หมายเลข 79 ลงมืออย่างรวดเร็วเช่นกัน ใช้เวลาไม่กี่จังหวะก็ทะลวงการป้องกันของคู่ต่อสู้ได้ แล้วฉวยโอกาสกรีดกระป๋องควันจนขาด
สะสมแต้มเพิ่มอีกหนึ่งแต้ม!
เธอยกมุมปากอย่างอารมณ์ดี น้ำเสียงร่าเริงพลางตบไหล่คู่ต่อสู้เบา ๆ “ขอบใจนะเพื่อน”
หมายเลข 56 รู้สึกเหมือนถูกแทงใจ มุมปากกระตุกสองครั้งโดยไม่รู้ตัว “หึ ๆ ฉันขอบใจแกสิถึงจะแปลก!”
ฉีจินเยว่เสียบมีดสั้นกลับเข้าที่เอว ก่อนฉวยจังหวะดึงอีกฝ่ายให้ลุกขึ้น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือ”
หมายเลข 91 เงียบกริบ สีหน้าหม่นคล้ำลงชั่วขณะ
จากนั้นฉีจินเยว่กับอีกคนก็เดินจากไปอย่างรวดเร็ว ร่างของทั้งคู่เลือนหายไปในความมืด
หมายเลข 56 กับหมายเลข 91 มองหน้ากัน ก่อนแบมืออย่างจนใจแล้วหัวเราะออกมา
“เอาเถอะ ไปกันเถอะ สองคนอย่างเรานี่ส่งหัวให้เขาถึงที่จริง ๆ”
หมายเลข 91 คอตีบตัน “หุบปาก!”
ใครจะไปรู้ว่าทหารหญิงสองคนนั้นโผล่มาจากไหน ฝีมือเก่งกาจจริง ๆ! ฉันนี่ก็ซวยจริง ๆ!
ทั้งสองแอบถ่มน้ำลายใส่ตัวเองในใจ แล้วเดินลงเขาไปอย่างไม่สะทกสะท้าน
เส้นทางที่ต้องใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงครึ่ง แถมระหว่างทางยังถูกขัดจังหวะไปพักหนึ่ง แต่ทั้งสองเร่งเดินทางสุดกำลังจนลดเวลาไปได้ถึงครึ่งชั่วโมง
ฉีจินเยว่ได้ยินเสียงคนพูดคุยกันจากระยะหลายสิบเมตร เพียงแต่ฟังไม่ชัดเท่านั้น
เธอเคยทดสอบแล้วว่าหูของตัวเองได้ยินเสียงแผ่วเบาในระยะยี่สิบเมตรได้ชัดเจน เช่น เสียงพึมพำเบา ๆ หรือเสียงพลิกหน้าหนังสือ
ส่วนเสียงสนทนาทั่วไปได้ยินในระยะสี่สิบเมตร และเสียงตะโกนดัง ๆ ได้ยินในระยะหนึ่งร้อยเมตร
จากสถานการณ์ตอนนี้ อีกฝ่ายอยู่ห่างออกไปอย่างน้อยสามสิบเมตร แต่ไม่มีทางเกินสี่สิบเมตรแน่นอน
ร่างของทั้งสองเปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝน ซึ่งหยดลงมาจากกิ่งไม้ใบไม้หลังฝนตกหนัก