“เชี่ย พวกนายดูอันดับหรือยัง? ไอ้ CN-0048721 นั่นมันเทพจากไหนกัน? ทรัพยากร 487 หน่วย? ฉันมีแค่ 26 เอง!”
“ฆ่าอันดับสองขาดลอยสี่เท่า… ไอ้นี่สุ่มได้ของระดับเอสเอสอาร์ตั้งแต่เริ่มเกมเลยหรือไง?”
“พี่ใหญ่ ขอเกาะทีมด้วยคน! ผมยอมเป็นลูกน้องเลย!”
หลู่หยวนมองข้อความถล่มทลายในช่องโลกแล้วมุมปากกระตุก
ที่ทำให้เขาปวดหัวกว่าเดิมคือ จำนวนข้อความส่วนตัวเพิ่มขึ้นอย่างบ้าคลั่งจนเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ข้อความส่วนตัว (99+)
“สวัสดีค่ะพี่ใหญ่ ฉันเป็นผู้หญิง พาฉันเล่นด้วยได้ไหม? ฉันทำได้ทุกอย่างเลย~”
“เพื่อน รวมทีมกันไหม? ฉันมีข้อมูล เราร่วมมือกันก็ชนะทั้งคู่!”
“CN-0048721 ฉันมาจากกิลด์ XX สนใจเข้าร่วมกับเราไหม? สวัสดิการดีมากนะ”
“ไอ้หนู ถ้าฉลาดก็ส่งทรัพยากรมาให้ซะ ฉันรู้รหัสของแก อย่าบังคับให้ฉันตามหาแก”
“สวัสดีครับ ขอถามหน่อยว่าคุณเก็บทรัพยากรได้มีประสิทธิภาพขนาดนี้ได้อย่างไร ช่วยแบ่งปันประสบการณ์ได้ไหมครับ? มีค่าตอบแทนให้!”
มีสารพัดคนปะปนกันไปหมด ทั้งคนดีคนเลว
ตอนนี้เขาไม่มีเวลามาสนใจคนพวกนี้ สู้ออกไปจับอุกกาบาตอีกสองก้อนยังจะดีกว่า
แต่จู่ ๆ อันดับก็เปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรง
หลู่หยวนเหลือบมอง หรี่ตาลงทันที
【อันดับรวบรวมทรัพยากรทั่วโลก · เรียลไทม์】
อันดับ 1: ข้าคือที่หนึ่งใต้หล้า — ทรัพยากรรวม: 1,024 หน่วย
ชั่วพริบตาเดียว อันดับหนึ่งก็เปลี่ยนเจ้าของ
พุ่งจาก 487 ขึ้นไปถึง 1,024 ทะลุหลักพันไปตรง ๆ
ดีแล้ว ในที่สุดก็มีคนรับเผือกร้อนนี่ไปเสียที
แต่ทันใดนั้น ความระแวดระวังอย่างรุนแรงก็ผุดขึ้นในใจ
นี่มันผิดปกติ
ต่อให้เป็นคนที่เก็บทรัพยากรได้เร็วแค่ไหน ก็ไม่มีทางเพิ่มขึ้นห้าร้อยกว่าหน่วยในเวลาอันสั้นขนาดนี้ เว้นเสียแต่ว่า—
เขากดเข้าไปดูข้อมูลของคนที่ใช้ชื่อว่า “ข้าคือที่หนึ่งใต้หล้า”
อีกฝ่ายถึงกับเปิดเผยพิกัดกับข้อมูลบางส่วนของตัวเองในช่องโลก
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ! เห็นหรือยัง! ข้าต่างหากคือที่หนึ่ง! พวกกระจอกทั้งหลายถอยไปให้หมด!”
“รู้ไหมว่าเมื่อกี้ข้าเก็บอะไรได้? อุกกาบาตก้อนใหญ่! ข้างในมีแร่ยูเรเนียมความบริสุทธิ์สูงเต็มไปหมด! พอเป็นเชื้อเพลิงให้ข้าใช้ได้ตั้งห้าหกสัปดาห์!”
“แถมยังไม่หมดแค่นั้น! ในอุกกาบาตยังมีพิมพ์เขียวด้วย! เครื่องขับดันไอพ่น! เข้าใจไหม! มีเจ้านี่แล้วข้าก็เคลื่อนที่ในอวกาศได้อย่างอิสระ! ตอนนี้ข้าไปสำรวจสถานีอวกาศอื่นได้แล้ว! พวกโง่ทั้งหลายก็จงกินฝุ่นไปเถอะ!”
“อิจฉาล่ะสิ? หมั่นไส้ล่ะสิ? ฮ่า ๆ ไม่เป็นไรหรอก พวกเจ้าก็ทำได้แค่อิจฉาเท่านั้นแหละ!”
พอข้อความนี้ปรากฏ ช่องโลกก็เดือดพล่านทันที
“เชี่ย! เครื่องขับดันไอพ่น? ดวงดีเกินไปแล้วมั้ง!”
