หมายเลข 79 ไม่ใส่ใจคำพูดเหน็บแนมของเธอ โบกมือแล้วเอนตัวพิงด้านหลังอย่างผ่อนคลาย
“โธ่ ก็โดนรุมอยู่นี่นา โดนฟันไปสองสามทีก็ยังถือว่าโชคดี อย่างน้อยก็ไม่ถูกคัดออกไง”
“ไปทำเรื่องไม่ดีอะไรมา ถึงได้โดนรุม?”
“ถุย! ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย แค่พลาดไปก้าวเดียว ดันบุกเข้าไปในรังโจร! ใครจะไปรู้ว่าพวกนั้นยังจับมือเป็นพันธมิตรกันอีก พอเจอหน้าก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง รุมอัดฉันเสียยกใหญ่!”
พอนึกถึงสิ่งที่ตัวเองประสบมา หมายเลข 79 ก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความแค้น “ถุย ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเลยสักนิด ฉันเป็นทหารหญิงนะ! สู้กันตัวต่อตัวไม่ได้หรือไง?”
“อืม ตัวต่อตัว พวกเขาหนึ่งทีม ส่วนเธอคนเดียว”
ฉีจินเยว่พูดซ้ำเติมอย่างใจเย็น
“ฮึ รอแผลฉันหายก่อนเถอะ ฉันจะอัดพวกมันให้หงอเลย!”
ฉีจินเยว่สะบัดไฟแช็ก เปลวไฟก็ลามเลียกองใบไม้แห้งที่เธอเตรียมไว้ก่อนหน้านี้ทันที
“ไม่เป็นไรหรอก พอแผลเธอหาย ก็หาเจ้าพวกนั้นไม่เจอแล้ว”
หมายเลข 79 ถึงกับพูดไม่ออก “……”
“นี่ เธอยังเป็นเพื่อนร่วมรบของฉันอยู่หรือเปล่า? พูดจาเจ็บแสบขนาดนี้ เลียริมฝีปากตัวเองทีไม่กลัวโดนพิษตายหรือไง?”
ฉีจินเยว่เติมฟืนแห้งลงในกองไฟอย่างใจเย็น เปลวไฟพลันพุ่งสูงขึ้น สะท้อนอยู่ในดวงตาหงส์ที่เต็มไปด้วยความโกรธของเธอ
“เอาละ เล่ามาสิ ยังจำได้ไหมว่าพวกเธอสู้กันที่ไหน? คนพวกนั้นหน้าตาเป็นอย่างไร หมายเลขอะไรบ้าง?”
ตอนแรกหมายเลข 79 ชะงักไป ก่อนจะเผยรอยยิ้มกว้างออกมา
เธอตาเป็นประกายขยับเข้ามาหาฉีจินเยว่ พลางถามอย่างหยอกล้อ “อะไรนะ เธอจะช่วยฉันล้างแค้นหรือ? ว้าว…หมายเลข 80 สมกับเป็นเพื่อนร่วมรบที่แสนดีของฉันจริง ๆ!”
ฉีจินเยว่พูดไม่ออก สีหน้าเรียบเฉยขณะผลักหัวฟู ๆ ที่อยู่ตรงหน้าออกไป ทว่ามุมปากกลับยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว