“เจ้าต้องการทำสิ่งใด?”
ลู่จิ้นเฉียนมีปฏิกิริยารวดเร็ว มิทันที่องครักษ์หน้าประตูวังจะทันตอบสนอง เขาก็พุ่งเข้ามาทันที กระชากข้อมือลู่เว่ยอิ่นดึงนางออกไปไกลๆ
“สัตว์นรก! เจ้าคลุ้มคลั่งไปแล้วหรือ? ถึงกับจะไปก่อเรื่องถึงเบื้องหน้าฝ่าบาท เจ้าอยากลากคนทั้งตระกูลไปตายด้วยหรือไร?”
ลู่ขุยก็รุกเข้ามาปิดทางไว้เช่นกัน สีหน้าคล้ำเขียว เสียงคำรามต่ำๆ ที่อดกลั้นไว้แทบแตกออกมาด้วยไฟโกรธที่ทนไม่ไหวอีกต่อไป
ร่างสูงใหญ่สองร่างทับซ้อนกันทอดเงาอันน่ากดดันทับลงมา ห้อมล้อมลู่เว่ยอิ่นไว้ตรงกลาง
ใบหน้าขาวผ่องที่ได้รับการเลี้ยงดูในจวนโหวหย่งชางประหนึ่งดอกแพร่ขาว เงยขึ้นเล็กน้อย ระบายรอยยิ้มสามส่วน แต่กลับเย็นเยือกยิ่งกว่าเกล็ดหิมะที่เกาะอยู่ปลายกิ่งในฤดูหนาว
“ท่านแม่ทัพลู่พูดผิดแล้ว ไม่ใช่ลากคนทั้งตระกูลไปตาย แต่เป็นการส่งพวกท่านไปตายต่างหาก!”
ประหนึ่งกลัวว่าพวกเขาจะได้ยินไม่ชัด ลู่เว่ยอิ่นจึงชะลอความเร็วในการพูดลง ออกเสียงทีละคำอย่างชัดเจนแม่นยำ
“เจ้า! เจ้าสัตว์นรก!” ลู่ขุยกดความโกรธในใจไว้อีกไม่ไหว ฝ่ามือใหญ่ชูสูงขึ้น
ลูกสาวที่ไร้ซึ่งความรักใคร่ต่อวงศ์ตระกูลเช่นนี้ เห็นทีตีให้ตายเสียก็จบเรื่อง นับว่าใช้ชีวิตชดใช้ให้ลูกคนที่สอง และยังได้ระบายความแค้นอีกด้วย
“ท่านพ่อ ท่านพ่อโปรดหายพระพิโรธ”
องครักษ์หน้าประตูวังได้ยินเสียงดังก็หันมามอง ลู่จิ้นเฉียนรีบโอบแขนลู่ขุยไว้ดึงท่านให้แยกออกมา
พ่อลูกถอยไปยืนกลางแดด ส่วนลู่เว่ยอิ่นยังคงยืนอยู่ใต้ร่มเงากำแพงวัง สว่างและมืด แตกต่างกันอย่างชัดเจน
สายลมโชยผ่าน พัดเสียงอันนุ่มนวลของหญิงสาวเข้าสู่หูของพ่อลูกทั้งสอง “อันที่จริง ก็ใช่ว่าจะไม่มีช่องทางให้พูดคุยกันได้”
ลู่จิ้นเฉียนมองนาง ไม่เพียงไม่โล่งใจ กลับราวกับกำลังเผชิญศัตรูตัวฉกาจ
แสงตะวันจ้าจนแสบตา ภายใต้ร่มเงา สีหน้าของลู่เว่ยอิ่นคลุมเครืออ่านไม่ออก
นางคิดจะทำสิ่งใดอีก?
ลู่เว่ยอิ่นค่อยๆ เดินเข้ามา ท่วงท่าสง่างามผ่อนคลายราวกับเดินเล่นในสวน ต่างกับพ่อลูกที่ตึงเครียดระแวดระวังอย่างสิ้นเชิง