เวินหร่วนใจเต้นระทึก เปิดถุงเอกสารแล้วหยิบเอกสารข้างในออกมา
สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาคือตัวอักษรตัวใหญ่ว่า ‘สัญญาหย่า’
ลมหายใจของเวินหร่วนสะดุด เธอเม้มริมฝีปากก่อนถาม “คุณย่า นี่หมายความว่ายังไงคะ”
คราวก่อนคุณย่าก็อยากให้เธอเซ็นสัญญาหย่า ตอนนั้นอวี้ไป๋เป็นคนปฏิเสธ
ยังไม่ยอมแพ้อีกหรือ?
“ก็หมายความตามตัวอักษรนั่นแหละ” คุณย่าพูดเสียงเรียบ “ตอนนี้เขาความจำเสื่อม คิดว่าเธอเป็นภรรยาของเขาจริง ๆ ถึงได้คอยปกป้องเธอ ทำให้เธอเข้าใจผิดว่าชีวิตแต่งงานนี้ยังมีโอกาสเปลี่ยนแปลงได้”
“แต่เธอเคยคิดไหมว่า พอเขาฟื้นความจำและนึกออกว่าตอนนั้นพวกเธอแต่งงานกันได้ยังไง เธอคิดว่าเขาจะยังปกป้องเธอสุดกำลังเหมือนตอนนี้หรือเปล่า”
เวินหร่วนเกือบหลุดปากออกไปว่า ต่อให้ก่อนหน้านี้เจียงอวี้ไป๋ยังไม่ความจำเสื่อม
เขาก็คอยปกป้องเธออยู่ดี
แต่เมื่อเข้าใจความหมายแฝงในคำพูดของคุณย่า สีหน้าเธอก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอถามเสียงกระด้าง “คุณย่าคะ คุณ...คุณหมายความว่ายังไงคะ”
ลมหายใจของเวินหร่วนถี่ขึ้นเล็กน้อย ทั้งที่ในใจมีคำตอบอยู่แล้ว แต่เธอกลับไม่กล้าเชื่อ
คุณย่าถอนหายใจเบา ๆ “จะหลอกตัวเองไปทำไม”
“เธอกับอวี้ไป๋แต่งงานกันตามสัญญามาตั้งแต่แรก คิดว่าฉันไม่รู้หรือไง”
ชั่วขณะนั้น เวินหร่วนรู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่ากลางศีรษะ ลมหายใจถี่กระชั้นขึ้น
ทำไมคุณย่าถึงรู้เรื่องนี้?
เธอไม่เคยบอกใคร เรื่องนี้จะต้องเป็น...
เห็นสีหน้าของเธอยิ่งแย่ลง คุณย่ากลับผ่อนท่าทีลง “สัญญาแต่งงานของพวกเธอก็ใกล้ครบกำหนดแล้วใช่ไหม”