เวินหร่วนรู้สึกได้ว่ามีคนไม่น้อยกำลังแอบมองเธอด้วยสายตาซับซ้อน
แต่เธอไม่ได้ใส่ใจ
ถ้าแค่เรื่องพวกนี้ยังทำให้จิตใจหวั่นไหวได้ เธอก็คงไม่มีสิทธิ์ยืนอยู่ข้างเจียงอวี้ไป๋
เพียงแต่...
การถูกคนมองราวกับเป็นลิงในกรง ก็ทำให้เวินหร่วนรู้สึกอึดอัดอยู่ดี
ที่จริงแล้ว คนส่วนใหญ่เพียงแค่อยากรู้อยากเห็นเรื่องของเวินหร่วน
อย่างไรเสีย ตลอดสามปีที่เจียงอวี้ไป๋แต่งงาน แทบไม่มีใครเคยเห็นภรรยาของประธานที่ได้ยินแต่ชื่อคนนี้เลย
ไม่คิดว่าวันนี้เขาจะพาเธอมาร่วมงานเลี้ยงด้วย
ก่อนหน้านี้มีคนไม่น้อยเคยเข้าใจว่าเจียงวั่นซิงเป็นภรรยาของเจียงอวี้ไป๋ กว่าจะรู้ภายหลังว่าไม่ใช่
ตอนนี้ตัวจริงมายืนอยู่ตรงหน้า บรรยากาศจึงยากจะไม่ชวนให้รู้สึกกระอักกระอ่วน
เวินหร่วนเพิ่งทักทายผู้คนเสร็จ หญิงสาวผมสั้นในชุดเดรสสูทสีดำก็ถือแก้วแชมเปญเดินเข้ามา
เธอกวาดตามองเวินหร่วน ก่อนหันไปมองเจียงวั่นซิงด้วยรอยยิ้มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “วันนี้นักข่าวใหญ่เจียงกระตือรือร้นเป็นพิเศษ จนฉันไม่ค่อยชินเลย คนที่ไม่รู้คงคิดว่าคุณเป็นเจ้าภาพของงานคืนนี้เสียอีก”
เมื่อเห็นคนคนนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าเจียงวั่นซิงก็แข็งค้างไปเล็กน้อย
แววตาของเวินหร่วนฉายความประหลาดใจ คนคนนี้ดูเหมือนจะเป็นอริกับเจียงวั่นซิงไม่น้อย
เจียงวั่นซิงอธิบายอย่างสงบนิ่ง “หร่วนหร่วนเพิ่งมาร่วมงานเลี้ยงของกระทรวงการต่างประเทศเป็นครั้งแรก ฉันก็แค่แนะนำเธอให้รู้จักคนอื่น จะปล่อยให้เธอยืนเก้ออยู่คนเดียวได้อย่างไรล่ะ”
เวินหร่วนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ที่จริงก็ไม่ได้ถึงขนาดนั้น