หลู่หยวนจ้องจุดสีแดงขนาดมหึมาบนจอสแกนที่กำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ ฝ่ามือเริ่มชื้นเหงื่อเล็กน้อย
แต่เขากลับหันไปมองแมลงสีฟ้าที่เกาะยองอยู่บนไหล่
แมลงตัวนี้ตั้งแต่ปรากฏตัวก็มีความประหลาดอยู่ทุกอณู
สง่างาม ฉลาด และเข้าใจภาษาคน ผลสแกนจากระบบขึ้นแต่เครื่องหมายคำถาม ทว่ากลับควบคุมอุปกรณ์กลไกซับซ้อนได้อย่างแม่นยำ
นี่ไม่มีทางเป็นแมลงต่างดาวธรรมดาแน่
สมองของหลู่หยวนเริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็ว
ในฐานะนักอ่านนิยายออนไลน์ตัวยงที่อ่านมาแล้วสารพัดแนว เขาจึงไวต่อพล็อตลักษณะนี้เหนือกว่าคนทั่วไปมาก
“เผ่าแมลง... เธอน่าจะเป็นเผ่าแมลงใช่ไหม?” เขาจ้องแมลงแล้วเอ่ยช้า ๆ
แมลงเอียงคอเล็กน้อย ไม่ได้ปฏิเสธ
“แถมต้องไม่ใช่พวกแมลงทหารชั้นต่ำแน่” หลู่หยวนพูดต่อ “แมลงไร้สมองพวกนั้น ถ้าเจอมนุษย์ที่อยู่ลำพังอย่างฉัน ปฏิกิริยาแรกคงพุ่งเข้ามากัดกิน แล้วก็ยึดยานลำนี้เพื่อผลิตกองทัพกับวางไข่ไม่หยุด”
ดวงตาประกอบของแมลงกะพริบวูบหนึ่ง คล้ายกำลังเห็นด้วย
“แต่เธอไม่เหมือนกัน” หลู่หยวนหรี่ตา “เธอมีสติปัญญา มีความอดทน แถมยังรู้จักสงสัยใคร่รู้ เธอไม่ใช่แมลงทหาร แต่เป็น...”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะบอกข้อสันนิษฐานของตัวเอง
“จักรพรรดิแมลง? แม่แมลง? หรือราชินีแมลง?”
หลังฟังจบ แมลงขยับปีกเบา ๆ พร้อมส่งเสียงครางต่ำอย่างพึงพอใจ
มันไม่ได้ตอบตรง ๆ แต่ปฏิกิริยาแบบนี้ก็เป็นคำตอบอยู่แล้ว
หลู่หยวนสูดหายใจลึก
“เอาละ ไม่ว่าเธอจะเป็นใคร ตอนนี้เราก็อยู่เรือลำเดียวกันแล้ว ฉันตั้งชื่อให้เธอดีกว่า จะเรียกเธอว่า ‘แมลง’ ไปตลอดก็ไม่ได้”
ดูเหมือนแมลงจะสนใจข้อเสนอนี้มาก มันรีบจัดท่าทางให้เรียบร้อย ราวกับกำลังบอกว่า “ตั้งมาเลย ถ้าไม่ถูกใจฉันไม่ยอมรับหรอก”
หลู่หยวนครุ่นคิด “วั่งไฉ?”
แมลงนิ่งสนิท แต่ดวงตาประกอบคู่นั้นแสดงความรังเกียจอย่างชัดเจน
“เอ้อร์โก่วจื่อ?”
ปีกของแมลงกางออกเล็กน้อย ส่งสัญญาณอันตรายออกมา
“เถี่ยจู้? ต้าจ้วง? ชุ่ยฮวา?”
ทุกครั้งที่เอ่ยชื่อ สีหน้าของแมลงก็หม่นลงอีกนิด ท้ายที่สุด ดวงตาประกอบของมันเริ่มวาววับด้วยจิตสังหาร ราวกับถ้าหลู่หยวนกล้าพูดชื่อเชย ๆ อีกสักชื่อ มันจะพลิกหน้าทันที
“โอเค ๆ ฉันคิดอีกที...” หลู่หยวนรีบโบกมือ
เขาครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง แล้วเริ่มไล่ชื่อออกมาอย่างจริงจังเป็นชุด
“ลูเซีย อลิซ ไวโอเล็ต ลิเลียนา โนวาเอล...”
