“อ๊าก!” ชายคนนั้นเจ็บจนต้องปล่อยมือ ฝ่ามือถูกของมีคมกรีดเป็นแผลลึก เลือดไหลออกมา
เวินหร่วนฉวยโอกาสกลิ้งลงจากเตียง เซถลาไปทางประตู
แต่ยังไม่ทันวิ่งได้สองก้าว ผมของเธอก็ถูกกระชากจากด้านหลัง ร่างทั้งร่างถูกดึงจนหงายหลังล้มลงบนพื้น
ท้ายทอยกระแทกพื้นดัง “ตุบ” ภาพตรงหน้าพลันสว่างวาบเป็นสีขาว
ชายที่ถูกโคมไฟฟาดใส่กุมหน้าผากที่มีเลือดไหล เดินเข้ามาด้วยสีหน้ามืดครึ้ม แววตาเต็มไปด้วยความดุร้ายจากการถูกยั่วโมโห
เขาย่อตัวลงบีบคางเวินหร่วน พลางหัวเราะเยาะ “ฉันนี่แหละชอบแมวป่า ยิ่งเธอดื้อ ฉันก็ยิ่งชอบ”
เขาก้มหน้าลง โน้มเข้าไปใกล้ลำคอของเธอ
รูม่านตาของเวินหร่วนหดเกร็ง ความสิ้นหวังดุจคลื่นน้ำเย็นเยียบโถมเข้ามาจากทุกทิศทาง กลืนกินเธอไปทั้งตัว
“ไปให้พ้น! อย่ามาแตะต้องฉัน!”
เธอออกแรงทั้งหมดเบือนหน้าหนี เสียงสะอื้นแหบพร่าแทบแตกสลายหลุดออกจากลำคอ
วินาทีเดียวกันนั้นเอง เสียงดังสนั่น “ปัง!” ประตูห้องถูกคนจากด้านนอกถีบเปิดออก!
บานประตูกระแทกกำแพงอย่างแรง จนเศษปูนบนผนังร่วงกราวลงมา
เจียงอวี้ไป๋ยืนอยู่ตรงประตู ท่ามกลางแสงสลัวจากทางเดิน ดูราวกับรูปสลักที่ถูกห่อหุ้มด้วยน้ำแข็ง
สายตาของเขากวาดมองทุกอย่างในห้อง รูม่านตาพลันหดลง ความอ่อนโยนในดวงตาเลือนหายไปจนหมดสิ้น
ไอเย็นเยียบชวนหวาดผวาแผ่ซ่านไปทั่วร่าง “จับพวกมันไว้!”
เจียงอวี้ไป๋รีบมาหาเวินหร่วนทันที ถอดเสื้อคลุมออกมาห่อร่างเธอไว้ “ขอโทษที่มาช้า อย่ากลัวนะ”
วินาทีถัดมา เขาก็อุ้มเวินหร่วนขึ้นอย่างทะนุถนอม