่ยอิ่นมุมปากขยับเล็กน้อย "วางใจเถิด นั่นมันสำหรับให้คนอื่นดูต่างหาก"
สองพี่น้องตระกูลฉู่เฝ้ารอคอยมานาน เพียรจนกระทั่งเผยซู่เดินทางถึงเมืองหลวงเพื่อเข้ารับตำแหน่ง แล้วจะเป็นไปได้อย่างไรที่จะลอบสังหาร?
คำอธิบายเพียงอย่างเดียวก็คือ อาศัยเรื่องลอบสังหารนี้ เขย่าเรื่องให้ใหญ่ขึ้นก่อน
ทั้งสร้างกระแส ทั้งเป็นข้ออ้างให้เผยซู่สืบสวนอย่างเข้มงวด
"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้" ไฉโหรวเข้าใจแจ่มแจ้ง พลันนึกอะไรขึ้นมาได้ หันมองไปทางด้านหลัง "เอ๊ะ? ทำไมไม่เห็นฉ่ายเซียงเล่า?"
"ข้าให้นางอยู่ที่วัดฝูกวง"
ซิงฉี่อย่างไรเสียก็ยังเป็นคนของเซวียนหยวนจิ่ง นางจำต้องไว้คนของตัวเองคอยจับตาดูอยู่ที่นั่น
ฉ่ายเซียงรู้วิชาแพทย์ ระหว่างการรักษาอาจช่วยเหลืออะไรได้บ้าง อีกทั้งเวลาอาจารย์กับเซียวตงถิงต้องการจะส่งข่าวอะไรกัน นางก็ช่วยได้
กำชับไฉโหรวให้นำข่าวนัดพบเซวียนหยวนจิ่ง ลู่เว่ยอิ่นเก็บตัวเรียบร้อยแล้วไปยังว่านโส่วถัง เพื่อนำขนมเสี่ยงทายจากวัดฝูกวงไปมอบให้ไท่จวิน
"อาหยิน เจ้ามาพอดี" ไท่จวินเรียกนางมาอยู่ตรงหน้า ยื่นจดหมายฉบับหนึ่งให้ "จดหมายจากมารดาเจ้าค่ะ"
ลู่เว่ยอิ่นนิ้วมือหดเล็กน้อย รับจดหมายมา
ทุกครั้งที่โหวหย่งชางส่งจดหมายกลับบ้าน ซูจี้ก็จะเขียนจดหมายถึงลูกสาว ส่งกลับมาด้วยกัน
นี่เป็นจดหมายฉบับแรกจากมารดาที่ลู่เว่ยอิ่นได้รับ หลังจากลู่จิ้นคุนสิ้นชีพลง
มารดาอยู่ไกลถึงแดนใต้ แต่ท่านโหวหย่งชางรู้ความเคลื่อนไหวในนครหลวงอยู่เสมอ เรื่องลู่จิ้นคุนสิ้นชีพนั้นคงถูกรายงานถึงมารดาแล้วเป็นแน่
ลู่เว่ยอิ่นในใจบังเกิดความระส่ำระสาย เธอไม่แน่ใจว่ามารดาจะมองเรื่องนี้อย่างไร อย่างไรเสีย... คนที่ตายคือลูกชายแท้ๆ ที่นางอุ้มท้องสิบเดือนให้กำเนิด