“พี่ใหญ่ ขอเกาะทีมด้วยคน! ผมทำงานให้ได้!”
“พี่ใหญ่ยังขาดเครื่องประดับห้อยขาไหมคะ? หนูเพิ่งอายุครบ 18 เอง!”
ชั่วขณะเดียว กระแสก็พลิกผัน
คนที่เพิ่งประโคมยกย่อง CN-0048721 เมื่อครู่หันไปสนใจอันดับหนึ่งคนใหม่ทันที ข้อความส่วนตัวของ “ข้าคือที่หนึ่งใต้หล้า” คงล้นจนแทบระเบิดแล้ว
เห็นได้ชัดว่าหมอนี่กำลังเพลิดเพลินกับความรู้สึกแบบนี้
【โลก】ข้าคือที่หนึ่งใต้หล้า: “อยากให้ข้าพาไปเหรอ? ได้สิ เรียกพ่อให้ฟังก่อน”
“อะไร? เรียกไม่ออกหรือ? งั้นพวกเจ้าก็มีดีแค่นี้แหละ”
“พวกไร้ประโยชน์ แย่งทรัพยากรจากข้ายังไม่ได้ ยังคิดจะมาเกาะขาอีกหรือ? ฝันไปเถอะ!”
อวดดี
อวดดีอย่างยิ่ง
แค่ไม่กี่ประโยค เขาก็ล่วงเกินคนไปกว่าครึ่งช่องโลกแล้ว
แต่กลับไม่มีใครกล้าเถียงเขา เพราะเขามีทุนให้อวดดีจริง ๆ ทรัพยากร 1,024 หน่วย บวกกับพิมพ์เขียวเครื่องขับดันไอพ่น ในช่วงเริ่มต้นเกมแบบนี้ เขาคือผู้เล่นแถวหน้าที่คู่ควรกับตำแหน่งอย่างแท้จริง
หลู่หยวนมองเหตุการณ์ทั้งหมดเงียบ ๆ แต่คิ้วกลับขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
เขาจ้องข้อความที่ “ข้าคือที่หนึ่งใต้หล้า” ส่งมา แล้วอ่านซ้ำอยู่หลายรอบ
“อุกกาบาตก้อนใหญ่… แร่ยูเรเนียมความบริสุทธิ์สูง…”
เขารู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
อุกกาบาตก้อนนั้น…
จู่ ๆ หลู่หยวนก็นึกอะไรขึ้นได้ แล้วหันขวับไปมองโนวาเอล
โนวาเอลก็กำลังมองเขาอยู่พอดี
สายตาของคนกับแมลงประสานกันกลางอากาศ ทั้งคู่ต่างอ่านความกระอักกระอ่วนในแววตาของอีกฝ่ายออก
หลู่หยวนรีบลอยไปที่ขอบตะกร้าห้อย แล้วมองลงไปผ่านหน้าต่างสังเกตการณ์—
ในห้วงอวกาศอันมืดมิด มองเห็นจุดแสงเลือนรางจุดหนึ่ง
นั่นคือยานอวกาศของผู้เล่นคนอื่น
ตำแหน่งของมันอยู่ใกล้เส้นทางที่แร่ยูเรเนียมความเข้มข้นสูงก้อนนั้นลอยผ่านพอดี แร่ก้อนที่ก่อนหน้านี้โนวาเอลขวางไม่ให้หลู่หยวนจับ
หลู่หยวนสูดลมหายใจเย็นเยียบ
เขากับโนวาเอลสบตากัน ทั้งสอง—ไม่สิ คนหนึ่งกับแมลงหนึ่งตัว—ต่างกะระยะห่างระหว่างยานอวกาศลำนั้นกับตำแหน่งเดิมของแร่ยูเรเนียมด้วยตาเปล่าอย่างสุดกำลัง
ยิ่งมอง ใจของหลู่หยวนก็ยิ่งเย็นวาบ
“คงไม่ใช่มั้ง…” เขาพึมพำ
โนวาเอลยกขาคู่หน้าปิดปากเช่นกัน ดวงตาประกอบเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
แร่ยูเรเนียมความเข้มข้นสูงก้อนนั้น
ถูกเจ้าคนโชคร้ายคนนั้นเก็บไปแล้ว
เขายักไหล่ ประนมมือ แล้วค้อมคำนับไปทางนั้นเงียบ ๆ
“เพื่อน ขอให้โชคดี”
โนวาเอลประนมขาคู่หน้าตาม ทำท่าอธิษฐาน
ข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่าความกังวลของพวกเขาไม่ได้เกินเหตุ
ราว 10 นาทีต่อมา…
【โลก】ข้าคือที่หนึ่งใต้หล้า: “แค่ก ๆ… เกิดอะไรขึ้น ทำไมฉันถึงเริ่มไอ?”