พอพูดถึง “โนวาเอล” ดวงตาของแมลงก็พลันสว่างวาบ
มันกระพือปีกเบา ๆ ส่งเสียงครางต่ำอย่างพึงพอใจ จากนั้นก็เอาหัวมาถูแก้มของหลู่หยวน
“โนวาเอล?” หลู่หยวนถามย้ำ
แมลง—ตอนนี้คงต้องเรียกว่าโนวาเอลแล้ว—พยักหน้าแรง ๆ
“ได้ งั้นก็ชื่อโนวาเอล” หลู่หยวนยิ้ม “ฟังดูอินเตอร์ดีเหมือนกัน”
โนวาเอลเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิ เห็นได้ชัดว่าพอใจกับชื่อใหม่ของตัวเองมาก
หลังจบศึกตั้งชื่อ หลู่หยวนก็หันกลับไปสนใจงานอีกครั้ง
“เอาละ โนวาเอล เราทำงานกันต่อ เผื่อก่อนเจ้าตัวใหญ่นั่นจะมาถึง เราจะเก็บของได้อีกเท่าไรก็เอาเท่านั้น”
เขาลอยกลับไปยังตะกร้าแขวน เตรียมควบคุมตะขอเกี่ยวต่อ
แต่ทันทีที่จับคันบังคับ โนวาเอลก็บินมาขวางตรงหน้าเขา
ขาทั้งหกของมันกางออก ขัดขวางการเคลื่อนไหวของเขา
“เป็นอะไรไป?” หลู่หยวนชะงัก
โนวาเอลไม่ตอบ แต่หันหลังแล้วใช้ขาหน้าข้างหนึ่งชี้ไปยังตำแหน่งหนึ่งบนจอสแกน
หลู่หยวนมองตามทิศทางที่มันชี้
ตรงนั้นคืออุกกาบาตก้อนหนึ่ง
ขนาดไม่ใหญ่ ประมาณกระเป๋าเดินทางใบหนึ่งเท่านั้น เมื่ออยู่ท่ามกลางอุกกาบาตมากมายจึงดูไม่สะดุดตา แต่จากการวิเคราะห์เบื้องต้นของเครื่องสแกน ภายในก้อนอุกกาบาตนี้ดูเหมือนจะมีวัตถุโลหะห่อหุ้มอยู่
กล่องโลหะทรงสี่เหลี่ยมใบหนึ่ง
“ข้างในมีของเหรอ?” หลู่หยวนเริ่มสนใจ “กล่องเหล็ก? เสบียง?”
เขาเผลอคิดจะควบคุมตะขอเกี่ยวให้ไปดึงมันมา
แต่โนวาเอลกดมือเขาไว้แน่น ไม่ยอมให้ขยับ
“ตกลงเป็นอะไร?” หลู่หยวนขมวดคิ้ว
โนวาเอลร้อนใจ มันใช้กรงเล็บจิ้มหน้าจออย่างรวดเร็วสองสามครั้ง เรียกผลวิเคราะห์องค์ประกอบโดยละเอียดของอุกกาบาตก้อนนั้นขึ้นมา
หลู่หยวนเพ่งมอง รูม่านตาหดเล็กลงทันที
【ผลวิเคราะห์องค์ประกอบเป้าหมาย:】
【องค์ประกอบหลัก: ยูเรเนียมออกไซด์เข้มข้นสูง (ยูสามโอแปด) ปริมาณ 87%】
【แร่ร่วม: ธาตุทอเรียม เรเดียม และร่องรอยก๊าซเรดอน】
เหงื่อเย็นของหลู่หยวนไหลพรั่งพรูออกมาทันที
นี่คือแร่ยูเรเนียมเข้มข้นสูง
หายากจริง ๆ ถ้าขุดมาใช้ได้อย่างปลอดภัย ก็มากพอให้เขาผลิตแท่งเชื้อเพลิงความบริสุทธิ์สูงได้หลายแท่ง
แต่ปัญหาคือตอนนี้เขาไม่มีอุปกรณ์ป้องกันรังสีเลยสักชิ้น
ถ้าเมื่อครู่เขาดึงอุกกาบาตก้อนนั้นเข้าไปในห้องแปรรูปจริง ๆ ระหว่างตัด เศษฝุ่นกัมมันตรังสีเข้มข้นสูงคงฟุ้งเต็มห้องโดยสารในพริบตา
เขาคงตายคาที่ภายในหนึ่งสัปดาห์
แถมยังตายอย่างทรมานสุด ๆ—ผมร่วง ผิวเน่าเปื่อย เลือดออกภายใน อวัยวะล้มเหลว
“แม่งเอ๊ย...”
