เวินหร่วน: “?!”
ถ้าเธอยังดูไม่ออกว่าพยาบาลคนนี้มีปัญหา ก็โง่เต็มทีแล้ว
“คุณเป็นใคร?” สีหน้าของเวินหร่วนเย็นชาลงทันที
แววตาของพยาบาลฉายความตื่นตระหนก ครั้นเห็นเวินหร่วนกำลังจะลุกจากเตียงเพื่อหลบหนี ดวงตาคู่นั้นก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นบ้าคลั่งและเด็ดขาด
จู่ ๆ เธอก็หยิบหลอดฉีดยาออกมาจากกระเป๋าเสื้อกาวน์ ข้างในบรรจุของเหลวที่ไม่รู้ว่าเป็นอะไร ก่อนพุ่งเข้าแทงเวินหร่วนอย่างแรง
“แกไปตายซะ! นังสารเลว!”
รูม่านตาของเวินหร่วนหดเล็กลง เธอพลิกตัวหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็วแทบจะเป็นปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณ
ปลายเข็มเฉี่ยวไหล่ของเธอ ทิ้งรอยเลือดตื้น ๆ ไว้ พยาบาลจึงยังฉีดของเหลวเข้าสู่ร่างกายเธอไม่ทัน
“ใครก็ได้!” เวินหร่วนร้องเรียกบอดี้การ์ดอย่างตื่นตระหนก
เมื่อโจมตีพลาด ความเกลียดชังในดวงตาของพยาบาลก็ยิ่งทวีความรุนแรง
เธอกำหลอดฉีดยาแน่น ก่อนพุ่งเข้าใส่เวินหร่วนอีกครั้ง
เวินหร่วนรีบหลบ พร้อมตวาดอย่างโกรธเกรี้ยวว่า “ตกลงคุณเป็นใครกันแน่? ฉันกับคุณไม่ได้มีเรื่องบาดหมางกัน ทำไมถึงจ้องเล่นงานฉัน?”
ดวงตาคู่นั้นของพยาบาลช่างแปลกหน้า เวินหร่วนไม่รู้จักเธอเลยสักนิด
“คุณไม่รู้จักฉันก็จริง แต่คุณสมควรตาย!” พยาบาลออกแรงสุดกำลัง แทงเข็มเข้าใส่ลำคอของเธอ
เห็นปลายเข็มกำลังจะทิ่มเข้าที่คอ เวินหร่วนก็รีบคว้าแก้วบนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมา แล้วขว้างใส่พยาบาลอย่างแรง
แก้วน้ำพุ่งเข้าใส่ดวงตาของพยาบาลอย่างแม่นยำ ความเจ็บปวดทำให้เธอกรีดร้องออกมา
ปัง!
บอดี้การ์ดพุ่งเข้ามาในห้อง เห็นเหตุการณ์ตรงหน้าก็ตกตะลึง ก่อนรีบเข้าไปควบคุมตัวพยาบาล