เจียงอวี้ไป๋จ้องมองเธอด้วยแววตาลึกล้ำ ราวกับกำลังพิจารณาว่าคำพูดของเธอจริงหรือเท็จ
ชั่วครู่ต่อมา เขาเดินมายืนตรงหน้าเธอแล้วเอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “งั้นกลับกันก่อนเถอะ มีอะไรค่อยคุยกันวันหลัง”
คุณย่าพูดขึ้นในจังหวะพอดี “อาหารเตรียมไว้หมดแล้ว ไหน ๆ ก็มาแล้ว กินให้อิ่มก่อนค่อยกลับสิ”
“ลองคิดดูสิว่าไม่ได้กลับบ้านตระกูลใหญ่นานแค่ไหนแล้ว เพิ่งกลับมาทีก็จะไปเลย แบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน”
เจียงอวี้ไป๋ขมวดคิ้ว มองเวินหร่วนราวกับกำลังรอให้เธอตัดสินใจ
ถ้าเธอไม่อยากอยู่ต่อ พวกเขาก็จะกลับ
เวินหร่วนเงียบไปชั่วขณะ ไม่อยากทำให้ตัวเองดูจงใจเกินไป
ที่จริงเธอไม่อยากอยู่ต่อที่บ้านตระกูลใหญ่ แต่ถ้าจากไปตอนนี้ กลับจะทำให้คุณย่าไม่พอใจ ได้ไม่คุ้มเสีย
เวินหร่วนเอ่ยว่า “...งั้นกินเสร็จแล้วค่อยกลับก็ได้ค่ะ”
บนโต๊ะอาหารมีจานวางเรียงเต็มโต๊ะ หลายจานเป็นอาหารบำรุงที่คุณย่าสั่งให้ห้องครัวเตรียมไว้เป็นพิเศษ
เจียงอวี้ไป๋นั่งข้างเวินหร่วน แล้วหมุนจานที่เธอเอื้อมไม่ถึงมาไว้ตรงหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ
เขาตักซุปเป็ดดำใส่ชามด้วยตัวเอง แล้ววางไว้ตรงหน้าเธอ
เวินหร่วนก้มหน้าจิบซุปหนึ่งคำ ความอุ่นไหลผ่านลำคอลงไป แต่ในใจกลับรู้สึกเย็นวาบ
คุณย่าลอบสังเกตปฏิสัมพันธ์ของทั้งสองคนอย่างเงียบ ๆ การดูแลเวินหร่วนของเจียงอวี้ไป๋กลายเป็นความเคยชินไปแล้ว...
ยิ่งทำให้เธอมั่นใจว่า หากปล่อยให้เวินหร่วนอยู่ข้างกายเจียงอวี้ไป๋ต่อไป เขาก็จะยิ่งถลำลึกลงไปเรื่อย ๆ
เรื่องนี้ยอมไม่ได้เด็ดขาด
เธอคีบอาหารขึ้นมาคำหนึ่ง แล้วยิ้มบาง ๆ “อวี้ไป๋ใส่ใจหร่วนหร่วนจริง ๆ เห็นแบบนี้แล้วคนเป็นย่าอย่างฉันก็วางใจ”