หลู่หยวนค่อย ๆ วางคันบังคับลง แผ่นหลังชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นแล้ว
“ขอบใจนะ ฉันติดหนี้ชีวิตเธอแล้ว”
โนวาเอลเชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่ง ๆ แต่ในดวงตาเห็นได้ชัดว่ามีแววภาคภูมิใจอยู่หลายส่วน
หลู่หยวนสงบสติอารมณ์ลง แล้วตัดสินใจพักสักหน่อย
เขาเปิดช่องโลกที่ไม่ได้เข้าไปนานแล้ว
ข้อความยังไหลเร็วเหมือนเดิม แต่เมื่อเทียบกับความโกลาหลในช่วงแรก ตอนนี้เริ่มเป็นระเบียบขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ผู้เล่นเริ่มยอมรับความจริง และหันมาพูดคุยแลกเปลี่ยนข้อมูลกันอย่างจริงจัง
หลู่หยวนอ่านเงียบ ๆ จนจบ แล้วพอจะประเมินสถานการณ์ได้คร่าว ๆ
ผู้เล่นส่วนใหญ่ยังอยู่ในช่วงสำรวจ มีคนที่เข้าใจข้อมูลสำคัญจริง ๆ ไม่มากนัก ตอนนี้ประโยชน์สูงสุดของช่องโลกคือใช้ประเมินความคืบหน้าโดยรวม
ขณะที่เขากำลังจะปิดช่อง เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นพร้อมกันในหัวของผู้เล่นทุกคน—
【ประกาศทั่วโลก: เริ่มการชี้แนะระยะแรก】
หน้าต่างระบบของผู้เล่นทุกคนปรากฏหน้าใหม่ขึ้นมาพร้อมกัน
【ประกาศระบบ:】
“ยินดีต้อนรับสู่จักรวาลที่แท้จริง เปลเหล็กใต้เท้าของพวกคุณเป็นทั้งที่พักพิงและกรงขัง ท่ามกลางความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุด มีเพียงผู้วิวัฒนาการเท่านั้นที่จะอยู่รอด ต่อไปนี้คือบททดสอบแรกที่เตรียมไว้ให้พวกคุณ—”
【ภารกิจชี้แนะมือใหม่: รวบรวมทรัพยากร】
เป้าหมายภารกิจ: รวบรวมทรัพยากรหลากชนิดให้ได้มากที่สุดภายใน 72 ชั่วโมง
รางวัลภารกิจ: จัดอันดับตามปริมาณทรัพยากรที่รวบรวมได้ทั้งหมดเมื่อสิ้นสุดภารกิจ
ยิ่งอันดับสูง รางวัลก็ยิ่งมาก
คำเตือนพิเศษ: เมื่อภารกิจสิ้นสุด ระบบจะจัดทำอันดับทั่วโลกตามปริมาณทรัพยากรที่ผู้เล่นทุกคนรวบรวมได้
10 อันดับแรกจะได้รับรางวัลพิเศษเพิ่มเติม
นับถอยหลัง: 71:48:32...
จากนั้นฟังก์ชันจัดอันดับก็เปิดใช้งานอย่างเป็นทางการ
กระดานจัดอันดับสีทองปรากฏขึ้นบนหน้าจอระบบของทุกคน แสดงชื่อผู้เล่นและปริมาณทรัพยากรแบบเรียลไทม์
หลู่หยวนเหลือบมองอันดับหนึ่งโดยไม่รู้ตัว—
แล้วทั้งร่างก็แข็งทื่อไป
【อันดับรวบรวมทรัพยากรทั่วโลก · เรียลไทม์】
อันดับ 1: ซีเอ็น-0048721 — ทรัพยากรรวม: 487 หน่วย
อันดับ 2: นักดำน้ำใต้ทะเลลึก — ทรัพยากรรวม: 126 หน่วย
อันดับ 3: ไม่อยากไปทำงาน — ทรัพยากรรวม: 98 หน่วย
อันดับ 4: วันนี้ก็ยังอู้งาน — ทรัพยากรรวม: 87 หน่วย
อันดับ 5: กระต่ายแห่งตระกูลปลูกดอกไม้ — ทรัพยากรรวม: 76 หน่วย
...
“แม่งเอ๊ย!”
เขาลืมเปลี่ยนไอดี!
ระบบมีฟังก์ชันเปลี่ยนชื่อเล่นให้ชัด ๆ ผู้เล่นทุกคนตั้งชื่อที่แสดงได้ แต่หลังเริ่มเกมเขายุ่งจนแทบไม่ได้หยุดพัก เลยลืมเรื่องนี้ไปสนิท...
487 หน่วย
มากกว่าอันดับสองเกือบสี่เท่า
หลู่หยวนจินตนาการได้เลยว่าตอนนี้ช่องโลกคงระเบิดไปแล้ว ทุกคนกำลังถกกันว่า “ซีเอ็น-0048721” เป็นใคร
ทั้งคนที่อยากร่วมมือ คนที่อยากเกาะแข้งเกาะขา คนที่อยากลอบโจมตี และคนที่อยากปล้น...
เขากลายเป็นเป้าหมายที่สะดุดตาที่สุดในเกมทั้งเกม
โนวาเอลเอียงคอมองเขา ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ ถึงทำหน้าเหมือนฟ้าถล่ม
หลู่หยวนลดมือลง สูดหายใจลึก แววตาค่อย ๆ มุ่งมั่นขึ้น
“...ช่างเถอะ”
“ดังแล้วก็ดังไปสิ”