“หร่วนหร่วน ฉันรบกวนเวลาทานข้าวหรือเปล่า”
“ไม่ค่ะ มีเรื่องอะไรหรือคะ” เวินหร่วนฟังจากน้ำเสียงของเธอแล้วรู้ว่าอีกฝ่ายน่าจะมีธุระสำคัญ
น้ำเสียงของเจียงวั่นซิงอ่อนโยนสดใส “คืออย่างนี้ค่ะ พรุ่งนี้เย็นกระทรวงการต่างประเทศจะจัดงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จที่หอประชุมรับรองแขกเมือง เพื่อเชิดชูทีมเจรจาพหุภาคีในครั้งนี้ค่ะ”
“คุณเป็นภรรยาของประธาน ตามธรรมเนียมแล้วควรไปร่วมงาน ฉันเลยโทรมาบอกคุณไว้ก่อนค่ะ”
เวินหร่วนชะงักไป “ทราบแล้วค่ะ กลับไปแล้วฉันจะถามเรื่องกำหนดการของอวี้ไป๋ดูก่อน”
ก่อนหน้านี้เคยมีงานเลี้ยงทำนองนี้อยู่หลายครั้ง ทว่าเวินหร่วนไม่เคยไปร่วมเลยสักครั้ง
เหตุผลหนึ่งคือเธอพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้เข้าไปข้องเกี่ยวกับงานของเจียงอวี้ไป๋มากเกินไป อีกเหตุผลก็เพราะเจียงวั่นซิง...
แต่ตอนนี้เธอคิดได้แล้ว ในเมื่อเธอเป็นภรรยาของเจียงอวี้ไป๋ แล้วทำไมเธอจะไปไม่ได้ล่ะ
“ดีค่ะ งั้นคุณลองถามเขาดูนะคะ” เจียงวั่นซิงหัวเราะเบา ๆ “จริงสิ ต้องให้ช่วยเตรียมชุดราตรีไหมคะ”
“ฉันรู้จักร้านตัดชุดตามสั่งอยู่หลายร้าน ฝีมือประณีตมาก ถ้าคุณต้องการ ฉันช่วยติดต่อให้ได้นะคะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณ” น้ำเสียงของเวินหร่วนเรียบเฉย “ฉันเตรียมไว้เองแล้วค่ะ”
ถึงไม่มี เธอก็ไม่มีทางรับคำแนะนำของเจียงวั่นซิงเด็ดขาด
เจียงวั่นซิงไม่ได้เซ้าซี้ เพียงยิ้มรับ “ถ้าอย่างนั้นเจอกันพรุ่งนี้เย็นนะคะ”
“ค่ะ”
หลังวางสาย เวินหร่วนวางโทรศัพท์ไว้ข้างโต๊ะ แล้วก้มหน้าทานอาหารต่ออย่างไร้สีหน้า
ในใจเธออดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ เหตุใดเจียงวั่นซิงถึงจงใจเตือนให้เธอไปร่วมงานเลี้ยงด้วย