คุณจี้ คุณเอาอะไรมามั่นใจว่าฉันจะกลับไปกินหญ้าเก่า? นี่เป็นแค่การจัดสรรงานชั่วคราว คุณจี้ตัดสินจากอะไรถึงคิดว่าฉันแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวไม่ออก?
เวินหร่วนไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรนักต่ออคติและคำเยาะเย้ยที่แฝงอยู่ในคำพูดของจี้สื่อเหยียน เธอเพียงสบตาเขาอย่างเปิดเผย
“หึ! คิดว่าฉันจะเชื่อข้ออ้างแบบนี้หรือไง?” จี้สื่อเหยียนหัวเราะเยาะ “กล้าพูดไหมว่าคำค้นหายอดนิยมไม่ใช่ฝีมือเธอ? เรื่องงานไม่ใช่ข้ออ้างให้เธอได้มาเจอฉัน? เธอแสร้ง…”
“จี้สื่อเหยียน ฉันไม่ได้น่าเบื่ออย่างที่คุณคิด” เวินหร่วนตัดบทคำดูหมิ่นของเขาด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ถ้าฉันอยากใช้กระแสสังคมเพื่อหวังผลอะไรจริง ๆ ฉันคงทำไปตั้งแต่ตอนที่คุณถอนหมั้นแล้ว จะรอจนถึงตอนนี้ทำไม?”
จี้สื่อเหยียนถูกคำถามโต้กลับที่มาอย่างไม่ทันตั้งตัวของเธอจนพูดไม่ออก
ก็จริง
ถ้าตอนนั้นเวินหร่วนใช้ประโยชน์จากกระแสสังคม ตอนนี้เขาอาจแต่งงานกับเธอไปแล้วก็ได้
แต่จะเป็นไปได้ไหมว่า ที่เธอตกลงถอนหมั้นแล้วหันไปแต่งงานกับคนอื่น ก็เพราะประชดเขา
ที่ตอนนี้เธอทำท่าทีเหมือนปฏิเสธแต่ก็ยังเปิดโอกาสให้เขา ก็แค่รู้จักกะระยะอย่างพอดี
ความคิดนี้ทำให้เขารู้สึกสบายใจขึ้นไม่น้อย
ทันใดนั้นเขาก็นึกอะไรขึ้นได้ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยพลางมองเวินหร่วน “ถ้าฉันจำไม่ผิด คนที่จะมาเป็นล่ามก็ตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่หรือ? จู่ ๆ เธอก็เข้ามาแทนกะทันหัน แบบนี้ไม่ใช่เพราะอยากเจอฉันหรอกหรือ?”
“คุณจี้ เมื่อไหร่ถึงได้หลงตัวเองขนาดนี้? คุณลองโทรถามผู้อำนวยการคนใหม่ของสถาบันการแปลระดับสูงดูไหม ว่าทำไมถึงเปลี่ยนเป็นฉัน?” คิ้วตาของเวินหร่วนขรึมลงเล็กน้อย ทุกคำชัดเจนและเฉียบคม
“อีกอย่าง ช่วงครึ่งแรกฉันแปลได้โดยไม่มีข้อผิดพลาดเลยสักคำ การเจรจาของทั้งสองฝ่ายราบรื่นและมีประสิทธิภาพ ช่วยประหยัดเวลาให้พวกคุณไปไม่น้อย ไม่ทราบว่าคุณจี้ยังไม่พอใจอะไรอีก?”