พ่อบ้านหลิวเอ่ยด้วยน้ำเสียงนอบน้อม ทว่ามีความหมายที่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ “เฒ่าหัวใหญ่สั่งให้ผมมารับคุณไปเท่านั้น ส่วนเรื่องอะไร ผมก็ไม่ทราบครับ”
“รถรออยู่ข้างล่างแล้วครับ คุณนาย...”
เวินหร่วนเงียบไปสองวินาที ก่อนพยักหน้า “รอสักครู่นะคะ ฉันขอเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”
“ได้ครับ ผมจะรอคุณอยู่ข้างล่าง” พ่อบ้านหลิวหันหลังเดินจากไป
เวินหร่วนปิดประตู กลับเข้าห้องนอนแล้วเปลี่ยนเป็นเสื้อไหมพรมสีเรียบกับกางเกงขายาว
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ลังเลว่าจะบอกเจียงอวี้ไป๋ดีหรือไม่
แต่ไม่นานเธอก็วางโทรศัพท์ลง
คราวนี้เขาไปประเทศ Z เพื่อเข้าร่วมการประชุมทวิภาคีสำคัญ ก่อนเดินทาง เขาเตรียมงานประชุมจนดึกดื่น...
เธอไม่อยากรบกวนงานสำคัญของเขาด้วยเรื่องของตัวเอง
เวินหร่วนเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าเสื้อคลุม สูดหายใจลึก ๆ แล้วลงไปขึ้นรถ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถก็แล่นมาถึงหน้าบ้านตระกูลใหญ่
เวินหร่วนลงจากรถ เดินตามพ่อบ้านหลิวเข้าไปในห้องโถงใหญ่
ท่านยายเจียงสวมชุดฉีผาวสีน้ำเงินเข้มลายทอ นั่งตัวตรงอยู่บนที่นั่งประธาน นิ้วมือหมุนลูกประคำหยกไปมา
ทันทีที่เวินหร่วนก้าวเข้าประตู สายตาของท่านยายก็เหมือนคมมีดกรีดผ่านเธอ แฝงความเย็นชาและรังเกียจอย่างไม่คิดปิดบัง
“รู้ไหมว่าวันนี้ฉันเรียกเธอมาทำไม”
เวินหร่วนตอบอย่างไม่เกรงกลัวหรือยอมจำนน “ไม่ทราบค่ะ คุณยายมีอะไรก็พูดมาตรง ๆ เถอะค่ะ”
ท่าทีของท่านยายชัดเจนมาก วันนี้คงไม่ยอมปล่อยเธอไปง่าย ๆ...
ได้ยินเช่นนั้น ท่านยายก็แค่นหัวเราะ “เธอรู้จักพูดจาขึ้นกว่าเมื่อก่อนนะ เมื่อก่อนตอนเข้ามาอยู่บ้านนี้ ฉันพูดอะไรเธอก็ฟัง สั่งให้คุกเข่าก็คุกเข่า”