“เชี่ย หน้าอกอึดอัดชะมัด… หายใจไม่ออก…”
“เดี๋ยวนะ มือฉัน… ทำไมมีเลือดไหล?”
จากนั้นก็มีคนขุดประวัติแชตก่อนหน้านี้ขึ้นมา แคปภาพไว้แล้วส่งซ้ำอีกครั้ง
เขาแนบภาพหน้าจอภาพหนึ่ง
ภาพนั้นเป็นภาพประกอบโพสต์อวดของ “ข้าคือที่หนึ่งใต้หล้า” ก่อนหน้านี้ ในภาพเขาถือแท่งเชื้อเพลิงที่เพิ่งทำเสร็จไว้ในมือ ยิ้มร่าให้กล้อง
พูดอีกอย่างก็คือ เมื่อครู่เขากำลังกอดแหล่งกำเนิดรังสีสูงแล้วถ่ายเซลฟีอยู่…
หลู่หยวนอ่านข้อความเหล่านั้นแล้วส่ายหน้าเงียบ ๆ
รนหาที่ตายเองก็ช่วยไม่ได้
เขาหันไปมองโนวาเอล “จำสถานีอวกาศของเจ้าคนโชคร้ายนั่นได้ไหม?”
โนวาเอลพยักหน้า
“ดีมาก” หลู่หยวนยิ้มอย่างมีเลศนัย “พอหมอนั่นตาย สถานีอวกาศก็จะกลายเป็นของไร้เจ้าของ ถึงตอนนั้นพวกเราลอยไปดู เผื่อจะฉวยทรัพยากรมาฟรี ๆ ได้สักรอบ”
ดวงตาของโนวาเอลเป็นประกาย เห็นชัดว่าเห็นด้วยกับแผนนี้มาก
เวลาที่เหลือ หลู่หยวนกับโนวาเอลก้มหน้าก้มตาเก็บทรัพยากรต่อไป
ตัวเลขบนอันดับเริ่มขยับรัว ๆ
เห็นได้ชัดว่าภารกิจแนะนำผู้เล่นมือใหม่กระตุ้นความกระตือรือร้นของผู้เล่นทุกคน ทุกคนต่างเร่งเก็บทรัพยากรกันสุดชีวิต
การแข่งขันในสิบอันดับแรกดุเดือดเป็นพิเศษ ตัวเลขเปลี่ยนใหม่ทุกไม่กี่นาที
หลู่หยวนยืนอันดับสองได้อย่างมั่นคง โดยมีทรัพยากรตามหลังอันดับหนึ่งอยู่ 300-400 หน่วยตลอด
ตำแหน่งนี้กำลังพอดีสำหรับเขา—ไม่ตกเป็นเป้า แต่ยังได้คะแนนประเมินภารกิจที่ดี
ที่สำคัญกว่านั้นคือ เขากับโนวาเอลผลัดกันทำงานได้
พอหลู่หยวนเหนื่อย โนวาเอลก็เข้ามารับช่วง พอโนวาเอลเหนื่อย หลู่หยวนก็สานต่อ
คนกับแมลงทำงานประสานกันอย่างรู้ใจ ประสิทธิภาพจึงอยู่ในระดับสูงตลอดเวลา
ขณะที่หลู่หยวนจัดการแร่เสร็จอีกครั้ง และกำลังจะนำโลหะแท่งที่หลอมแล้วไปแยกเก็บ เขาก็เห็นโนวาเอลนั่งยอง ๆ อยู่ข้างโต๊ะวิจัย จ้องกองเศษตกค้างเล็ก ๆ บนพื้นอย่างตั้งใจ
นั่นคือของเสียที่แยกออกมาจากการจัดการแร่เมื่อครู่ ส่วนใหญ่เป็นสิ่งเจือปนจากแร่ประเภทแคลเซียมคาร์บอเนต แทบไม่มีประโยชน์ในการนำไปใช้
แต่โนวาเอลกลับจ้องพวกมัน แววตาเป็นประกายด้วยความปรารถนา
เธอยื่นขาคู่หน้าออกไปแตะผงสีขาวกองนั้นอย่างระมัดระวัง ก่อนเงยหน้ามองหลู่หยวน
กระแสความคิดสายหนึ่งส่งเข้ามาในสมองของหลู่หยวน:
“อันนี้… ให้ฉันได้ไหม?”
หลู่หยวนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจทันที
“อยากได้เศษแร่ที่มีแคลเซียมเหรอ?”
โนวาเอลพยักหน้าแรง ๆ
หลู่หยวนยิ้มแล้วโบกมือ “เอาไปเลย อยากได้เท่าไรก็เอาไป”
โนวาเอลพุ่งเข้าใส่กองผงสีขาว แล้วกลิ้งไปมาด้วยความดีใจ
แมลงตัวนี้ชักจะเหมือนมนุษย์ขึ้นทุกทีแล้ว