พิธีศพของหลินเจียวเจียวจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่
ม่านขาวพลิ้วไหว เทียนสีขาวโอนเอนตามลม ทั่วเรือนสะอึกสะอื้นร่ำไห้ส่งดวงวิญญาณงาม
ในโถงศพ ฮูหยินหลินร่ำไห้จนสอบไปหลายครั้ง
เสียงร่ำร้องที่ดังราวหัวใจจะขาดนั้น ผู้ได้ยินล้วนสะเทือนใจ
ผู้มาร่วมไว้อาลัยต่างพากันสลดใจ เพียงนางดื่มน้ำผลไม้หมักเกินไปสองสามจอก ไปนั่งรับลมที่ศาลาริมน้ำ กลับพลัดตกลงสระน้ำสังเวยชีวิตเช่นนี้
ช่างเป็นความไม่แน่นอนของโลกมนุษย์!
ลู่เว่ยอิ่นสวมชุดขาว ไม่ได้รับเชิญแต่มาด้วยตนเอง
หลังจากจุดธูปเสร็จ นางหยิบใบสั่งยาลบรอยแผลเป็นออกมา โยนลงในกระถางไฟ มองเปลวเพลิงลุกเลียกลายเป็นเถ้าธุลี
สาวใช้จากเรือนเล็กเล่าว่า หลังจากเซียวเป่ยยวนจากไปไม่นาน มีฮูหยินผู้หนึ่งมาเคาะประตู บอกว่ามาตามหาบุตรสาว
ได้รับอนุญาตจากคุณหนูแล้ว นางจึงนำคนเข้าไป
แม่ลูกพบหน้ากัน โผเข้ากอดร่ำไห้สะอึกสะอื้น ทว่าครั้นสาวใช้ยกน้ำชาเข้าไปส่ง กลับได้ยินฮูหยินกล่าวว่า “หากเจ้ารู้จักคิด ก็จบชีวิตเสียเองเถิด เกียรติยศและหน้าตาของสกุลหลิน จะมาพังทลายเพราะเจ้าไม่ได้”
กล่าวจบ ฮูหยินผู้นั้นก็ปาดน้ำตาจากไป
สาวใช้เข้าไปปลอบ คุณหนูกลับส่ายหน้า บอกว่ามิได้ใส่ใจ
แต่นางเข้าไปอีกครั้งภายหลัง กลับเห็นร่างนั้นแขวนอยู่บนคานแล้ว
ยามนี้ ฮูหยินหลินซบกายในอ้อมแขนบุตรชาย แทบจะยืนไม่ไหว เศร้าโศกอาดูรถึงเพียงนี้ กระทั่งมิทันสังเกตเห็นการมาของลู่เว่ยอิ่น
ในดวงตาดำสนิทของลู่เว่ยอิ่นคล้ายมีหมอกเยือกแข็งจับตัว เย็นเยียบและเลื่อนลอย
เพื่อรวบรวมค่าไถ่ มารดาผู้นี้ยอมขาดทุนรีบขายบ้านและร้านค้า ความเศร้าโศกในยามนี้ก็ดูไม่เหมือนเสแสร้ง
ทว่าก็เป็นมารดาคนเดียวกันนี้เอง ที่เบื้องหน้าบุตรสาวที่ถูกทำร้ายยับเยิน กลับกล่าววาจาเย็นชาไร้หัวใจเช่นนั้น!
ทั้งที่เรื่องราวคลี่คลายแล้ว ทั้งที่คุณหนูผู้ไม่เคยทำอะไรผิด เพียงแค่ไว้ใจคนผิดนางนั้นสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างดี...แต่มารดาผู้ให้กำเนิดเลี้ยงดูนางกลับมองนางเป็นมลทิน ลบหายไปอย่างไร้ปรานี
กลับถึงจวนโหว ลู่เว่ยอิ่นถือโจ๊กไก่ฉีกที่เจียนเจียนปรุงขึ้นไปยังหอเซียนซิ่ว
ทราบข่าวการตายของหลินเจียวเจียว เซียวเป่ยยวนโทษตัวเองร่ำไห้