เวินหร่วนติดบัตรประจำตัวพนักงานไว้ตรงปกเสื้ออย่างเรียบร้อย น้ำเสียงเรียบเฉย “ผู้อำนวยการเชินมอบหมายให้ฉันติดตามการเจรจาครั้งนี้ที่เกี่ยวข้องกับต่างชาติ ส่วนงานแปลให้ฝ่ายต่างประเทศ ฉันเป็นผู้รับผิดชอบค่ะ”
จี้สื่อเหยียนหรี่ตาลงเล็กน้อย สายตาคมกริบกดดันจับจ้องเธอ ก่อนเอ่ยเยาะหยัน “การเจรจาครั้งนี้เกี่ยวข้องกับพารามิเตอร์ทางเทคนิคที่ละเอียดอ่อนจำนวนมาก จึงต้องการความเชี่ยวชาญระดับสูง...”
“ถ้าคุณจี้ยังมีข้อกังวล ก็จัดให้ทดลองงานก่อนได้ค่ะ” เวินหร่วนเอ่ยขัดอย่างเย็นชา “หากความเชี่ยวชาญของฉันไม่ถึงมาตรฐานของตระกูลจี้ จะเปลี่ยนคนเมื่อไรก็ได้ค่ะ”
คำโต้กลับที่ไม่แข็งกร้าวแต่ก็ไม่อ่อนข้อ ทำให้จี้สื่อเหยียนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
เมื่อเห็นทั้งสองโต้ตอบกันไปมา หัวหน้าโครงการหลายคนที่อยู่ในห้องต่างเงยหน้าขึ้นมอง สายตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความคันปากอยากซุบซิบ
ต้องรู้ไว้ว่า จี้สื่อเหยียนหยิ่งผยองมาโดยตลอด ในตระกูลจี้ไม่มีใครกล้าหักหน้าเขา
และเวินหร่วนก็เป็นคนแรกอย่างไม่ต้องสงสัย
ยิ่งไปกว่านั้น ตลอดหลายปีมานี้มีผู้หญิงนับไม่ถ้วนที่อยากเกาะเกี่ยวกับจี้สื่อเหยียน ถึงขั้นแย่งกันแทบหัวชนฝาเพื่อให้ได้เป็นเพื่อนกับเขา แต่เวินหร่วนมีช่องทางติดต่อเขาอยู่แล้ว กลับบล็อกเขาเสียเอง
ขณะที่ทุกคนคิดว่าจี้สื่อเหยียนจะโกรธจัด กลับเห็นว่าเขาไม่แสดงปฏิกิริยาใด ๆ
เวินหร่วนคนเมื่อก่อนที่คอยวนเวียนอยู่รอบตัวเขา คนที่แค่ได้ยินคำพูดของเขาประโยคเดียวก็หวั่นไหวไปตั้งนาน ตอนนี้กลับมองเขาด้วยสายตาห่างเหิน ราวกับกำลังมองลูกค้าคนสำคัญที่ไม่เกี่ยวข้องกัน
เขารู้สึกขัดตาขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล ทั้งยังไม่สนสายตาของหัวหน้าโครงการหลายคนในห้อง เอ่ยถามอย่างเสียอาการและขัดเขินว่า “เธอบล็อกฉันเหรอ?”
เวินหร่วนมีสีหน้าสงบนิ่ง “ฉันบล็อกและลบรายชื่อผู้ติดต่อทั้งหมดที่ไม่จำเป็นต่อการทำงานออกไปแล้วค่ะ”
เหตุผลของเธอไร้ช่องโหว่ จนจี้สื่อเหยียนรู้สึกอึดอัดแน่นอก