“คนอยู่ไหน?”
หมอเห็นเตียงผ่าตัดว่างเปล่า ก็พลันตะลึงงัน
“รีบไปตามคนเร็ว!”
เฒ่าหัวใหญ่ยืนอยู่หน้าห้องผ่าตัด เห็นหมอเพิ่งเข้าไปแล้วออกมาอีก จึงขมวดคิ้วถาม “ไม่ใช่ว่าจะผ่าตัดเหรอ?”
“คนหายไปแล้วครับ!”
ท่านยายเจียง “???”
“คุณกำลังพูดเล่นอะไร? จะหายไปได้ยังไง?”
หมอรีบอธิบายอย่างลนลาน “หายไปจริง ๆ ครับ ตอนผมเข้าไป คุณนายไม่ได้อยู่บนเตียงผ่าตัด คงฟื้นขึ้นมากลางคันแล้วออกไปแล้วครับ”
“ไปตามหา!”
เฒ่าหัวใหญ่หน้าคล้ำลง สั่งพ่อบ้านเฉินเสียงขรึม
พ่อบ้านเฉินรีบติดต่อบอดี้การ์ด ให้พวกเขาออกตามหาเวินหร่วน
ภายในห้องผ่าตัด เวินหร่วนได้ยินเสียงฝีเท้าสับสนวุ่นวาย จึงรีบออกมาจากตู้เก็บของ ขมวดคิ้วอย่างกลัดกลุ้ม
ตอนนี้จะทำยังไงดี?
เธอคงออกไปจากห้องผ่าตัดอย่างเปิดเผยไม่ได้แน่
ไม่อย่างนั้นต้องถูกจับได้แน่นอน
เธอรู้จักนิสัยของเฒ่าหัวใหญ่ดี ขอเพียงเป็นเรื่องที่อีกฝ่ายตั้งใจจะทำ ก็ไม่มีทางเปิดโอกาสให้ต่อรองแม้แต่น้อย
หากเธอไม่ออกจากโรงพยาบาลไป ก็ต้องถูกบังคับให้เข้ารับการผ่าตัดครั้งนี้แน่
ขณะเดียวกัน รถสีดำคันหนึ่งจอดลงหน้าบ้านตระกูลใหญ่
เจียงอวี้ไป๋ก้าวลงจากรถขายาว ๆ แล้วเดินเร็ว ๆ ไปยังบ้านหลังหลัก
พี่เลี้ยงอวี้หันมาเห็นเจียงอวี้ไป๋เดินเข้าบ้าน สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที “คะ...คุณชาย ทำไมถึงกลับมาแล้วคะ?”
ไม่ใช่ว่าคุณชายจะกลับพรุ่งนี้หรือ?
ทำไมถึงกลับมาตอนนี้ล่ะ?
“เวินหร่วนอยู่ไหน?”
เจียงอวี้ไป๋มองพี่เลี้ยงอวี้ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ แววตาเย็นเยียบวาบผ่านเลนส์แว่น
พี่เลี้ยงอวี้ไม่กล้าขัดใจเขาแม้แต่น้อย จึงอ้ำอึ้งตอบ “คุณ...คุณผู้หญิง...”